Καλησπέρα.
Μένω μόνος μου τα τελευταία δύο χρόνια. Το λέω από την αρχή γιατί έχει σημασία. Δεν έχω συγκάτοικο, δεν έχω κατοικίδιο και κανείς άλλος δεν έχει κλειδιά του σπιτιού μου.
Πριν από περίπου έναν μήνα άρχισα να παρατηρώ κάτι πολύ μικρό. Κάθε πρωί, όταν έμπαινα στην κουζίνα για καφέ, μία από τις τέσσερις καρέκλες του τραπεζιού ήταν τραβηγμένη προς τα πίσω.
Όχι πολύ. Δέκα, δεκαπέντε εκατοστά. Σαν κάποιος να είχε σηκωθεί πριν λίγο.
Την πρώτη φορά δεν έδωσα σημασία. Υπέθεσα ότι την είχα αφήσει έτσι το προηγούμενο βράδυ.
Τη δεύτερη, το ίδιο.
Την τρίτη άρχισα να το προσέχω.
Έσπρωξα όλες τις καρέκλες καλά κάτω από το τραπέζι πριν πάω για ύπνο. Το πρωί, η ίδια καρέκλα ήταν πάλι τραβηγμένη. Η αριστερή. Αυτή που βρίσκεται απέναντι από τη θέση όπου κάθομαι εγώ.
Άρχισα να κάνω μικρά τεστ. Έβγαζα φωτογραφία πριν κοιμηθώ. Όλες στη θέση τους. Το πρωί; Η αριστερή καρέκλα έξω.
Δεν άκουγα τίποτα τη νύχτα. Ούτε βήματα. Ούτε πόρτες. Ούτε θορύβους από την κουζίνα. Μόνο κάθε πρωί την έβρισκα εκεί. Κάποια στιγμή άρχισα να εκνευρίζομαι περισσότερο απ’ όσο φοβόμουν.
Ένα βράδυ έσπρωξα την καρέκλα τόσο δυνατά κάτω από το τραπέζι που ακούμπησε στον τοίχο. Μπροστά της, στο πάτωμα, έβαλα ένα ποτήρι νερό. Όχι γιατί πίστευα ότι υπήρχε κάποιος. Απλώς ήθελα να ξέρω αν κινούταν πραγματικά ή αν εγώ είχα αρχίσει να φαντάζομαι πράγματα.
Το πρωί πήγα κατευθείαν στην κουζίνα. Η καρέκλα ήταν στη θέση της. Για πρώτη φορά μετά από εβδομάδες. Χαμογέλασα. Μέχρι που κοίταξα το τραπέζι. Το ποτήρι δεν ήταν στο πάτωμα. Ήταν πάνω στο τραπέζι. Γεμάτο. Στην απέναντι θέση. Μπροστά από την καρέκλα.
Δεν το άγγιξα. Έφυγα για τη δουλειά και όταν γύρισα το βράδυ το ποτήρι ήταν ακόμα εκεί. Το άδειασα στον νεροχύτη. Έσπρωξα ξανά όλες τις καρέκλες μέσα. Και από τότε άρχισα να κλειδώνω την πόρτα της κουζίνας πριν κοιμηθώ.
Δεν άλλαξε τίποτα. Η καρέκλα συνέχιζε να βρίσκεται τραβηγμένη κάθε πρωί. Μόνο που τώρα υπήρχε και κάτι άλλο. Δύο φορές βρήκα ψίχουλα στο τραπέζι. Μια φορά βρήκα ένα πιρούνι. Χθες βρήκα ένα δεύτερο ποτήρι δίπλα στο δικό μου.
Και σήμερα το πρωί, για πρώτη φορά, η καρέκλα δεν ήταν απέναντί μου. Ήταν στη δική μου πλευρά του τραπεζιού. Ακριβώς δίπλα στη θέση μου.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό με τρόμαξε περισσότερο από όλα τα προηγούμενα. Γιατί μέχρι τώρα είχα την αίσθηση ότι κάποιος καθόταν απέναντί μου. Σήμερα το πρωί ένιωσα ότι κάποιος αποφάσισε να καθίσει πιο κοντά.
Γνώρισε τον κόσμο των αγγέλων και επικοινώνησε μαζί τους.
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Ευγενία για την ιστορία που μας έστειλε.
Παραδόσεις, δοξασίες και συνταγές των μάγων, αλχημιστών, αστρολόγων, καββαλιστών
Διαβάστε επίσης:
3 σχόλια:
Πριν μεινεις σ αυτο το σπίτι είχες ξαναζήσει κατι παρόμοιο?
Έχεις ακούσει κατι ποτέ να εχει γίνει κατι σ αυτο το σπίτι?
Αν δεν είναι κάτι που σε ακολουθεί ισως ειναι κατι που μένει σ αυτο το σπίτι.
Καλό θα ηταν να φέρεις κάποιον παπά.
έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να υπνοβατείς το βράδυ;;;
Όχι δεν έχω ζήσει τίποτα παρόμοιο στο παρελθόν. Δεν έχω ρωτήσει για το σπίτι. Αν συμβαίνει κάτι δε πιστεύω ότι θα μου το πει ο σπτιτονοικοκυρης. Και που να βρω τώρα παλιότερους ενοικιαστές; Όσο για την υονοβασια ποτέ δεν είχα πάθει κάτι τέτοιο στο παρελθόν. Γίνεται να εμφανιστεί έτσι ξαφνικά;
Δημοσίευση σχολίου