Δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω αυτό, γιατί κάθε φορά που το σκέφτομαι, νομίζω ότι το τηλέφωνό μου κάνει έναν περίεργο στατικό θόρυβο. Αλλά πρέπει να σας προειδοποιήσω.
Η αδερφή μου η Ελένη σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν από έξι μήνες. Την περασμένη Τρίτη, στις 3:33 τα ξημερώματα, το κινητό μου άρχισε να δονείται πάνω στο κομοδίνο. Στην οθόνη έγραφε: "Κλήση FaceTime: Ελένη".
Το αίμα μου πάγωσε. Το τηλέφωνό της είχε καταστραφεί ολοσχερώς στο ατύχημα. Από ένστικτο, και μέσα στη θολή μου κατάσταση, πάτησα το πράσινο κουμπί.
Πριν συνεχίσεις, νομίζω ότι θα ήθελες πολύ να κάνεις αυτό:
Η εικόνα ήταν κρυστάλλινη. Ήταν η Ελένη. Καθόταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με το παλιό της υπνοδωμάτιο, αλλά οι τοίχοι έμοιαζαν να "κυλάνε" σαν υγρό μέταλλο. Η εικόνα ήταν υπερβολικά τέλεια. Καμία καθυστέρηση, καμία ατέλεια στα πίξελ. Φορούσε τα ρούχα που την θάψαμε.
"Κώστα, με ακούς;" είπε. Η φωνή της ήταν η δική της, αλλά είχε μια μεταλλική αντήχηση, σαν να μιλούσε μέσα από έναν μακρύ σωλήνα.
"Ελένη; Πώς είναι δυνατόν;" ψιθύρισα τρέμοντας.
Τότε το πρόσωπό της έκανε ένα στιγμιαίο "glitch". Το ένα της μάτι μεγάλωσε αφύσικα για ένα δευτερόλεπτο και το δέρμα της έμοιαζε να τεντώνεται πάνω από το κρανίο της. Δεν ήταν η αδερφή μου. Ήταν κάτι που χρησιμοποιούσε την εικόνα της.
"Μην ακούς τι λένε για το 'μετά', Κώστα" συνέχισε, και το χαμόγελό της άρχισε να μεγαλώνει περισσότερο από όσο επιτρέπει η ανθρώπινη ανατομία. "Δεν υπάρχει φως. Υπάρχει μόνο ο κώδικας. Μας αντιγράφουν. Όλους μας. Κάθε φωτογραφία που ανεβάσατε, κάθε video, κάθε λέξη σας... τους δίνει τροφή για να χτίσουν τη φυλακή μας."
Πλησίασε την κάμερα. Το πρόσωπό της τώρα έπιανε όλη την οθόνη. Τα μάτια της ήταν δύο κενές, μαύρες τρύπες.
"Έρχονται για τους ζωντανούς τώρα. Θα σας καλέσουν με τις φωνές των αγαπημένων σας. Θα σας ζητήσουν να τους 'αφήσετε να μπουν'. Μην ανοίξεις την πόρτα όταν ακούσεις τη φωνή μου έξω από το σπίτι αύριο το βράδυ. Αυτό που θα βλέπεις δεν θα είναι το πρόσωπό μου. Θα είναι το κενό που προσπαθεί να πάρει σχήμα."
Η κλήση έπεσε. Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα μήνυμα συστήματος: "Η κλήση τερματίστηκε από τον διακομιστή: NULL_ENTITY".
Αν κατάφερες να διαβάσεις μέχρι εδώ τότε πρέπει να διαβάσεις κι αυτό:
Χθες το βράδυ, κάποιος χτυπούσε την πόρτα μου για δύο ώρες. Φώναζε το όνομά μου με τη φωνή της Ελένης. Κοίταξα από το ματάκι. Δεν υπήρχε κανείς. Μόνο μια μαύρη, πυκνή σκιά που έμοιαζε να τρεμοπαίζει σαν κακή σύνδεση internet.
Μην ανεβάζετε άλλες φωτογραφίες. Μας μαθαίνουν. Μας αντιγράφουν. Και σύντομα, δεν θα χρειάζονται πια τους πρωτότυπους.
Επειδή κάποιες ιστορίες δε τελειώνουν στην τελευταία πρόταση, δες κι αυτό:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Κώστα για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
