Δεν ξέρω τι ήταν αυτά τα δύο παιδιά. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να μάθω.
Μένω μόνος σε μια μονοκατοικία λίγο έξω από την πόλη. Όχι τελείως απομονωμένα, αλλά αρκετά ώστε μετά τις δέκα το βράδυ ο δρόμος να αδειάζει σχεδόν εντελώς.
Εκείνη τη νύχτα είχε τρομερή καταιγίδα. Από αυτές που ακούς το νερό να χτυπάει στα παντζούρια τόσο δυνατά που νομίζεις ότι κάποιος πετάει χαλίκια στα τζάμια.
Είχα κλείσει τηλεόραση και υπολογιστή γιατί είχε πέσει ήδη δύο φορές το ρεύμα. Πρέπει να ήταν λίγο μετά τις έντεκα όταν χτύπησε η πόρτα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η βροχή. Μετά ξαναχτύπησε. Τρεις φορές.
Σηκώθηκα και πήγα στην είσοδο. Δεν έχω κάμερα στην πόρτα, μόνο ένα μικρό ματάκι, αλλά έξω είχε τόσο σκοτάδι και βροχή που δεν μπορούσα να δω σχεδόν τίποτα.
«Ποιος είναι;»
Μια παιδική φωνή απάντησε:
«Χαθήκαμε.»
Άνοιξα. Στο κατώφλι στέκονταν δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Δεν μπορώ να πω ηλικία ακριβώς. Ίσως δέκα το αγόρι, οκτώ το κορίτσι.
Ήταν μούσκεμα. Τα ρούχα τους κολλούσαν πάνω τους και το νερό έσταζε από τα μαλλιά τους στο πάτωμα της βεράντας. Το κορίτσι έτρεμε.
«Πού είναι οι γονείς σας;»
Το αγόρι κοιτούσε κάτω.
«Δεν ξέρουμε.»
«Από πού ήρθατε;»
Καμία απάντηση.
Το κορίτσι άρχισε να κλαίει. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Δεν έβλεπα καλά το πρόσωπό της. Κρατούσε το κεφάλι χαμηλά, με τα βρεγμένα μαλλιά μπροστά στα μάτια.
Το αγόρι είπε:
«Μπορούμε να μπούμε μέσα;»
«Θα πάρω την αστυνομία. Περάστε λίγο πιο μέσα από τη βροχή.»
Έδειξα το στεγασμένο μέρος της βεράντας.
Το αγόρι δεν κουνήθηκε.
«Όχι. Μέσα στο σπίτι. Να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά μου».
Κάτι στον τρόπο που το είπε με έκανε να σταματήσω. Δεν ήταν ότι μίλησε άσχημα. Ήταν ότι δεν ακουγόταν πια σαν παιδί που φοβόταν. Ακουγόταν σαν να μου έδινε οδηγία.
«Θα φέρω το κινητό μου και θα τηλεφωνήσουμε από εδώ.»
Το κορίτσι σταμάτησε να κλαίει. Απότομα. Το αγόρι σήκωσε λίγο το κεφάλι. Ακόμα δεν μπορούσα να δω καλά τα μάτια του.
«Πρέπει να μας καλέσεις μέσα.»
Αυτή τη φορά η φράση μου φάνηκε περίεργη. Όχι «άσε μας να μπούμε». Όχι «μπορούμε να μπούμε;» Να μας καλέσεις μέσα.
«Δεν χρειάζεται. Θα σας φέρω τηλέφωνο.» Έκανα να κλείσω την πόρτα. Το κορίτσι μίλησε για πρώτη φορά. Ο διάλογος ήταν κάπως έτσι:
«Κρυώνουμε.»
Η φωνή της ήταν πολύ χαμηλή.
«Το ξέρω. Ένα λεπτό μόνο.»
«Είμαστε βρεγμένοι.»
«Το βλέπω.»
«Πες μας να μπούμε.»
Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματικό φόβο. Μέχρι τότε προσπαθούσα να βρω λογική εξήγηση. Δύο παιδιά χάθηκαν. Κάποιος τα παράτησε. Έφυγαν από το σπίτι. Οτιδήποτε. Αλλά δεν ρωτούσαν για τους γονείς τους. Δεν ρωτούσαν πού βρίσκονταν. Δεν ζητούσαν αστυνομία. Το μόνο που ήθελαν ήταν να τους πω ότι μπορούσαν να μπουν.
«Περιμένετε εδώ.»
Το αγόρι άπλωσε το χέρι του και κράτησε την πόρτα πριν την κλείσω. Δεν το περίμενα. Τράβηξα απότομα.
«Άφησέ την.»
Και τότε άλλαξε κάτι. Το πρόσωπό του σφίχτηκε. Όχι σαν παιδί που νευρίασε. Σαν κάποιος που προσπαθούσε πολύ ώρα να προσποιείται κάτι και ξαφνικά βαρέθηκε.
«Άσε μας μέσα.»
Το κορίτσι σήκωσε το κεφάλι. Και τότε είδα τα μάτια της. Δεν υπήρχαν άσπρα. Δεν υπήρχε ίριδα. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο μαύρο. Ολόκληρα τα μάτια. Μαύρα και γυαλιστερά.
Έμεινα για ένα δευτερόλεπτο παγωμένος. Μετά κοίταξα το αγόρι. Ίδια. Εντελώς μαύρα μάτια.
Το αγόρι άρχισε να φωνάζει: «ΚΑΛΕΣΕ ΜΑΣ ΜΕΣΑ.»
Το κορίτσι άρχισε να χτυπάει την πόρτα με τα χέρια της.
«ΚΡΥΩΝΟΥΜΕ.»
Τράβηξα την πόρτα με όλη μου τη δύναμη. Για μερικά δευτερόλεπτα το αγόρι την κρατούσε από την άλλη πλευρά. Δεν ξέρω πώς ένα παιδί δέκα χρονών μπορούσε να έχει τόση δύναμη. Κατάφερα να την κλείσω. Κλείδωσα. Έβαλα και την αλυσίδα.
Τα χτυπήματα άρχισαν αμέσως. Δυνατά. Όχι παιδικά. Ολόκληρη η πόρτα έτρεμε. «ΑΝΟΙΞΕ.» «ΠΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ.» «ΚΡΥΩΝΟΥΜΕ.»
Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενος. Αλλά άρχισα να λέω το Πάτερ Ημών. Στην αρχή μπερδευόμουν. Το έλεγα λάθος. Ξανάρχιζα. Τα χτυπήματα συνέχιζαν.
Κάποια στιγμή άκουσα το κορίτσι να γελάει. Όχι δυνατά. Ακριβώς έξω από την πόρτα. Συνέχισα την προσευχή. Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.
Έμεινα ακίνητος. Η βροχή συνέχιζε να χτυπάει έξω. Τίποτα άλλο. Περίμενα αρκετή ώρα πριν πλησιάσω. Δεν ξέρω πόση. Ίσως δέκα λεπτά. Ίσως μισή ώρα. Πήγα στο ματάκι. Κοίταξα. Κανείς.
Άνοιξα το φως της βεράντας. Άδεια. Το μόνο που φαινόταν ήταν η βροχή. Δεν άνοιξα μέχρι το πρωί.
Με το πρώτο φως βγήκα έξω. Δεν υπήρχαν πατημασιές στη λάσπη. Ούτε σημάδια ότι δύο μούσκεμα παιδιά είχαν σταθεί τόση ώρα μπροστά στην πόρτα. Τίποτα.
Μόνο δύο μικρές υγρές παλάμες πάνω στο τζάμι δίπλα στην είσοδο. Από την εξωτερική πλευρά. Ήταν περίπου στο ύψος ενός παιδιού. Τις καθάρισα.
Δεν είπα σε κανέναν τίποτα για αρκετό καιρό. Μετά, μήνες αργότερα, ανέφερα την ιστορία σε έναν φίλο. Με άκουσε μέχρι το τέλος χωρίς να με διακόψει. Και με ρώτησε μόνο κάτι:
«Τους είπες ποτέ "περάστε";»
«Όχι.»
Με κοίταξε παράξενα.
«Καλά έκανες.»
Κι άρχισε να μου εξηγεί το γιατί:
«Υπάρχουν ιστορίες για κάτι που το λένε Black-Eyed Children. Παιδιά με εντελώς μαύρα μάτια. Εμφανίζονται νύχτα, συνήθως ζητάνε βοήθεια και επιμένουν να μπουν σε σπίτι ή αυτοκίνητο. Το περίεργο είναι ότι, στις περισσότερες ιστορίες, δεν μπαίνουν μόνοι τους. Περιμένουν να τους δώσεις άδεια».
«Κανείς δεν ξέρει τι υποτίθεται ότι είναι», συνέχισε. «Άλλοι λένε πνεύματα. Άλλοι κάτι δαιμονικό. Άλλοι απλώς έναν αστικό μύθο. Αλλά όλες οι ιστορίες έχουν κάτι κοινό.»
«Τι;» ρώτησα με περιέργεια.
«Δεν πρέπει να τα καλέσεις μέσα.»
Από τότε διάβασα κι εγώ μερικά πράγματα.
Μετά σταμάτησα.
Δεν ήθελα να μάθω περισσότερα.
Ξέρω μόνο ότι εκείνο το βράδυ δύο παιδιά στάθηκαν έξω από το σπίτι μου μέσα σε μια καταιγίδα.
Είχαν μαύρα μάτια.
Ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν.
Και, όσες φορές κι αν το ζήτησαν…
δεν τους είπα ποτέ να περάσουν.
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Στάθη για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.
