Αυτό συνέβη πριν από μερικούς χειμώνες. Τότε έμενα ακόμη με τη μητέρα μου, σχετικά κοντά στο Πεδίον του Άρεως.
Όταν τελείωνα νωρίς από τη δουλειά, συνήθιζα να γυρίζω με τα πόδια. Μου άρεσε η διαδρομή.
Ακόμα και τον χειμώνα.
Εκείνο το απόγευμα όμως είχε κάτι διαφορετικό.
Ήταν από εκείνες τις μέρες που σκοτεινιάζει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι τελείωσε η μέρα. Ο ουρανός ήταν βαρύς και γκρίζος. Έκανε πολύ κρύο και φυσούσε δυνατά.
Τα δέντρα μέσα στο πάρκο κουνιόντουσαν συνεχώς και τα ξερά φύλλα σέρνονταν πάνω στα μονοπάτια.
Είχα μπει από τη μία πλευρά του Πεδίου του Άρεως και ακολουθούσα τη συνηθισμένη μου διαδρομή. Δεν ήταν ακόμη πολύ αργά. Αλλά το πάρκο ήταν σχεδόν άδειο. Ελάχιστοι άνθρωποι. Κάποιος που έτρεχε μακριά. Ένα ζευγάρι που περπατούσε προς την έξοδο. Μετά τίποτα.
Ο φωτισμός σε ορισμένα σημεία ήταν κακός. Άλλες λάμπες φώτιζαν κανονικά και άλλες έριχναν εκείνο το αδύναμο κιτρινωπό φως που αντί να σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, κάνει το σκοτάδι γύρω του να φαίνεται ακόμη πιο βαθύ.
Σε κάποια κομμάτια του μονοπατιού τα δέντρα και οι θάμνοι ήταν τόσο πυκνά που δεν έβλεπες παρά μόνο λίγα μέτρα μέσα στη βλάστηση.
Περπατούσα γρήγορα. Είχα τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι σκυμμένο από τον αέρα. Και τότε άκουσα:
«Γιώργο.»
Σταμάτησα. Δεν ήταν δυνατή φωνή. Αλλά άκουσα καθαρά το όνομά μου. Από πίσω μου.
Γύρισα. Δεν υπήρχε κανείς. Το μονοπάτι ήταν άδειο για αρκετά μέτρα. Κοίταξα δεξιά και αριστερά. Μόνο δέντρα. Θάμνοι. Και τα φύλλα που κινούνταν από τον αέρα.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να είχα ακούσει κάποιον πιο μακριά. Ίσως φώναζε άλλον Γιώργο. Συνέχισα. Δεν είχα κάνει ούτε είκοσι βήματα όταν το άκουσα ξανά.
«Γιώργο.»
Αυτή τη φορά πιο κοντά. Γύρισα αμέσως. Πάλι κανείς.
Και τότε, χωρίς να ξέρω γιατί, πήγα να απαντήσω. Είχα ήδη ανοίξει το στόμα μου για να πω: «Ναι;»
Και θυμήθηκα τη γιαγιά μου. Όταν ήμουν μικρός, μου έλεγε διάφορα πράγματα που τότε μου φαίνονταν αστεία. Να μη σφυρίζω μέσα στο σπίτι το βράδυ. Να μη γυρίζω πίσω αν έχω ξεκινήσει για κάπου και κάποιος με καλέσει.
Και κυρίως: «Αν ακούσεις το όνομά σου τη νύχτα και δεν βλέπεις ποιος σε φώναξε, μη μιλήσεις.»
Τη ρωτούσα πάντα γιατί.
Η απάντησή της ήταν ίδια.
«Γιατί μπορεί να μην ήταν άνθρωπος αυτός που σε φώναξε.»
Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τότε. Είχαν περάσει χρόνια. Αλλά δεν απάντησα. Γύρισα μπροστά και συνέχισα να περπατάω. Πιο γρήγορα.
Λίγο αργότερα άκουσα ξανά τη φωνή: «Γιώργο.» Δεν γύρισα αυτή τη φορά. Άρχισα σχεδόν να τρέχω.
Έφτασα σε ένα πιο φωτισμένο σημείο και είδα δύο ανθρώπους να περπατούν προς το μέρος μου. Δεν θυμάμαι να έχω χαρεί περισσότερο βλέποντας αγνώστους.
Πέρασα δίπλα τους και συνέχισα μέχρι την έξοδο του πάρκου. Μόνο όταν βγήκα στον δρόμο σταμάτησα. Κοίταξα πίσω. Τίποτα.
Αυτοκίνητα. Κόσμος. Φώτα. Η κανονική Αθήνα.
Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα σχεδόν πείσει τον εαυτό μου ότι είχα κάνει βλακεία. Κάποιος θα ήταν μέσα στο πάρκο. Κάποιος με γνώριζε. Ή κάποιος φώναζε άλλον άνθρωπο με το ίδιο όνομα.
Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού. Η μητέρα μου ήταν στην κουζίνα. Μόλις με είδε, με ρώτησε γιατί είχα λαχανιάσει. Της είπα ότι είχα τρέξει λίγο.
Με ρώτησε γιατί. Δεν ξέρω τι με έπιασε και της είπα όλη την ιστορία. Με άκουσε μέχρι το τέλος και η πρώτη της ερώτηση ήταν:
«Απάντησες;»
«Όχι.»
Το πρόσωπό της άλλαξε. Όχι πολύ. Αλλά το είδα. Σαν να ανακουφίστηκε.
Άνοιξε ένα ντουλάπι στην κουζίνα και έβγαλε ένα μικρό μπουκαλάκι με αγιασμό. Πήγε πρώτα στην είσοδο. Έριξε λίγο αγιασμό στην πόρτα.
Μετά στο σαλόνι. Στην κουζίνα. Στα υπνοδωμάτια. Σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού.
«Η γιαγιά σου δεν σου τα έλεγε όλα αυτά για να σε φοβίζει» μου είπε κάπως αυστηρά.
«Και τι ήταν δηλαδή αυτό που με φώναξε;»
Με κοίταξε.
«Δεν ξέρω» απάντησε. Κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε.
Από τότε έχω περάσει πολλές φορές ξανά μέσα από το Πεδίον του Άρεως. Και μέρα και βράδυ. Δεν μου συνέβη ποτέ ξανά τίποτα παράξενο.
Αλλά υπάρχει κάτι που άλλαξε.
Αν περπατάω μόνος το βράδυ και ακούσω πίσω μου κάποιον να φωνάζει το όνομά μου...
δεν απαντάω ποτέ πριν δω ποιος είναι.
Γιατί μπορεί η γιαγιά μου να πίστευε απλώς σε παλιές προλήψεις. Μπορεί εκείνο το απόγευμα κάποιος να φώναζε πραγματικά κάποιον άλλο.
Μπορεί να ήταν όλα μια σύμπτωση. Αλλά ακόμα θυμάμαι το πρόσωπο της μητέρας μου όταν της είπα ότι δεν απάντησα. Και περισσότερο απ' όλα θυμάμαι την ανακούφιση στα μάτια της.
Αν σου αρέσει να μαθαίνεις για τα μυστικά του κόσμου πρέπει να διαβάσεις κι αυτό:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιώργο για την ιστορία που μας έστειλε.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι παρακάτω σελίδες μπορεί να σε στοιχειώσουν:
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.
