Αυτό έγινε μέσα στην πρώτη καραντίνα.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τον μήνα, αλλά ήμασταν όλοι κλεισμένοι μέσα, η μέρα δεν περνούσε με τίποτα και είχα αρχίσει να κατεβάζω ό,τι χαζομάρα έβλεπα να γίνεται viral.
Κάπως έτσι βρήκα το Randonautica.
Για όσους δεν το ξέρουν, ήταν μια εφαρμογή που σου έδινε τυχαίες συντεταγμένες κοντά σου.
Η ιδέα ήταν ότι πριν ζητήσεις το σημείο, έπρεπε να σκεφτείς κάτι. Μια πρόθεση. Κάτι που ήθελες να βρεις.
Είχα δει βίντεο με κόσμο που ζητούσε «κάτι παράξενο», «κάτι εγκαταλελειμμένο», «κάτι που να φοβάμαι». Εγώ αποφάσισα να το πάω λίγο πιο πέρα.
Έγραψα: Θέλω να συναντήσω τον Διάβολο.
Ναι. Ξέρω. Τώρα που το γράφω ακούγεται γελοίο. Τότε όμως ήμουν μόνος στο σπίτι, βαριόμουν και μου φαινόταν αστείο.
Η εφαρμογή φόρτωσε για μερικά δευτερόλεπτα. Και μου έδωσε ένα σημείο περίπου είκοσι λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο.
Κοίταξα τον χάρτη. Ήταν έξω από την πόλη. Δεν φαινόταν να υπάρχει τίποτα εκεί. Αυτό φυσικά με έκανε να θέλω περισσότερο να πάω.
Πήρα το αυτοκίνητο. Στους δρόμους υπήρχε σχεδόν απόλυτη ησυχία λόγω καραντίνας. Όσο πλησίαζα, τα σπίτια λιγόστευαν. Στο τέλος βγήκα σε έναν παλιό δρόμο με χωράφια και μερικές εγκαταλελειμμένες αποθήκες.
Το GPS με έβγαλε μπροστά σε ένα παλιό διώροφο κτήριο. Δεν ξέρω τι ήταν παλιότερα. Αποθήκη. Μικρό εργοστάσιο. Κάτι τέτοιο. Τα περισσότερα παράθυρα ήταν σπασμένα. Η πόρτα μισάνοιχτη.
Έμεινα λίγο μέσα στο αυτοκίνητο και κοίταζα. Σκέφτηκα να φύγω. Μετά θυμήθηκα γιατί είχα έρθει και γέλασα μόνος μου.
«Τι διάολο κάνω;»
Κατέβηκα. Μόλις μπήκα μέσα κατάλαβα ότι δεν ήταν εντελώς εγκαταλελειμμένο. Στο πάτωμα υπήρχαν αποτσίγαρα. Άδεια μπουκάλια. Κεριά. Κάποια είχαν λιώσει πρόσφατα, γιατί το κερί πάνω στο τσιμέντο δεν είχε μαζέψει ακόμη σκόνη.
Στον έναν τοίχο υπήρχε ζωγραφισμένη μια πεντάλφα. Σε έναν άλλο κάτι σύμβολα που δεν αναγνώριζα. Εκεί σταμάτησα να γελάω. Όχι επειδή πίστεψα ότι γινόταν κάτι σατανιστικό. Σκέφτηκα απλώς ότι ίσως χρησιμοποιούσαν το μέρος άνθρωποι που δεν θα ήθελα να συναντήσω.
Προχώρησα λίγο ακόμα. Υπήρχε ένας διάδρομος που οδηγούσε σε δύο δωμάτια. Μόλις μπήκα στον διάδρομο, ένιωσα κρύο. Όχι απλώς δροσιά. Κρύο. Από εκείνο που σε πιάνει ξαφνικά στον σβέρκο.
Σταμάτησα. Κοίταξα γύρω μου μήπως υπήρχε ανοιχτό παράθυρο. Τίποτα. Και τότε άκουσα:
«Μάριε.»
Ήταν περισσότερο σαν ψίθυρος. Αλλά άκουσα καθαρά το όνομά μου. Πάγωσα.
«Ποιος είναι;» ρώτησα.
Δεν απάντησε κανείς.
Η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι υπήρχε κάποιος μέσα και μου έκανε πλάκα. Μετά σκέφτηκα το προφανές. Κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να ξέρει πώς με λένε. Κοίταξα πίσω μου. Άδειο. Κοίταξα στα δύο δωμάτια. Κανείς.
Και τότε ακούστηκαν βήματα. Από την άλλη άκρη του διαδρόμου. Αργά.
Ένα.
Δύο.
Τρία.
Σταμάτησαν.
«Ποιος είναι εκεί;» ρώτησα με αγωνία.
Καμία απάντηση.
Μετά ξανά.
Ένα.
Δύο.
Τρία.
Πιο κοντά.
Δεν έβλεπα κανέναν. Ο διάδρομος ήταν άδειος. Τα βήματα όμως συνέχιζαν. Και κάθε φορά ακούγονταν πιο κοντά. Εκεί δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο. Έτρεξα.
Βγήκα από το κτήριο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Δεν κοίταξα πίσω.
Μόνο όταν βγήκα στον κεντρικό δρόμο συνειδητοποίησα ότι έτρεμα.
Το ίδιο βράδυ, λίγο μετά τις δύο, ξύπνησα από το κινητό. Η οθόνη ήταν αναμμένη. Η Randonautica ήταν ανοιχτή. Δεν θυμόμουν να την έχω ανοίξει.
Κοίταξα τον χάρτη που μου έδειχνε η εφαρμογή. Έδειχνε το ίδιο σημείο. Το εγκαταλελειμμένο κτήριο. Έκλεισα την εφαρμογή.
Πέντε λεπτά αργότερα άνοιξε ξανά. Μόνη της. Ίδιο σημείο. Την έκλεισα πάλι.
Μετά από λίγο το κινητό δόνησε. Πάλι η εφαρμογή. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν διαφορετικές συντεταγμένες. Έδειχναν ένα σημείο πολύ κοντά στο σπίτι μου!
Δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Τη διέγραψα. Έκλεισα το κινητό. Και εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα με το φως ανοιχτό. Δεν ξανακατέβασα ποτέ την εφαρμογή.
Δεν ξέρω τι υπήρχε πραγματικά μέσα σε εκείνο το κτήριο. Δε ξέρω τι παίζει με αυτή την εφαρμογή κι αν λειτουργεί ακόμη.
Ξέρω μόνο κάτι. Όταν ζήτησα από την εφαρμογή να με πάει στον Διάβολο… μου έδωσε ακριβώς εκείνες τις συντεταγμένες.
Και όταν έφτασα εκεί, κάτι ήξερε το όνομά μου.
Πριν φύγεις, έχουμε άλλη μία πρόταση για σένα:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Μάριο για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.
