0

Ο Μπαμπούλας

 



Αγόρασα το σπίτι το 2016. Ήμουν τότε είκοσι εννέα χρονών, ανύπαντρος, και έψαχνα κάτι δικό μου. Οι γονείς μου με βοήθησαν με ένα μέρος των χρημάτων και έτσι κατάφερα να πάρω μια παλιά μονοκατοικία στα προάστια. Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες ήταν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που είχαν φύγει για να μείνουν με την κόρη τους.

Το σπίτι ήταν φθηνότερο απ’ όσο περίμενα. Χρειαζόταν δουλειά, βάψιμο, αλλαγή στα κουφώματα και αρκετή φροντίδα λόγω υγρασίας σε δύο δωμάτια, αλλά μου άρεσε. Είχε μεγάλο κήπο και μια μικρή αποθήκη στο πίσω μέρος.

Τις πρώτες εβδομάδες ανακάλυπτα σχεδόν κάθε μέρα πράγματα που είχαν αφήσει πίσω. Παλιά εργαλεία, κουτιά, βιβλία και μερικά έπιπλα που μάλλον δεν άξιζε να μεταφέρουν. Ένα απόγευμα αποφάσισα να καθαρίσω την αποθήκη. Στο βάθος, κάτω από κάτι παλιές κουβέρτες, βρήκα ένα μικρό ξύλινο μπαούλο.

Δεν ήταν κλειδωμένο. Μέσα υπήρχαν παιδικά πράγματα: ένα σπασμένο αυτοκινητάκι, μερικά βιβλία, δυο παλιά παιχνίδια και ένα τετράδιο ζωγραφικής. Το άνοιξα από περιέργεια.

Οι πρώτες σελίδες ήταν αυτά που περιμένεις από ένα παιδί. Σπίτια, δέντρα, ήλιος, μια γυναίκα με μακριά μαλλιά που υπέθεσα ότι ήταν η μητέρα του, ένας άντρας και ένα μικρό παιδί.

Μετά οι ζωγραφιές άρχισαν να αλλάζουν.

Σε αρκετές υπήρχε το ίδιο δωμάτιο ξανά και ξανά. Ένα κρεβάτι, ένα παράθυρο, μια μικρή ντουλάπα. Και δίπλα στο κρεβάτι μια ψηλή μαύρη φιγούρα. Χωρίς πρόσωπο. Χωρίς λεπτομέρειες. Μόνο μαύρο.

Στην πρώτη ζωγραφιά ήταν στην άκρη του δωματίου. Στην επόμενη πιο κοντά στο κρεβάτι. Μετά ακόμα πιο κοντά. Σχεδόν πάνω από το παιδί.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά έμεινα αρκετή ώρα να κοιτάζω τις ζωγραφιές. Τα παιδιά ζωγραφίζουν τέρατα. Δεν ήταν κάτι παράξενο από μόνο του. Αλλά αυτό το παιδί είχε ζωγραφίσει το ίδιο πράγμα δεκάδες φορές.

Λίγο πριν το τέλος του τετραδίου βρήκα μια σελίδα με μόνο δύο προτάσεις, γραμμένες με παιδικά γράμματα:

Η μαμά λέει ότι ο Μπαμπούλας δεν υπάρχει.

Και από κάτω:

Αλλά αυτός λέει ότι η μαμά δεν τον βλέπει.

Έκλεισα το τετράδιο. Δεν φοβήθηκα. Μου φάνηκε περισσότερο λυπηρό. Σκέφτηκα ότι ίσως το παιδί είχε δύσκολους εφιάλτες.

Πήρα το τετράδιο μαζί μου στο σπίτι και το άφησα πάνω σε ένα τραπέζι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως σκόπευα να ρωτήσω τους προηγούμενους ιδιοκτήτες αν το ήθελαν. Μετά το ξέχασα.

Το ίδιο βράδυ έπεσα για ύπνο αρκετά αργά. Το υπνοδωμάτιό μου ήταν ένα από τα δωμάτια στο πίσω μέρος του σπιτιού. Δεν ήταν το δωμάτιο των ζωγραφιών. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.

Κοιμήθηκα σχεδόν αμέσως. Κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα ξύπνησα από έναν ήχο. Ένα τρίξιμο, σαν παλιό ξύλο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν το σπίτι. Αυτό συνέβαινε συχνά. Οι σωληνώσεις, τα πατώματα, ο αέρας.

Έκλεισα τα μάτια. Και τότε σαν να άκουσα κάτι. Κάτι σαν αναπνοή. Πολύ αργή. Πολύ βαθιά. Από κάτω μου.

Άνοιξα τα μάτια και έμεινα ακίνητος. Προσπάθησα να καταλάβω αν το είδα όλο αυτό στον ύπνο μου αλλά... η αναπνοή ακούστηκε ξανά. Ακριβώς κάτω από το κρεβάτι.

Πήγα να σκύψω, να δω κάτω από το κρεβάτι αλλά τότε πρόσεξα την πόρτα. Ήταν μισάνοιχτη. Θυμόμουν ότι την είχα κλείσει πριν κοιμηθώ.

Πίσω από την πόρτα στεκόταν ένα παιδί. Έβλεπα μόνο το μισό του σώμα. Μικρό αγόρι, ίσως έξι ή επτά χρονών. Φορούσε παλιές πιτζάμες και ήταν πολύ χλωμό. Δεν μιλούσε. Με κοιτούσε.

Σήκωσε αργά το χέρι, έβαλε το δάχτυλο μπροστά στα χείλη του και ψιθύρισε:
«Σσσσσς.»

Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Η αναπνοή κάτω από το κρεβάτι συνεχιζόταν. Το παιδί έσκυψε λίγο το κεφάλι και είπε:

«Μην κοιτάξεις από κάτω.»

Σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε προς το πάτωμα και μετά πάλι εμένα.

«Αν τον δεις, θα σε δει κι αυτός.»

Και τότε ξύπνησα απότομα. Ήμουν ιδρωμένος. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που με πονούσε το στήθος. Κοίταξα το ξυπνητήρι στο κομοδίνο.

03:17.

Έμεινα για λίγο ακίνητος και προσπάθησα να ηρεμήσω. Όνειρο. Απλώς όνειρο. Ένας εφιάλτης επειδή είχα διαβάσει εκείνο το τετράδιο πριν κοιμηθώ.

Τότε κοίταξα την πόρτα. Ήταν μισάνοιχτη. Ακριβώς όπως στο όνειρο. Εγώ όμως είμαι σίγουρος ότι την είχα κλείσει πριν κοιμηθώ.

Έμεινα στο κρεβάτι ξύπνιος μέχρι να ξημερώσει.

Το πρωί κατέβηκα στην κουζίνα. Το τετράδιο ήταν ακόμα πάνω στο τραπέζι. Το άνοιξα ξανά γιατί ήθελα να δω ξανά τις ζωγραφιές
.
Ξεφύλλισα τις σελίδες και έφτασα στο τέλος. Και τότε βρήκα μια ζωγραφιά που δεν θυμόμουν. Είμαι σίγουρος ότι δεν την είχα δει την προηγούμενη μέρα.

Ήταν πάλι ένα υπνοδωμάτιο. Ένα κρεβάτι. Από κάτω, μια μεγάλη μαύρη φιγούρα. Πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα στεκόταν ένα μικρό παιδί.

Και πάνω στο κρεβάτι υπήρχε ένας άντρας.

Ένας μεγάλος άντρας με μαύρα μαλλιά, ξαπλωμένος.

Δίπλα του, γραμμένο με παιδικά γράμματα:

Τώρα μένει άλλος εδώ.

Έκλεισα το τετράδιο.

Το έβαλα ξανά μέσα στο μπαούλο και το μπαούλο πίσω στην αποθήκη.

Μένω ακόμα στο σπίτι.

Δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο. Δεν έχω ξαναδεί εκείνο το παιδί και δεν έχω ξανακούσει την αναπνοή κάτω από το κρεβάτι.

Στα χρόνια που πέρασαν παντρεύτηκα και με τη γυναίκα μου αποκτήσαμε έναν γιο.

Είναι επτά χρονών τώρα.

Τόσο περίπου ήταν και το παιδί που είδα εκείνο το βράδυ πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα.

Είχα σχεδόν ξεχάσει όλη αυτή την ιστορία. Το είχα βάλει στο μυαλό μου σαν ένα παράξενο όνειρο, έναν εφιάλτη που προκλήθηκε από τις ζωγραφιές εκείνου του παιδικού τετραδίου.

Μέχρι που, πριν από λίγες μέρες, ο γιος μου ήρθε τρέχοντας προς το μέρος μου, γεμάτος χαρά, κρατώντας εκείνο ακριβώς το τετράδιο στα χέρια του.

Δεν ξέρω πώς το βρήκε.

Δεν ξέρω πώς ανακάλυψε το μπαούλο, εκεί που το είχα κρυμμένο τόσα χρόνια.

Από τότε όλα ξαναζωντάνεψαν στο μυαλό μου.

Και περισσότερο απ’ όλα εκείνη η τελευταία ζωγραφιά.

«Τώρα μένει άλλος εδώ.»

Για χρόνια πίστευα ότι εννοούσε εμένα.

Τώρα δεν είμαι τόσο σίγουρος.

Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται κάτι που δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι.

Μήπως δεν περίμενε εμένα;

Αν σου αρέσει να μαθαίνεις για τα μυστικά του κόσμου πρέπει να διαβάσεις κι αυτό:


Μήπως περίμενε απλώς να μεγαλώσει αρκετά ο γιος μου;


ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ 
ΜΠΛΑΚ ΦΡΆΙΝΤΕΪ ΠΡΟΣΦΟΡΑ


Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Κυριάκο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:


Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.





1

Το Δωμάτιο στο Τέλος του Διαδρόμου

 



Αυτό συνέβη πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν χρειάστηκε να ταξιδέψω για δουλειά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Σε ένα ξενοδοχείο που λειτουργεί ακόμα.


Ήταν μικρό, οικογενειακό, παλιό αλλά περιποιημένο. Από εκείνα τα ξενοδοχεία που έχουν ξύλινα έπιπλα στη ρεσεψιόν, χαλιά στους διαδρόμους και φωτογραφίες της περιοχής στους τοίχους.


Είχα κλείσει μόνο για ένα βράδυ. Τελείωσα τη δουλειά μου πολύ αργά και πρέπει να ήταν σχεδόν έντεκα όταν επέστρεψα.


Στη ρεσεψιόν δεν ήταν κανείς. Υπήρχε μόνο ένα μικρό κουδούνι πάνω στον πάγκο και ένα χαρτί που έγραφε ότι, αν χρειαζόμουν κάτι, μπορούσα να καλέσω έναν αριθμό.


Ανέβηκα στον δεύτερο όροφο. Καθώς περπατούσα προς το δωμάτιό μου, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα λίγο πιο κάτω στον διάδρομο.


Προσπαθούσε να ανοίξει την πόρτα της ενώ ταυτόχρονα κρατούσε δύο σακούλες και μια μικρή βαλίτσα. Η μία σακούλα της γλίστρησε.


«Να σας βοηθήσω;»


Με κοίταξε και χαμογέλασε.


«Αν δεν σου κάνει κόπο, κορίτσι μου.»


Της πήρα τη βαλίτσα και τη μία σακούλα. Το δωμάτιό της ήταν σχεδόν στο τέλος του διαδρόμου.


Μπήκα μέσα μόνο για να αφήσω τα πράγματα δίπλα στο κρεβάτι.


Η γυναίκα κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό.


«Δεν είμαι για πολλά πια.»


«Έχετε πολλά πράγματα.»


«Κάθε ταξιδιώτης παίρνει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται» είπε και γέλασε.


Άρχισε να ψάχνει μέσα σε μία από τις σακούλες.


«Πάρε» είπε και μου έδωσε ένα μικρό μπουκαλάκι χυμό.

«Όχι, δεν χρειάζεται.»

«Πάρ’ το. Για το καλό.»

Το πήρα περισσότερο για να μην την προσβάλω.

Ήταν από αυτά τα μικρά ατομικά μπουκαλάκια που βρίσκεις στα σούπερ μάρκετ.

Πορτοκάλι.


Κάθισα για λίγο στην καρέκλα κοντά στην πόρτα. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή μου φάνηκε μόνη και αρχίσαμε να μιλάμε.


Με ρώτησε τι δουλειά κάνω, αν έχω παιδιά, αν μένω μακριά. Και κάποια στιγμή άρχισε να μου μιλάει για τον γιο της.


Δεν θυμάμαι πώς πήγε εκεί η κουβέντα.

Μόνο ότι ξαφνικά είπε:

«Όταν έχεις παιδί, νομίζεις ότι θα θυμάται όσα έκανες γι’ αυτό.» 


Χαμογέλασε, αλλά τα μάτια της είχαν βουρκώσει λίγο.

«Όλη σου τη ζωή τη δίνεις. Και μετά μεγαλώνει και νομίζει ότι όλα έγιναν μόνα τους.»

Δεν ήξερα τι να πω.

«Ίσως να μην το δείχνει.»

Κούνησε το κεφάλι.

«Όχι. Δεν το δείχνει.»

Μετά κοίταξε γύρω της.

Τότε σηκώθηκα.

«Να σας αφήσω να ξεκουραστείτε.»

Με ευχαρίστησε ξανά.

Πριν φύγω μου είπε:

«Είσαι καλό κορίτσι.»

Και μετά:

«Μακάρι να ήταν όλοι έτσι με τις μανάδες τους.»

Της είπα καληνύχτα και γύρισα στο δωμάτιό μου. Έβαλα τον χυμό στο μικρό ψυγειάκι και κοιμήθηκα σχεδόν αμέσως.

Το επόμενο πρωί μετά το πρωινό ετοίμασα τη βαλίτσα μου και κατέβηκα για check-out. Στη ρεσεψιόν ήταν ένας άντρας περίπου πενήντα χρονών. Καθώς περίμενα να μου εκδώσει την απόδειξη, κοίταζα γύρω μου.

Πάνω στον πάγκο υπήρχαν μερικές παλιές φωτογραφίες μέσα σε κορνίζες. Σε μία από αυτές αναγνώρισα αμέσως τη γυναίκα από το προηγούμενο βράδυ.

Ήταν λίγο νεότερη στη φωτογραφία, αλλά δεν υπήρχε αμφιβολία. Το ίδιο πρόσωπο. Το ίδιο χαμόγελο.

Έδειξα την κορνίζα.

«Συγγενής σας;»

Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα.

«Η μητέρα μου.»

«Α, μένει κι εκείνη εδώ;»

Σταμάτησε αυτό που έκανε. Με κοίταξε.

«Όχι.»

Έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά είπε:

«Πέθανε πριν πέντε χρόνια.»

Δεν ξέρω τι έκφραση είχα εκείνη τη στιγμή. Ξέρω μόνο ότι ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.

«Πριν πέντε χρόνια;»

«Ναι.»

Χαμογέλασε κάπως αμήχανα.

«Ήταν δικό της το ξενοδοχείο. Μετά τον θάνατό της ήρθα εγώ και το ανέλαβα.»

Δεν είπα τίποτα.

Δεν του είπα ότι είχα περάσει το προηγούμενο βράδυ μέσα σε ένα δωμάτιο μιλώντας μαζί της. Δεν του είπα τι μου είχε πει για τον γιο της.
Δεν του είπα ότι με είχε βοηθήσει να καταλάβω κάτι που μάλλον εκείνος δεν ήθελε να ακούσει.

Πλήρωσα. Πήρα τη βαλίτσα μου και έφυγα. Μόνο όταν μπήκα στο αυτοκίνητο θυμήθηκα τον χυμό. Πριν φύγω από το δωμάτιο τον είχα πάρει από το ψυγείο και τον είχα βάλει μέσα στη τσάντα μου.

Έβγαλα το μπουκαλάκι έξω από την τσάντα και το κοίταξα για λίγα λεπτά. Ήταν κανονικό! Και με ημερομηνία λήξης για την επόμενη χρονιά! Το έπιανα στα χέρια μου και δε μπορούσε το μυαλό μου να καταλάβει τι παίχτηκε λίγες ώρες πριν.

Ακόμη και σήμερα δε μπορώ να εξηγήσω τι έγινε εκείνο το βράδυ. Δεν ξέρω. Αλλά ξέρω κάτι άλλο.

Δεν πρόκειται να ξαναμείνω ποτέ σε εκείνο το ξενοδοχείο.

Και αν ποτέ ξαναδώ ηλικιωμένη γυναίκα σε κάποιον διάδρομο να μου ζητάει βοήθεια με τις αποσκευές της... θα τη βοηθήσω.

Απλώς αυτή τη φορά δεν θα μπω μαζί της στο δωμάτιο.

Πριν φύγεις πρέπει να δεις κι αυτό:


Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Αγγελική για την ιστορία που μας έστειλε. 

ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ 
ΜΠΛΑΚ ΦΡΆΙΝΤΕΪ ΠΡΟΣΦΟΡΑ


Διαβάστε επίσης:






Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.







1

Μην Απαντήσεις Αν Σε Φωνάξουν

 




Αυτό συνέβη πριν από μερικούς χειμώνες. Τότε έμενα ακόμη με τη μητέρα μου, σχετικά κοντά στο Πεδίον του Άρεως.


Όταν τελείωνα νωρίς από τη δουλειά, συνήθιζα να γυρίζω με τα πόδια. Μου άρεσε η διαδρομή.
Ακόμα και τον χειμώνα.

Εκείνο το απόγευμα όμως είχε κάτι διαφορετικό.

Ήταν από εκείνες τις μέρες που σκοτεινιάζει πριν προλάβεις να καταλάβεις ότι τελείωσε η μέρα. Ο ουρανός ήταν βαρύς και γκρίζος. Έκανε πολύ κρύο και φυσούσε δυνατά.

Τα δέντρα μέσα στο πάρκο κουνιόντουσαν συνεχώς και τα ξερά φύλλα σέρνονταν πάνω στα μονοπάτια.

Είχα μπει από τη μία πλευρά του Πεδίου του Άρεως και ακολουθούσα τη συνηθισμένη μου διαδρομή. Δεν ήταν ακόμη πολύ αργά. Αλλά το πάρκο ήταν σχεδόν άδειο. Ελάχιστοι άνθρωποι. Κάποιος που έτρεχε μακριά. Ένα ζευγάρι που περπατούσε προς την έξοδο. Μετά τίποτα.

Ο φωτισμός σε ορισμένα σημεία ήταν κακός. Άλλες λάμπες φώτιζαν κανονικά και άλλες έριχναν εκείνο το αδύναμο κιτρινωπό φως που αντί να σε κάνει να νιώθεις ασφαλής, κάνει το σκοτάδι γύρω του να φαίνεται ακόμη πιο βαθύ.

Σε κάποια κομμάτια του μονοπατιού τα δέντρα και οι θάμνοι ήταν τόσο πυκνά που δεν έβλεπες παρά μόνο λίγα μέτρα μέσα στη βλάστηση.

Περπατούσα γρήγορα. Είχα τα χέρια στις τσέπες και το κεφάλι σκυμμένο από τον αέρα. Και τότε άκουσα:

«Γιώργο.»

Σταμάτησα. Δεν ήταν δυνατή φωνή. Αλλά άκουσα καθαρά το όνομά μου. Από πίσω μου. 

Γύρισα. Δεν υπήρχε κανείς. Το μονοπάτι ήταν άδειο για αρκετά μέτρα. Κοίταξα δεξιά και αριστερά. Μόνο δέντρα. Θάμνοι. Και τα φύλλα που κινούνταν από τον αέρα.

Σκέφτηκα ότι μπορεί να είχα ακούσει κάποιον πιο μακριά. Ίσως φώναζε άλλον Γιώργο. Συνέχισα. Δεν είχα κάνει ούτε είκοσι βήματα όταν το άκουσα ξανά.

«Γιώργο.»

Αυτή τη φορά πιο κοντά. Γύρισα αμέσως. Πάλι κανείς.

Και τότε, χωρίς να ξέρω γιατί, πήγα να απαντήσω. Είχα ήδη ανοίξει το στόμα μου για να πω: «Ναι;»

Και θυμήθηκα τη γιαγιά μου. Όταν ήμουν μικρός, μου έλεγε διάφορα πράγματα που τότε μου φαίνονταν αστεία. Να μη σφυρίζω μέσα στο σπίτι το βράδυ. Να μη γυρίζω πίσω αν έχω ξεκινήσει για κάπου και κάποιος με καλέσει.

Και κυρίως: «Αν ακούσεις το όνομά σου τη νύχτα και δεν βλέπεις ποιος σε φώναξε, μη μιλήσεις.»

Τη ρωτούσα πάντα γιατί.

Η απάντησή της ήταν ίδια.

«Γιατί μπορεί να μην ήταν άνθρωπος αυτός που σε φώναξε.»

Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τότε. Είχαν περάσει χρόνια. Αλλά δεν απάντησα. Γύρισα μπροστά και συνέχισα να περπατάω. Πιο γρήγορα.

Λίγο αργότερα άκουσα ξανά τη φωνή: «Γιώργο.» Δεν γύρισα αυτή τη φορά. Άρχισα σχεδόν να τρέχω.

Έφτασα σε ένα πιο φωτισμένο σημείο και είδα δύο ανθρώπους να περπατούν προς το μέρος μου. Δεν θυμάμαι να έχω χαρεί περισσότερο βλέποντας αγνώστους.

Πέρασα δίπλα τους και συνέχισα μέχρι την έξοδο του πάρκου. Μόνο όταν βγήκα στον δρόμο σταμάτησα. Κοίταξα πίσω. Τίποτα.

Αυτοκίνητα. Κόσμος. Φώτα. Η κανονική Αθήνα.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα σχεδόν πείσει τον εαυτό μου ότι είχα κάνει βλακεία. Κάποιος θα ήταν μέσα στο πάρκο. Κάποιος με γνώριζε. Ή κάποιος φώναζε άλλον άνθρωπο με το ίδιο όνομα.

Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού. Η μητέρα μου ήταν στην κουζίνα. Μόλις με είδε, με ρώτησε γιατί είχα λαχανιάσει. Της είπα ότι είχα τρέξει λίγο.

Με ρώτησε γιατί. Δεν ξέρω τι με έπιασε και της είπα όλη την ιστορία. Με άκουσε μέχρι το τέλος και η πρώτη της ερώτηση ήταν:

«Απάντησες;»


«Όχι.»

Το πρόσωπό της άλλαξε. Όχι πολύ. Αλλά το είδα. Σαν να ανακουφίστηκε.

Άνοιξε ένα ντουλάπι στην κουζίνα και έβγαλε ένα μικρό μπουκαλάκι με αγιασμό. Πήγε πρώτα στην είσοδο. Έριξε λίγο αγιασμό στην πόρτα.

Μετά στο σαλόνι. Στην κουζίνα. Στα υπνοδωμάτια. Σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού.

«Η γιαγιά σου δεν σου τα έλεγε όλα αυτά για να σε φοβίζει» μου είπε κάπως αυστηρά.

«Και τι ήταν δηλαδή αυτό που με φώναξε;»

Με κοίταξε.

«Δεν ξέρω» απάντησε. Κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε.


Από τότε έχω περάσει πολλές φορές ξανά μέσα από το Πεδίον του Άρεως. Και μέρα και βράδυ. Δεν μου συνέβη ποτέ ξανά τίποτα παράξενο.

Αλλά υπάρχει κάτι που άλλαξε.

Αν περπατάω μόνος το βράδυ και ακούσω πίσω μου κάποιον να φωνάζει το όνομά μου...
δεν απαντάω ποτέ πριν δω ποιος είναι.

Γιατί μπορεί η γιαγιά μου να πίστευε απλώς σε παλιές προλήψεις. Μπορεί εκείνο το απόγευμα κάποιος να φώναζε πραγματικά κάποιον άλλο.
Μπορεί να ήταν όλα μια σύμπτωση. Αλλά ακόμα θυμάμαι το πρόσωπο της μητέρας μου όταν της είπα ότι δεν απάντησα. Και περισσότερο απ' όλα θυμάμαι την ανακούφιση στα μάτια της.

Αν σου αρέσει να μαθαίνεις για τα μυστικά του κόσμου πρέπει να διαβάσεις κι αυτό:

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιώργο για την ιστορία που μας έστειλε.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι παρακάτω σελίδες μπορεί να σε στοιχειώσουν:

Διαβάστε επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.


0

Τα Παιδιά στη Βροχή

 



Δεν ξέρω τι ήταν αυτά τα δύο παιδιά. Και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να μάθω.

Μένω μόνος σε μια μονοκατοικία λίγο έξω από την πόλη. Όχι τελείως απομονωμένα, αλλά αρκετά ώστε μετά τις δέκα το βράδυ ο δρόμος να αδειάζει σχεδόν εντελώς.

Εκείνη τη νύχτα είχε τρομερή καταιγίδα. Από αυτές που ακούς το νερό να χτυπάει στα παντζούρια τόσο δυνατά που νομίζεις ότι κάποιος πετάει χαλίκια στα τζάμια.

Είχα κλείσει τηλεόραση και υπολογιστή γιατί είχε πέσει ήδη δύο φορές το ρεύμα. Πρέπει να ήταν λίγο μετά τις έντεκα όταν χτύπησε η πόρτα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η βροχή. Μετά ξαναχτύπησε. Τρεις φορές.

Σηκώθηκα και πήγα στην είσοδο. Δεν έχω κάμερα στην πόρτα, μόνο ένα μικρό ματάκι, αλλά έξω είχε τόσο σκοτάδι και βροχή που δεν μπορούσα να δω σχεδόν τίποτα.

«Ποιος είναι;»

Μια παιδική φωνή απάντησε:

«Χαθήκαμε.»

Άνοιξα. Στο κατώφλι στέκονταν δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Δεν μπορώ να πω ηλικία ακριβώς. Ίσως δέκα το αγόρι, οκτώ το κορίτσι.

Ήταν μούσκεμα. Τα ρούχα τους κολλούσαν πάνω τους και το νερό έσταζε από τα μαλλιά τους στο πάτωμα της βεράντας. Το κορίτσι έτρεμε.

«Πού είναι οι γονείς σας;»

Το αγόρι κοιτούσε κάτω.

«Δεν ξέρουμε.»

«Από πού ήρθατε;»

Καμία απάντηση.

Το κορίτσι άρχισε να κλαίει. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Δεν έβλεπα καλά το πρόσωπό της. Κρατούσε το κεφάλι χαμηλά, με τα βρεγμένα μαλλιά μπροστά στα μάτια.

Το αγόρι είπε:

«Μπορούμε να μπούμε μέσα;»

«Θα πάρω την αστυνομία. Περάστε λίγο πιο μέσα από τη βροχή.»

Έδειξα το στεγασμένο μέρος της βεράντας.

Το αγόρι δεν κουνήθηκε.

«Όχι. Μέσα στο σπίτι. Να πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά μου».

Κάτι στον τρόπο που το είπε με έκανε να σταματήσω. Δεν ήταν ότι μίλησε άσχημα. Ήταν ότι δεν ακουγόταν πια σαν παιδί που φοβόταν. Ακουγόταν σαν να μου έδινε οδηγία.

«Θα φέρω το κινητό μου και θα τηλεφωνήσουμε από εδώ.»

Το κορίτσι σταμάτησε να κλαίει. Απότομα. Το αγόρι σήκωσε λίγο το κεφάλι. Ακόμα δεν μπορούσα να δω καλά τα μάτια του.

«Πρέπει να μας καλέσεις μέσα.»

Αυτή τη φορά η φράση μου φάνηκε περίεργη. Όχι «άσε μας να μπούμε». Όχι «μπορούμε να μπούμε;» Να μας καλέσεις μέσα.

«Δεν χρειάζεται. Θα σας φέρω τηλέφωνο.» Έκανα να κλείσω την πόρτα. Το κορίτσι μίλησε για πρώτη φορά. Ο διάλογος ήταν κάπως έτσι:

«Κρυώνουμε.»

Η φωνή της ήταν πολύ χαμηλή.

«Το ξέρω. Ένα λεπτό μόνο.»

«Είμαστε βρεγμένοι.»

«Το βλέπω.»

«Πες μας να μπούμε.»

Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματικό φόβο. Μέχρι τότε προσπαθούσα να βρω λογική εξήγηση. Δύο παιδιά χάθηκαν. Κάποιος τα παράτησε. Έφυγαν από το σπίτι. Οτιδήποτε. Αλλά δεν ρωτούσαν για τους γονείς τους. Δεν ρωτούσαν πού βρίσκονταν. Δεν ζητούσαν αστυνομία. Το μόνο που ήθελαν ήταν να τους πω ότι μπορούσαν να μπουν.

«Περιμένετε εδώ.»

Το αγόρι άπλωσε το χέρι του και κράτησε την πόρτα πριν την κλείσω. Δεν το περίμενα. Τράβηξα απότομα.

«Άφησέ την.»

Και τότε άλλαξε κάτι. Το πρόσωπό του σφίχτηκε. Όχι σαν παιδί που νευρίασε. Σαν κάποιος που προσπαθούσε πολύ ώρα να προσποιείται κάτι και ξαφνικά βαρέθηκε.

«Άσε μας μέσα.»

Το κορίτσι σήκωσε το κεφάλι. Και τότε είδα τα μάτια της. Δεν υπήρχαν άσπρα. Δεν υπήρχε ίριδα. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο μαύρο. Ολόκληρα τα μάτια. Μαύρα και γυαλιστερά.

Έμεινα για ένα δευτερόλεπτο παγωμένος. Μετά κοίταξα το αγόρι. Ίδια. Εντελώς μαύρα μάτια.

Το αγόρι άρχισε να φωνάζει: «ΚΑΛΕΣΕ ΜΑΣ ΜΕΣΑ.»

Το κορίτσι άρχισε να χτυπάει την πόρτα με τα χέρια της.

«ΚΡΥΩΝΟΥΜΕ.»

Τράβηξα την πόρτα με όλη μου τη δύναμη. Για μερικά δευτερόλεπτα το αγόρι την κρατούσε από την άλλη πλευρά. Δεν ξέρω πώς ένα παιδί δέκα χρονών μπορούσε να έχει τόση δύναμη. Κατάφερα να την κλείσω. Κλείδωσα. Έβαλα και την αλυσίδα.

Τα χτυπήματα άρχισαν αμέσως. Δυνατά. Όχι παιδικά. Ολόκληρη η πόρτα έτρεμε. «ΑΝΟΙΞΕ.» «ΠΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ.» «ΚΡΥΩΝΟΥΜΕ.»

Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Δεν είμαι ιδιαίτερα θρησκευόμενος. Αλλά άρχισα να λέω το Πάτερ Ημών. Στην αρχή μπερδευόμουν. Το έλεγα λάθος. Ξανάρχιζα. Τα χτυπήματα συνέχιζαν.

Κάποια στιγμή άκουσα το κορίτσι να γελάει. Όχι δυνατά. Ακριβώς έξω από την πόρτα. Συνέχισα την προσευχή. Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.

Έμεινα ακίνητος. Η βροχή συνέχιζε να χτυπάει έξω. Τίποτα άλλο. Περίμενα αρκετή ώρα πριν πλησιάσω. Δεν ξέρω πόση. Ίσως δέκα λεπτά. Ίσως μισή ώρα. Πήγα στο ματάκι. Κοίταξα. Κανείς.

Άνοιξα το φως της βεράντας. Άδεια. Το μόνο που φαινόταν ήταν η βροχή. Δεν άνοιξα μέχρι το πρωί.

Με το πρώτο φως βγήκα έξω. Δεν υπήρχαν πατημασιές στη λάσπη. Ούτε σημάδια ότι δύο μούσκεμα παιδιά είχαν σταθεί τόση ώρα μπροστά στην πόρτα. Τίποτα.

Μόνο δύο μικρές υγρές παλάμες πάνω στο τζάμι δίπλα στην είσοδο. Από την εξωτερική πλευρά. Ήταν περίπου στο ύψος ενός παιδιού. Τις καθάρισα.

Δεν είπα σε κανέναν τίποτα για αρκετό καιρό. Μετά, μήνες αργότερα, ανέφερα την ιστορία σε έναν φίλο. Με άκουσε μέχρι το τέλος χωρίς να με διακόψει. Και με ρώτησε μόνο κάτι:

«Τους είπες ποτέ "περάστε";»

«Όχι.»

Με κοίταξε παράξενα.

«Καλά έκανες.»

Κι άρχισε να μου εξηγεί το γιατί:

«Υπάρχουν ιστορίες για κάτι που το λένε Black-Eyed Children. Παιδιά με εντελώς μαύρα μάτια. Εμφανίζονται νύχτα, συνήθως ζητάνε βοήθεια και επιμένουν να μπουν σε σπίτι ή αυτοκίνητο. Το περίεργο είναι ότι, στις περισσότερες ιστορίες, δεν μπαίνουν μόνοι τους. Περιμένουν να τους δώσεις άδεια». 

«Κανείς δεν ξέρει τι υποτίθεται ότι είναι», συνέχισε. «Άλλοι λένε πνεύματα. Άλλοι κάτι δαιμονικό. Άλλοι απλώς έναν αστικό μύθο. Αλλά όλες οι ιστορίες έχουν κάτι κοινό.»

«Τι;» ρώτησα με περιέργεια. 

«Δεν πρέπει να τα καλέσεις μέσα.»

Από τότε διάβασα κι εγώ μερικά πράγματα.

Μετά σταμάτησα.

Δεν ήθελα να μάθω περισσότερα.

Ξέρω μόνο ότι εκείνο το βράδυ δύο παιδιά στάθηκαν έξω από το σπίτι μου μέσα σε μια καταιγίδα.

Είχαν μαύρα μάτια.

Ήξεραν ακριβώς τι ήθελαν.

Και, όσες φορές κι αν το ζήτησαν…

δεν τους είπα ποτέ να περάσουν.


Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Στάθη για την ιστορία που μας έστειλε.


Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.


0

Οι Συντεταγμένες



Αυτό έγινε μέσα στην πρώτη καραντίνα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς τον μήνα, αλλά ήμασταν όλοι κλεισμένοι μέσα, η μέρα δεν περνούσε με τίποτα και είχα αρχίσει να κατεβάζω ό,τι χαζομάρα έβλεπα να γίνεται viral.

Κάπως έτσι βρήκα το Randonautica.

Για όσους δεν το ξέρουν, ήταν μια εφαρμογή που σου έδινε τυχαίες συντεταγμένες κοντά σου.

Η ιδέα ήταν ότι πριν ζητήσεις το σημείο, έπρεπε να σκεφτείς κάτι. Μια πρόθεση. Κάτι που ήθελες να βρεις.

Είχα δει βίντεο με κόσμο που ζητούσε «κάτι παράξενο», «κάτι εγκαταλελειμμένο», «κάτι που να φοβάμαι». Εγώ αποφάσισα να το πάω  λίγο πιο πέρα.

Έγραψα: Θέλω να συναντήσω τον Διάβολο.

Ναι. Ξέρω. Τώρα που το γράφω ακούγεται γελοίο. Τότε όμως ήμουν μόνος στο σπίτι, βαριόμουν και μου φαινόταν αστείο.

Η εφαρμογή φόρτωσε για μερικά δευτερόλεπτα. Και μου έδωσε ένα σημείο περίπου είκοσι λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο.

Κοίταξα τον χάρτη. Ήταν έξω από την πόλη. Δεν φαινόταν να υπάρχει τίποτα εκεί. Αυτό φυσικά με έκανε να θέλω περισσότερο να πάω.

Πήρα το αυτοκίνητο. Στους δρόμους υπήρχε σχεδόν απόλυτη ησυχία λόγω καραντίνας. Όσο πλησίαζα, τα σπίτια λιγόστευαν. Στο τέλος βγήκα σε έναν παλιό δρόμο με χωράφια και μερικές εγκαταλελειμμένες αποθήκες.

Το GPS με έβγαλε μπροστά σε ένα παλιό διώροφο κτήριο. Δεν ξέρω τι ήταν παλιότερα. Αποθήκη. Μικρό εργοστάσιο. Κάτι τέτοιο. Τα περισσότερα παράθυρα ήταν σπασμένα. Η πόρτα μισάνοιχτη.

Έμεινα λίγο μέσα στο αυτοκίνητο και κοίταζα. Σκέφτηκα να φύγω. Μετά θυμήθηκα γιατί είχα έρθει και γέλασα μόνος μου.

«Τι διάολο κάνω;»

Κατέβηκα. Μόλις μπήκα μέσα κατάλαβα ότι δεν ήταν εντελώς εγκαταλελειμμένο. Στο πάτωμα υπήρχαν αποτσίγαρα. Άδεια μπουκάλια. Κεριά. Κάποια είχαν λιώσει πρόσφατα, γιατί το κερί πάνω στο τσιμέντο δεν είχε μαζέψει ακόμη σκόνη.

Στον έναν τοίχο υπήρχε ζωγραφισμένη μια πεντάλφα. Σε έναν άλλο κάτι σύμβολα που δεν αναγνώριζα. Εκεί σταμάτησα να γελάω. Όχι επειδή πίστεψα ότι γινόταν κάτι σατανιστικό. Σκέφτηκα απλώς ότι ίσως χρησιμοποιούσαν το μέρος άνθρωποι που δεν θα ήθελα να συναντήσω.

Προχώρησα λίγο ακόμα. Υπήρχε ένας διάδρομος που οδηγούσε σε δύο δωμάτια. Μόλις μπήκα στον διάδρομο, ένιωσα κρύο. Όχι απλώς δροσιά. Κρύο. Από εκείνο που σε πιάνει ξαφνικά στον σβέρκο.

Σταμάτησα. Κοίταξα γύρω μου μήπως υπήρχε ανοιχτό παράθυρο. Τίποτα. Και τότε άκουσα:

«Μάριε.»

Ήταν περισσότερο σαν ψίθυρος. Αλλά άκουσα καθαρά το όνομά μου. Πάγωσα.

«Ποιος είναι;» ρώτησα.

Δεν απάντησε κανείς.

Η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι υπήρχε κάποιος μέσα και μου έκανε πλάκα. Μετά σκέφτηκα το προφανές. Κανείς εκεί μέσα δεν μπορούσε να ξέρει πώς με λένε. Κοίταξα πίσω μου. Άδειο. Κοίταξα στα δύο δωμάτια. Κανείς.

Και τότε ακούστηκαν βήματα. Από την άλλη άκρη του διαδρόμου. Αργά.

Ένα.

Δύο.

Τρία.

Σταμάτησαν.

«Ποιος είναι εκεί;» ρώτησα με αγωνία.

Καμία απάντηση.

Μετά ξανά.

Ένα.

Δύο.

Τρία.

Πιο κοντά.

Δεν έβλεπα κανέναν. Ο διάδρομος ήταν άδειος. Τα βήματα όμως συνέχιζαν. Και κάθε φορά ακούγονταν πιο κοντά. Εκεί δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο. Έτρεξα.

Βγήκα από το κτήριο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Δεν κοίταξα πίσω.

Μόνο όταν βγήκα στον κεντρικό δρόμο συνειδητοποίησα ότι έτρεμα.

Το ίδιο βράδυ, λίγο μετά τις δύο, ξύπνησα από το κινητό. Η οθόνη ήταν αναμμένη. Η Randonautica ήταν ανοιχτή. Δεν θυμόμουν να την έχω ανοίξει.

Κοίταξα τον χάρτη που μου έδειχνε η εφαρμογή. Έδειχνε το ίδιο σημείο. Το εγκαταλελειμμένο κτήριο. Έκλεισα την εφαρμογή.

Πέντε λεπτά αργότερα άνοιξε ξανά. Μόνη της. Ίδιο σημείο. Την έκλεισα πάλι.

Μετά από λίγο το κινητό δόνησε. Πάλι η εφαρμογή. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν διαφορετικές συντεταγμένες. Έδειχναν ένα σημείο πολύ κοντά στο σπίτι μου!

Δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Τη διέγραψα. Έκλεισα το κινητό. Και εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα με το φως ανοιχτό. Δεν ξανακατέβασα ποτέ την εφαρμογή.

Δεν ξέρω τι υπήρχε πραγματικά μέσα σε εκείνο το κτήριο. Δε ξέρω τι παίζει με αυτή την εφαρμογή κι αν λειτουργεί ακόμη.

Ξέρω μόνο κάτι. Όταν ζήτησα από την εφαρμογή να με πάει στον Διάβολο… μου έδωσε ακριβώς εκείνες τις συντεταγμένες.

Και όταν έφτασα εκεί, κάτι ήξερε το όνομά μου.

Πριν φύγεις, έχουμε άλλη μία πρόταση για σένα:

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Μάριο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.