Καλησπέρα.
Μένω μόνος μου.
Το αναφέρω από την αρχή γιατί, αν δεν το πω, όσα ακολουθούν έχουν πάντα μια εύκολη εξήγηση: κάποιος άλλος μπήκε στο σαλόνι, κάποιος κάθισε εκεί, κάποιος μετακίνησε κάτι χωρίς να το προσέξω.
Αλλά δεν υπάρχει κάποιος άλλος.
Εδώ και περίπου δύο εβδομάδες άρχισα να παρατηρώ κάτι που στην αρχή μου φάνηκε αστείο.
Κάθε πρωί, όταν ξυπνούσα και πήγαινα στο σαλόνι, το ένα μαξιλάρι του καναπέ ήταν βουλιαγμένο.
Όχι λίγο. Αρκετά, σαν να είχε καθίσει κάποιος εκεί για ώρα.
Ο καναπές μου είναι γωνιακός, παλιός αλλά γερός. Η θέση που βουλιάζει είναι πάντα η ίδια: η δεξιά άκρη, εκεί που δεν κάθομαι ποτέ εγώ. Κάθομαι πάντα στην αριστερή, κοντά στο μπράτσο, για να ακουμπάω το ποτήρι μου στο τραπεζάκι.
Την πρώτη φορά δεν έδωσα σημασία.
Τη δεύτερη το πρόσεξα.
Την τρίτη άρχισα να το σκέφτομαι.
Πριν κοιμηθώ, ίσιωσα με τα χέρια μου όλα τα μαξιλάρια. Πίεσα τα αφρολέξ, τέντωσα το ριχτάρι και τράβηξα μια φωτογραφία με το κινητό.
Το πρωί, η δεξιά θέση ήταν πάλι βουλιαγμένη.
Άρχισα να κάνω μικρές δοκιμές.
Μια νύχτα έβαλα πάνω στο μαξιλάρι ένα διπλωμένο περιοδικό. Αν κάποιος καθόταν, θα έπεφτε.
Το πρωί το περιοδικό ήταν στο πάτωμα.
Μια άλλη νύχτα άπλωσα ένα λεπτό σεντόνι πάνω σε όλο τον καναπέ, εντελώς ίσιο, ώστε να φανεί αν ζαρώσει.
Το πρωί είχε μια καθαρή τσάκιση ακριβώς πάνω στη δεξιά θέση.
Σαν κάποιος να είχε καθίσει προσεκτικά και μετά να σηκώθηκε.
Δεν τρόμαξα αμέσως. Περισσότερο εκνευρίστηκα. Άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως σηκώνομαι το βράδυ και δεν το θυμάμαι. Μήπως κάθομαι μισοκοιμισμένος στον καναπέ. Μήπως κάνω πράγματα στον ύπνο μου.
Για δύο βράδια έβαλα το κινητό να γράφει βίντεο στο σαλόνι.
Το πρώτο βράδυ σταμάτησε μόνο του στις 02:11, λες και άδειασε ξαφνικά η μπαταρία, ενώ το είχα αφήσει στο 78%.
Το δεύτερο βράδυ κατέγραψε κανονικά μέχρι το πρωί. Δεν έδειχνε τίποτα.
Σκοτεινό σαλόνι. Ακίνητος καναπές. Καμία κίνηση.
Μόνο που το πρωί η θέση ήταν πάλι βουλιαγμένη.
Εκεί άρχισα να νιώθω άσχημα. Όχι γιατί πίστεψα αμέσως σε κάτι παραφυσικό.
Αλλά γιατί δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα ότι κάτι μπορούσε να συμβαίνει μέσα στο σπίτι μου χωρίς να μπορώ ούτε να το δω ούτε να το εξηγήσω.
Χθες το βράδυ, πριν πάω στο υπνοδωμάτιο, κοντοστάθηκα στο σαλόνι και κοίταξα τον καναπέ.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη ότι η βουλιαγμένη θέση δεν έμοιαζε απλώς σαν κάθισμα.
Έμοιαζε σαν θέση κάποιου που με περιμένει.
Έσβησα το φως και πήγα για ύπνο.
Δεν κοιμήθηκα εύκολα.
Γύρω στις τρεις πρέπει να ξύπνησα για λίγο. Δεν άνοιξα καλά τα μάτια μου, αλλά θυμάμαι ότι άκουσα έναν πολύ μικρό ήχο από το σαλόνι.
Όχι βήμα.
Όχι πόρτα.
Εκείνον τον χαμηλό, μαλακό ήχο που κάνει ένα μαξιλάρι όταν δέχεται βάρος.
Σαν κάποιος να κάθισε αργά.
Έμεινα ακίνητος στο κρεβάτι.
Προσπάθησα να ακούσω ξανά.
Τίποτα.
Το πρωί πήγα στο σαλόνι σχεδόν χωρίς ανάσα.
Η θέση ήταν βουλιαγμένη όπως πάντα.
Μόνο που υπήρχε και κάτι άλλο.
Στο τραπεζάκι του σαλονιού, απέναντι από τη δεξιά θέση, βρισκόταν το βιβλίο που διαβάζω τα βράδια.
Δεν το είχα αφήσει εκεί. Το είχα στο κομοδίνο μου.
Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ανοιχτό περίπου στη μέση.
Ανάμεσα στις σελίδες υπήρχε ο σελιδοδείκτης μου, αλλά όχι εκεί που τον είχα αφήσει. Ήταν δέκα σελίδες πιο κάτω.
Σαν κάποιος να είχε συνεχίσει να διαβάζει από εκεί που είχα σταματήσει.
Σήμερα δεν κάθισα ούτε μια φορά στον καναπέ. Τον κοιτούσα μόνο από την τραπεζαρία.
Το απόγευμα, καθώς έπινα καφέ, πρόσεξα κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει τόσες μέρες.
Το βούλιαγμα στη δεξιά θέση είναι βαθύτερο από ό,τι θα έπρεπε.
Σαν να μην κάθεται απλώς κάποιος.
Σαν να γέρνει προς το μέρος μου.
Απόψε δεν ξέρω αν θα κοιμηθώ. Έχω αφήσει όλα τα φώτα ανοιχτά και σας γράφω αυτό το μήνυμα.
Και για πρώτη φορά δεν με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να κάθεται εκεί όταν λείπω ή όταν κοιμάμαι.
Με τρομάζει κάτι άλλο.
Ότι πριν από λίγο, περνώντας από το σαλόνι, είδα τη δεξιά θέση του καναπέ εντελώς ίσια.
Χωρίς κανένα βούλιαγμα.
Σαν ό,τι καθόταν εκεί τόσες νύχτες να σηκώθηκε επιτέλους. Και να μην κάθεται πια στον καναπέ.
Γιατί τώρα, ενώ σου γράφω αυτό, στην καρέκλα δίπλα μου το μαξιλάρι έχω την εντύπωση ότι έχει αρχίσει να βουλιάζει.
Our Horror Stories : Ευχαριστούμε τον φίλο μας Βαγγέλη για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε Επίσης :
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
