Το σπίτι ήταν φθηνότερο απ’ όσο περίμενα. Χρειαζόταν δουλειά, βάψιμο, αλλαγή στα κουφώματα και αρκετή φροντίδα λόγω υγρασίας σε δύο δωμάτια, αλλά μου άρεσε. Είχε μεγάλο κήπο και μια μικρή αποθήκη στο πίσω μέρος.
Τις πρώτες εβδομάδες ανακάλυπτα σχεδόν κάθε μέρα πράγματα που είχαν αφήσει πίσω. Παλιά εργαλεία, κουτιά, βιβλία και μερικά έπιπλα που μάλλον δεν άξιζε να μεταφέρουν. Ένα απόγευμα αποφάσισα να καθαρίσω την αποθήκη. Στο βάθος, κάτω από κάτι παλιές κουβέρτες, βρήκα ένα μικρό ξύλινο μπαούλο.
Δεν ήταν κλειδωμένο. Μέσα υπήρχαν παιδικά πράγματα: ένα σπασμένο αυτοκινητάκι, μερικά βιβλία, δυο παλιά παιχνίδια και ένα τετράδιο ζωγραφικής. Το άνοιξα από περιέργεια.
Οι πρώτες σελίδες ήταν αυτά που περιμένεις από ένα παιδί. Σπίτια, δέντρα, ήλιος, μια γυναίκα με μακριά μαλλιά που υπέθεσα ότι ήταν η μητέρα του, ένας άντρας και ένα μικρό παιδί.
Μετά οι ζωγραφιές άρχισαν να αλλάζουν.
Σε αρκετές υπήρχε το ίδιο δωμάτιο ξανά και ξανά. Ένα κρεβάτι, ένα παράθυρο, μια μικρή ντουλάπα. Και δίπλα στο κρεβάτι μια ψηλή μαύρη φιγούρα. Χωρίς πρόσωπο. Χωρίς λεπτομέρειες. Μόνο μαύρο.
Στην πρώτη ζωγραφιά ήταν στην άκρη του δωματίου. Στην επόμενη πιο κοντά στο κρεβάτι. Μετά ακόμα πιο κοντά. Σχεδόν πάνω από το παιδί.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά έμεινα αρκετή ώρα να κοιτάζω τις ζωγραφιές. Τα παιδιά ζωγραφίζουν τέρατα. Δεν ήταν κάτι παράξενο από μόνο του. Αλλά αυτό το παιδί είχε ζωγραφίσει το ίδιο πράγμα δεκάδες φορές.
Λίγο πριν το τέλος του τετραδίου βρήκα μια σελίδα με μόνο δύο προτάσεις, γραμμένες με παιδικά γράμματα:
Η μαμά λέει ότι ο Μπαμπούλας δεν υπάρχει.
Και από κάτω:
Αλλά αυτός λέει ότι η μαμά δεν τον βλέπει.
Έκλεισα το τετράδιο. Δεν φοβήθηκα. Μου φάνηκε περισσότερο λυπηρό. Σκέφτηκα ότι ίσως το παιδί είχε δύσκολους εφιάλτες.
Πήρα το τετράδιο μαζί μου στο σπίτι και το άφησα πάνω σε ένα τραπέζι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως σκόπευα να ρωτήσω τους προηγούμενους ιδιοκτήτες αν το ήθελαν. Μετά το ξέχασα.
Το ίδιο βράδυ έπεσα για ύπνο αρκετά αργά. Το υπνοδωμάτιό μου ήταν ένα από τα δωμάτια στο πίσω μέρος του σπιτιού. Δεν ήταν το δωμάτιο των ζωγραφιών. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Κοιμήθηκα σχεδόν αμέσως. Κάποια στιγμή μέσα στη νύχτα ξύπνησα από έναν ήχο. Ένα τρίξιμο, σαν παλιό ξύλο. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν το σπίτι. Αυτό συνέβαινε συχνά. Οι σωληνώσεις, τα πατώματα, ο αέρας.
Έκλεισα τα μάτια. Και τότε σαν να άκουσα κάτι. Κάτι σαν αναπνοή. Πολύ αργή. Πολύ βαθιά. Από κάτω μου.
Πήγα να σκύψω, να δω κάτω από το κρεβάτι αλλά τότε πρόσεξα την πόρτα. Ήταν μισάνοιχτη. Θυμόμουν ότι την είχα κλείσει πριν κοιμηθώ.
Πίσω από την πόρτα στεκόταν ένα παιδί. Έβλεπα μόνο το μισό του σώμα. Μικρό αγόρι, ίσως έξι ή επτά χρονών. Φορούσε παλιές πιτζάμες και ήταν πολύ χλωμό. Δεν μιλούσε. Με κοιτούσε.
Σήκωσε αργά το χέρι, έβαλε το δάχτυλο μπροστά στα χείλη του και ψιθύρισε:
«Σσσσσς.»
Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Η αναπνοή κάτω από το κρεβάτι συνεχιζόταν. Το παιδί έσκυψε λίγο το κεφάλι και είπε:
«Μην κοιτάξεις από κάτω.»
Σταμάτησε για μια στιγμή, κοίταξε προς το πάτωμα και μετά πάλι εμένα.
«Αν τον δεις, θα σε δει κι αυτός.»
Και τότε ξύπνησα απότομα. Ήμουν ιδρωμένος. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που με πονούσε το στήθος. Κοίταξα το ξυπνητήρι στο κομοδίνο.
03:17.
Έμεινα για λίγο ακίνητος και προσπάθησα να ηρεμήσω. Όνειρο. Απλώς όνειρο. Ένας εφιάλτης επειδή είχα διαβάσει εκείνο το τετράδιο πριν κοιμηθώ.
Τότε κοίταξα την πόρτα. Ήταν μισάνοιχτη. Ακριβώς όπως στο όνειρο. Εγώ όμως είμαι σίγουρος ότι την είχα κλείσει πριν κοιμηθώ.
Έμεινα στο κρεβάτι ξύπνιος μέχρι να ξημερώσει.
Το πρωί κατέβηκα στην κουζίνα. Το τετράδιο ήταν ακόμα πάνω στο τραπέζι. Το άνοιξα ξανά γιατί ήθελα να δω ξανά τις ζωγραφιές
Ξεφύλλισα τις σελίδες και έφτασα στο τέλος. Και τότε βρήκα μια ζωγραφιά που δεν θυμόμουν. Είμαι σίγουρος ότι δεν την είχα δει την προηγούμενη μέρα.




