Τοποθεσία: Ορεινή Αρκαδία, Εγκαταλελειμμένο Χωριό «Κερασιά»
Ημερομηνία: 14 Νοεμβρίου, 2023
Ο παππούς μου έλεγε πάντα: «Αν ακούσεις το όνομά σου στο δάσος μετά το ηλιοβασίλεμα, μην γυρίσεις. Δεν είναι άνθρωπος αυτός που σε φωνάζει». Τον θεωρούσα προληπτικό, μέχρι το περσινό φθινόπωρο.
Είχαμε πάει για ορειβασία με τον κολλητό μου, τον Μάνο. Φτάσαμε στην Κερασιά αργά το απόγευμα. Είναι ένα χωριό-φάντασμα, πνιγμένο στις καρυδιές και την υγρασία. Αποφασίσαμε να στήσουμε τη σκηνή μας στην αυλή της παλιάς εκκλησίας, του Αγίου Νικολάου, που είχε καταρρεύσει η σκεπή της.
Καθώς ανάβαμε τη φωτιά, η ομίχλη άρχισε να κατεβαίνει από την κορυφή του βουνού σαν λευκό σεντόνι. Ήταν τόσο πυκνή που δεν έβλεπες τα χέρια σου.
«Θα πάω λίγο προς τις βρύσες να γεμίσω τα παγούρια», είπε ο Μάνος και χάθηκε μέσα στο λευκό τοπίο.
Κάποια ίχνη οδηγούν πάντα πιο βαθιά…
Πέρασαν δέκα λεπτά. Είκοσι. Τριάντα. Το δάσος ήταν απόλυτα βουβό. Ούτε πουλιά, ούτε τριζόνια. Ξαφνικά, άκουσα τη φωνή του.
«Κώστα... Κώστα, έλα εδώ! Δες τι βρήκα!»
Η φωνή του ακουγόταν παράξενα επίπεδη, σαν να έβγαινε μέσα από πηγάδι. Σηκώθηκα και προχώρησε προς τα δέντρα. «Μάνο, πού είσαι;» φώναξα.
«Εδώ, λίγο πιο κάτω... Κώστα, έλα να δεις», ξανακούστηκε.
Ήμουν έτοιμος να μπω βαθιά στις φυλλωσιές, όταν το κινητό μου δονήθηκε στην τσέπη. Το έβγαλα με τρεμάμενα χέρια. Ήταν ένα μήνυμα από τον Μάνο, σταλμένο πριν από δύο λεπτά:
«Ρε φίλε, χάθηκα στην ομίχλη και κατέβηκα κατά λάθος στον κεντρικό δρόμο. Είμαι 2 χιλιόμετρα μακριά, με μάζεψε ένας χωριανός με αγροτικό. Μην κουνηθείς από τη φωτιά, έρχομαι να σε πάρω».
Πάγωσα. Αν ο Μάνος ήταν δύο χιλιόμετρα μακριά, ποιος με φώναζε από τα δέντρα;
Τότε η φωνή ξανακούστηκε, αλλά αυτή τη φορά ήταν ακριβώς πίσω από το αυτί μου. Δεν ήταν η φωνή του Μάνου. Ήταν η δική μου φωνή.
«Κώστα... έλα να δεις τι βρήκαμε», ψιθύρισε η αντανάκλασή μου στο σκοτάδι.
Γύρισα ενστικτωδώς. Δεν υπήρχε κανείς. Μόνο τα κλαδιά μιας καρυδιάς που κουνιόντουσαν, παρόλο που δεν φυσούσε καθόλου. Στη βάση του κορμού, πάνω στο χώμα, υπήρχαν δύο παγούρια. Ήταν γεμάτα με κάτι που έμοιαζε με νερό, αλλά ανέδυε μια μυρωδιά σάπιου κρέατος.
Από εκείνη τη μέρα, δεν μπορώ να κοιμηθώ σε απόλυτη ησυχία. Γιατί κάθε φορά που επικρατεί σιωπή, ακούω τον εαυτό μου, μέσα από το διπλανό δωμάτιο, να με καλεί να πάω να δω «τι βρήκε».
Επειδή μερικές σκιές οδηγούν σε επόμενες ιστορίες:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τoν φίλo μας Κώστα για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
1 σχόλια:
Έχω ακούσει κι εγώ να φωνάζουν το όνομά μου χωρίς να είναι κάποιος γύρω μου. Φυσικά και δεν απάντησα. Πολύ τρομακτική φάση
Δημοσίευση σχολίου