Τοποθεσία: Κέρκυρα
Ημερομηνία: Ιούλιος 2014
Δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω αυτό.
Αλλά αν κάποιος έχει ακούσει κάτι παρόμοιο… θέλω να μου πει ότι δεν είμαι τρελή.
Ήρθα στην Κέρκυρα με το αγόρι μου τον Βασίλη για σεζόν. Δουλεύαμε σε ένα μικρό boutique ξενοδοχείο, λίγο έξω από την πόλη. Ήσυχο μέρος, λίγα δωμάτια, κυρίως ζευγάρια.
Τις πρώτες μέρες όλα ήταν φυσιολογικά.
Μέχρι που άκουσα το τραγούδι.
Δεν ήταν κάτι ξεκάθαρο.
Όχι μουσική όπως την ξέρουμε.
Ήταν… μια φωνή.
Μια γυναικεία φωνή που τραγουδούσε κάτι αργό, μονότονο.
Χωρίς λόγια που μπορούσα να καταλάβω.
Πριν συνεχίσεις…
Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν στην τελευταία τους γραμμή. Αν αγαπάς το σκοτεινό μυστήριο, δες και αυτό:
Στην αρχή νόμιζα ότι κάποιος έβαζε μουσική από δίπλα.
Αλλά το περίεργο ήταν ότι το άκουγα μόνο τη νύχτα.
Και ποτέ από το ίδιο σημείο.
Το αγόρι μου ο Βασίλης δεν άκουγε τίποτα, αλλά η αλήθεια είναι πως πάντα κοιμόταν πολύ βαριά.
Ένα βράδυ, κατέβηκα στη ρεσεψιόν να δω αν κάποιος πελάτης είχε παράπονα.
“Ακούσατε κι εσείς κάτι;” ρώτησα.
Η ιδιοκτήτρια με κοίταξε για λίγο.
Και μετά χαμογέλασε… περίεργα.
“Αν το ακούς… μην το ακολουθήσεις.”
Γέλασα.
Νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα.
Δεν ήταν πλάκα.
Το επόμενο βράδυ, το τραγούδι ήταν πιο κοντά.
Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω.
Δεν ήταν πιο δυνατά.
Ήταν πιο… μέσα μου.
Σαν να μην ερχόταν από έξω, αλλά από κάπου πίσω από το κεφάλι μου.
Άρχισα να ψάχνω.
Στο ίντερνετ, σε παλιά forums, σε ιστορίες του νησιού.
Και τότε το βρήκα.
“Η Τραγουδίστρια της Ακτής.”
Ένας παλιός αστικός θρύλος της Κέρκυρα.
Λένε ότι παλιά, μια γυναίκα πνίγηκε κοντά στα βράχια, περιμένοντας κάποιον που δεν γύρισε ποτέ.
Και από τότε…
τραγουδάει.
Όποιος την ακούσει, λένε, αρχίζει να την ακούει όλο και πιο καθαρά.
Μέχρι που μια νύχτα… βγαίνει να τη βρει.
Και δεν επιστρέφει.
Σταμάτησα να το διαβάζω εκεί.
Γιατί εκείνη τη στιγμή…
άκουσα το τραγούδι μέσα στο δωμάτιο.
Γύρισα απότομα.
Δεν υπήρχε κανείς. Ο Βασίλης κοιμόταν ατάραχος.
Αλλά η φωνή ήταν δίπλα μου.
Σχεδόν στο αυτί μου.
Δεν είχε μελωδία πια.
Ήταν πιο… προσωπικό.
Σαν να μου μιλούσε.
Την επόμενη μέρα είπα στον Βασίλη ότι θα φύγω. Δεν με ενδιέφερε η δουλειά. Δεν με ενδιέφερε τίποτα.
Η ιδιοκτήτρια με κοίταξε.
“Άργησες,” είπε.
Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Μέχρι το βράδυ.
Δεν θυμάμαι πώς βγήκα από το δωμάτιο. Δεν θυμάμαι να άνοιξα πόρτα. Δεν θυμάμαι να περπάτησα. Θυμάμαι μόνο ότι…
ήμουν ήδη στην παραλία.
Και το τραγούδι…
δεν ήταν πια μέσα στο κεφάλι μου.
Ήταν μπροστά μου.
Την είδα.
Δεν ήταν όπως στις ιστορίες. Δεν είχε πρόσωπο που να ξεχωρίζει. Ήταν σαν να την έβλεπες μέσα από νερό. Σαν να μην είχε σταθερή μορφή.
Αλλά ήξερα.
Ήξερα ότι ήταν αυτή.
Στεκόταν εκεί.
Και τραγουδούσε.
Και τότε…
σταμάτησε.
Και γύρισε προς εμένα.
Δεν είχε μάτια.
Αλλά ήξερα ότι με κοιτάζει.
Και τότε έκανε κάτι που δεν περίμενα.
Σταμάτησε να τραγουδάει.
Και άκουσα τη φωνή…
μέσα στο κεφάλι μου.
“Άργησες.”
Δεν ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα.
Και τότε κατάλαβα κάτι που με τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Δεν με καλούσε.
Με περίμενε.
Σαν να είχα ήδη έρθει… πριν.
Ξαφνικά ένιωσα κάτι να με αρπάζει από τον ώμο και να με τραβάει. Να με τραβάει με δύναμη.
Δεν μπορούσα να αντισταθώ. Δεν είχα τη δύναμη να αντιδράσω. Είχα παραδοθεί. Δε μπορούσα να προβάλω καμία αντίδραση.
Άνοιξα μόνο τα μάτια. Είδα το Βασίλη να με τραβάει από τους ώμους έξω από τη θάλασσα. Προσπαθούσε να με βγάλει έξω από το νερό καθώς τα κύματα προσπαθούσαν να με ξαναπάρουν μέσα στο βυθό τους.
Δε θυμάμαι πως μπήκα μέσα στη θάλασσα. Δε θυμάμαι πως με κατάπιαν τα κύματα.
Ευτυχώς ο Βασίλης κατάλαβε ότι λείπω από το δωμάτιο και έψαξε να με βρει.
Αν δεν είχε προλάβει να με σώσει, η τραγουδίστρια της ακτής θα με είχε πάρει μαζί της.
Γνωρίζετε εσείς αυτό το θρύλο της Κέρκυρας; Μήπως έχετε ακούσει την τραγουδίστρια της ακτής; Στείλε την ιστορία σου στο Our Horror Stories.
Αν σου άρεσε το vibe αυτής της ιστορίας,
ίσως σου ταιριάξει και αυτό το μουσικό σκοτάδι από τους Bad Mood Bad Luck:
Άκουσε στο Spotify
Άκουσε στο Youtube
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Γεωργία για την ιστορία που μας έστειλε.
Αν σου αρέσουν ιστορίες με ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, ίσως θέλεις να ρίξεις μια ματιά και εδώ:
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου