Τοποθεσία: Βουνά Cascade, ΗΠΑ.
Ημερομηνία: 2012.
Υπάρχουν αναφορές που η υπηρεσία δασών τις θάβει σε φακέλους με την ένδειξη "Ανεξήγητο". Μετά από 15 χρόνια στα βουνά, παραιτήθηκα και επέστρεψα στην Ελλάδα, στη πόλη των γονιών μου, γιατί δεν άντεχα άλλο να βλέπω τη λογική να καταρρέει μπροστά στα μάτια μου.
Στην Αμερική το φαινόμενο ονομάζεται "Missing 411". Άνθρωποι εξαφανίζονται από το πλευρό των δικών τους μέσα σε δευτερόλεπτα, λες και η γη ανοίγει και τους καταπίνει. Η περίπτωση του μικρού Sam το 2012, όμως, ήταν αυτή που με έκανε να μην ξαναπατήσω στο δάσος.
Ο Sam, μόλις 6 ετών, έπαιζε τρία μέτρα πίσω από τον πατέρα του σε ένα ανοιχτό, επίπεδο μονοπάτι στα βουνά Cascade. Ο πατέρας του γύρισε για μια στιγμή να πιάσει το παγούρι του. Όταν ξανακοίταξε, το μονοπάτι ήταν άδειο. Ο Sam είχε χαθεί. Χωρίς ούτε έναν ήχο, χωρίς μια κραυγή.
Τα λαγωνικά που φέραμε αρνήθηκαν να δουλέψουν. Μόλις έφτασαν στο σημείο της εξαφάνισης, άρχισαν να τρέμουν και να κοιτούν τον ουρανό βγάζοντας έναν απόκοσμο θρήνο. Η μυρωδιά του παιδιού είχε απλά σβηστεί από τον χάρτη.
Τον βρήκαμε δύο μέρες μετά, στην κορυφή μιας απόκρημνης πλαγιάς, 12 χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που χάθηκε. Ένας ενήλικας ορειβάτης θα χρειαζόταν 10 ώρες εξαντλητικής αναρρίχησης για να φτάσει εκεί. Ο Sam καθόταν πάνω σε έναν βράχο, στεγνός, παρόλο που η περιοχή είχε χτυπηθεί από καταρρακτώδεις βροχές όλη τη νύχτα.
Το πιο αδιανόητο; Τα παπούτσια του έλειπαν, αλλά οι κάλτσες του ήταν πεντακάθαρες. Ούτε ένα λεκέ από λάσπη, ούτε ένα σκίσιμο από τις πέτρες, ούτε ένα αγκάθι. Ήταν σαν να είχε τοποθετηθεί εκεί από ψηλά, χωρίς τα πόδια του να αγγίξουν ποτέ το έδαφος στη διαδρομή.
Όταν τον ρωτήσαμε πώς βρέθηκε εκεί, μας κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν ανήκε σε παιδί.
Είπε μόνο:
"Ο ψηλός κύριος με το πρόσωπο από φως με σήκωσε. Δεν περπατούσαμε. Το δάσος γινόταν μικρό κάτω από τα πόδια μου."
Τα παπούτσια του βρέθηκαν αργότερα, τρία χιλιόμετρα μακριά, δεμένα με τα κορδόνια τους και κρεμασμένα σε ένα κλαδί δέντρου, σε ύψος τεσσάρων μέτρων.
Μην πιστεύετε τις επίσημες ανακοινώσεις. Τα εθνικά πάρκα κρύβουν κάτι που δεν έχει όνομα. Αν ποτέ περπατάτε στο δάσος και νιώσετε μια ξαφνική, απόλυτη σιωπή, σαν να σταμάτησε ο χρόνος... μην γυρίσετε να κοιτάξετε πίσω. Τρέξτε.
Mike R., πρώην δασοφύλακας (Oregon, USA)
Αν σου αρέσουν ιστορίες με ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, ίσως θέλεις να ρίξεις μια ματιά και εδώ:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Mike R. για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Κρυμμένες ζωγραφιές (Ένα άκρως επινοητικό υπερφυσικό θρίλερ, για τους φαν του Stranger Things και του Riley Sager – όπου μια γυναίκα εργάζεται ως νταντά ενός παιδιού με παράξενα και ανατριχιαστικά μυστικά)
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου