Καλησπέρα.
Αυτό που θα σας γράψω συνέβη το καλοκαίρι του 2013, όταν δούλευα για λίγους μήνες στη Μαδρίτη.
Ήμουν τότε τριάντα χρονών και είχα πάει στην Ισπανία για ένα επαγγελματικό πρόγραμμα. Έμενα μόνος, δεν γνώριζα πολύ κόσμο και τα Σαββατοκύριακα προσπαθούσα να ταξιδεύω όσο μπορούσα.
Εκείνη την Τετάρτη είχα κανονίσει να πάω στο Santiago de Compostela.
Είχα εισιτήριο για το απογευματινό τρένο από τον σταθμό Chamartín.
Έφτασα αρκετά νωρίς.
Θυμάμαι ότι έκανε ζέστη. Είχα αγοράσει ένα μπουκάλι νερό και καθόμουν περιμένοντας να ανακοινωθεί η επιβίβαση.
Όταν τελικά κατέβηκα στην αποβάθρα, υπήρχε ήδη αρκετός κόσμος.
Οικογένειες.
Ζευγάρια.
Άνθρωποι με βαλίτσες.
Το τρένο βρισκόταν ήδη εκεί.
Καθώς περπατούσα προς το βαγόνι μου, πρόσεξα έναν άντρα στην άλλη άκρη της αποβάθρας.
Δεν ξέρω γιατί μου τράβηξε την προσοχή.
Ήταν αρκετά μακριά.
Φορούσε σκούρο παντελόνι και ένα ανοιχτόχρωμο πουκάμισο. Πρέπει να ήταν γύρω στα πενήντα ή εξήντα.
Δεν είχε αποσκευές.
Δεν κοιτούσε το τρένο.
Κοιτούσε εμένα.
Συνέχισα να περπατάω.
Όταν ξανακοίταξα προς το μέρος του, σήκωσε το χέρι.
Στην αρχή νόμιζα ότι χαιρετούσε κάποιον πίσω μου.
Γύρισα.
Δεν υπήρχε κανείς.
Και τότε τον άκουσα να φωνάζει:
«Νίκο!»
Πάγωσα.
Δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου.
Ο άντρας έκανε μια αργή κίνηση με το κεφάλι.
Όχι.
Μετά άρχισε να κινείται προς το μέρος μου.
Δεν έτρεχε.
Περπατούσε αργά, χωρίς να παίρνει τα μάτια του από πάνω μου.
Σήκωσε ξανά το χέρι και έκανε την ίδια κίνηση.
Να μην μπω.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά αντί να πάω προς το βαγόνι μου, άρχισα κι εγώ να περπατάω προς το μέρος του.
Ήθελα να τον ρωτήσω ένα μόνο πράγμα:
Πώς ήξερε το όνομά μου;
Όσο πλησίαζα, εκείνος έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω.
«Señor;» του φώναξα.
Δεν απάντησε.
Προχώρησα λίγο πιο γρήγορα.
Ο άντρας απομακρύνθηκε προς το τέλος της αποβάθρας, εκεί όπου η οροφή και οι κολόνες δημιουργούσαν μια μεγάλη λωρίδα σκιάς.
Για λίγα δευτερόλεπτα τον έχασα πίσω από μία κολόνα.
Όταν έφτασα εκεί...
δεν υπήρχε κανείς.
Κοίταξα αριστερά. Δεξιά.
Τίποτα.
Δεν υπήρχε κάποια ανοιχτή πόρτα δίπλα του. Δεν υπήρχαν σκάλες. Δεν μπορούσα να καταλάβω πού είχε πάει.
Τότε άκουσα την ανακοίνωση.
Οι πόρτες έκλειναν.
Γύρισα και έτρεξα.
Ήμουν αρκετά μακριά από το βαγόνι μου.
Έφτασα τη στιγμή που οι τελευταίες πόρτες έκλειναν.
Χτύπησα το κουμπί.
Τίποτα.
Ένας υπάλληλος μου έκανε νόημα να απομακρυνθώ.
Το τρένο άρχισε να κινείται.
Έμεινα στην αποβάθρα κοιτάζοντάς το να φεύγει.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο εκνευρισμένος ήμουν.
Είχα χάσει το τρένο επειδή αποφάσισα να κυνηγήσω έναν άγνωστο που μου έκανε νοήματα.
Πήγα στο εκδοτήριο για να δω αν μπορούσα να αλλάξω το εισιτήριο.
Δεν θυμάμαι πια τι μου είπαν.
Θυμάμαι μόνο ότι τελικά δεν ταξίδεψα εκείνη την ημέρα.
Γύρισα στο διαμέρισμά μου.
Το ίδιο βράδυ καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση όταν άρχισαν να εμφανίζονται έκτακτες ειδήσεις.
Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.
Μετά άκουσα:
Santiago de Compostela.
Σήκωσα το κεφάλι.
Ένα τρένο είχε εκτροχιαστεί λίγο πριν φτάσει στην πόλη.
Κοίταζα την τηλεόραση χωρίς να καταλαβαίνω.
Μετά εμφανίστηκε στην οθόνη ο αριθμός του δρομολογίου.
Ήταν το τρένο που είχα χάσει.
Το εισιτήριο βρισκόταν ακόμη στην τσέπη μου.
Το έβγαλα και το άφησα πάνω στο τραπέζι.
Για αρκετή ώρα δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του.
Και τότε θυμήθηκα τον άντρα στην αποβάθρα.
Το βλέμμα του.
Το χέρι του.
Και εκείνη τη μία αργή κίνηση του κεφαλιού.
Όχι.
Αν σου αρέσει το HALLOWEEN τότε έχουμε κάτι ακόμη για εσένα:
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Νίκο για την ιστορία που μας έστειλε.
Πριν φύγεις πρέπει να δεις κι αυτό:
Διαβάστε επίσης:
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου