Καλησπέρα. Σου στέλνω αυτή την ιστορία γιατί δεν μπορώ πλέον να κυκλοφορήσω στους δρόμους της Αθήνας μόλις πέσει ο ήλιος. Είναι μια κρίση αγοραφοβίας ή παράνοιας; Η΄ κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει η λογική;
"Η Αθήνα τη νύχτα δημιουργεί περίεργες οφθαλμαπάτες με τις καμένες λάμπες", μου είπε ένας φίλος. Μακάρι να ήταν οφθαλμαπάτη. Αλλά πλέον, ακόμα και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, νιώθω ότι δεν είμαι ποτέ μόνος. Ή μάλλον... ότι αυτό που με ακολουθεί, δεν με ακολουθεί πια παθητικά.
Η Σκιά που Άργησε
Μου αρέσει να περπατάω τη νύχτα στην Αθήνα. Όταν η κίνηση σταματάει, η πόλη αποκτά μια δική της, απόκοσμη ησυχία. Την περασμένη Πέμπτη, γύρω στις δύο τα ξημερώματα, επέστρεφα με τα πόδια από το Παγκράτι προς το Κουκάκι, περνώντας πίσω από το Καλλιμάρμαρο και μέσα από τα στενά του Μετς.
Οι δρόμοι ήταν τελείως έρημοι. Καθώς ανέβαινα έναν μικρό, ανηφορικό πεζόδρομο με νεοκλασικά, ένιωσα εκείνο το κλασικό, ενοχλητικό σφίξιμο στον αυχένα. Την αίσθηση ότι κάποιος περπατάει λίγα βήματα πίσω σου.
Σταμάτησα απότομα και γύρισα. Ο δρόμος πίσω μου ήταν άδειος. Το μόνο που είδα, πάνω στον ξεφλουδισμένο τοίχο ενός παλιού σπιτιού, ήταν η σκιά μου. Μακριά, σκοτεινή, παραμορφωμένη από την κλίση του τοίχου. Ανέπνευσα με ανακούφιση. «Είσαι νευρικός από την κούραση», σκέφτηκα και συνέχισα να περπατάω.
Όμως, δύο στενά πιο κάτω, το μυαλό μου άρχισε να επεξεργάζεται την εικόνα. Κάτι στο σκηνικό δεν κόλλαγε. Κάτι ήταν βαθιά, δομικά λάθος.
Προσπάθησα να θυμηθώ τη γεωμετρία του δρόμου. Η μόνη λάμπα του δήμου που λειτουργούσε σε εκείνο το σημείο ήταν ένα κίτρινο, θαμπό φανάρι μπροστά μου, στην κορυφή της ανηφόρας. Αν το φως ήταν μπροστά μου, η σκιά μου έπρεπε να πέφτει πίσω μου, στο οδόστρωμα. Γιατί, λοιπόν, την είδα στον τοίχο στα δεξιά μου; Και γιατί έμοιαζε σαν να στέκεται όρθια, ενώ εγώ είχα γυρίσει;
«Δεν θυμάσαι καλά», είπα στον εαυτό μου, νιώθοντας μια ελαφριά ναυτία. «Θα υπήρχε κάποιος άλλος προβολέας, κάποιο φως από μπαλκόνι που δεν πρόσεξες».
Το επόμενο μεσημέρι, η αμφιβολία με έτρωγε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να δουλέψω. Πήρα το μετρό και επέστρεψα στο ίδιο ακριβώς σημείο, στο Μετς.
Στάθηκα στο σημείο όπου είχα γυρίσει τη νύχτα. Κοίταξα τον τοίχο του νεοκλασικού. Μετά κοίταξα γύρω μου. Δεν υπήρχαν προβολείς, δεν υπήρχαν κρυφά φώτα, δεν υπήρχαν τζάμια που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αντανάκλαση. Η μοναδική λάμπα του δρόμου ήταν όντως στην κορυφή του πεζόδρομου.
Επιστημονικά, φυσικά, μαθηματικά... ήταν απόλυτα αδύνατον να σχηματιστεί σκιά σε εκείνο το σημείο του τοίχου.
Και τότε παρατήρησα κάτι που με έκανε να κάνε ένα βήμα πίσω. Στο σημείο του τοίχου όπου το προηγούμενο βράδυ είχε αποτυπωθεί η «σκιά μου», το λευκό χρώμα του σοβά ήταν ελαφρώς πιο σκούρο, σαν να είχε καψαλιστεί, παίρνοντας το αμυδρό σχήμα μιας ανθρώπινης σιλουέτας.
Γύρισα τρέχοντας στο σπίτι μου. Κλείδωσα την πόρτα, τράβηξα τις κουρτίνες και άναψα όλα τα φώτα. Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα είναι μια σύμπτωση, ένα περίεργο παιχνίδι του ήλιου και της σκόνης στον τοίχο.
Αλλά τώρα είναι νύχτα. Τα φώτα του σαλόνιού μου είναι αναμμένα και εγώ κάθομαι στον καναπέ, κοιτάζοντας το πάτωμα.
Η σκιά μου πέφτει κανονικά πίσω μου, στον τοίχο. Όμως, δεν είναι πια σταθερή. Κάθε φορά που ακαριαία στρέφω το βλέμμα μου προς το μέρος της, νιώθω ότι την προλαβαίνω τη στιγμή που «διορθώνει» τη θέση της για να ταιριάξει με τη δική μου. Σαν να καθυστερεί ένα δέκατο του δευτερολέπτου να ακολουθήσει την κίνησή μου.
Και το χειρότερο; Πριν από λίγο, άλλαξα θέση. Κάθισα στην πολυθρόνα, στην άλλη άκρη του δωματίου, όπου το φως έρχεται από πίσω μου.
Η σκιά μου έπρεπε να πέφτει μπροστά, στο χαλί.
Δεν είναι εκεί. Το χαλί είναι άδειο. Η σκιά μου έχει μείνει πίσω, στον τοίχο του σαλονιού. Και καθώς την κοιτάζω από μακριά, βλέπω το μαύρο της σχήμα να ξεκολλάει ελαφρώς από την επιφάνεια του τοίχου, να γέρνει προς τα εμπρός, και να με κοιτάζει.
Μια επιλογή που ταιριάζει ιδανικά με horror διάθεση:
Our Horror Story: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Δημήτρη για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου