Τα Μικρά Πράγματα

 

Καλησπέρα.

Σου στέλνω τη δική μου ιστορία γιατί εδώ και τρεις εβδομάδες συμβαίνουν παράξενα πράγματα στο σπίτι μου. Μικρά πράγματα. Τόσο μικρά, που στην αρχή ντρεπόμουν ακόμα και να τα αναφέρω.

Ένα σκουλαρίκι που εξαφανίστηκε από το κομοδίνο και βρέθηκε μετά από τέσσερις μέρες μέσα στο ντουλάπι με τα ποτήρια.

Τα κλειδιά μου που χάθηκαν από την τσάντα και εμφανίστηκαν κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ.

Ένα κουμπί από ένα παλιό παλτό, που ήμουν σίγουρη ότι είχα πετάξει, και το βρήκα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.

Μένω μόνη μου. Δουλεύω πολλές ώρες. Γυρίζω κουρασμένη. Πολλές φορές κάνω πράγματα μηχανικά και μετά δεν τα θυμάμαι. Έλεγα λοιπόν στον εαυτό μου ότι απλώς ξεχνάω. Ότι αφήνω αντικείμενα σε λάθος σημεία. Ότι το μυαλό μου είναι γεμάτο και παίζει μικρά παιχνίδια.

Μέχρι που χάθηκε η φωτογραφία.

Ήταν μια μικρή φωτογραφία της μητέρας μου, από τότε που ήταν νέα. Την είχα σε μια κορνίζα στο ράφι του σαλονιού. Ένα πρωί, η κορνίζα ήταν εκεί, άδεια.

Το γυαλί δεν ήταν σπασμένο. Το πίσω μέρος δεν είχε ανοίξει. Η φωτογραφία απλώς έλειπε.

Έψαξα παντού. Κάτω από έπιπλα, πίσω από βιβλία, μέσα σε συρτάρια. Τίποτα.

Τη βρήκα τυχαία έξι μέρες μετά.

Ήταν διπλωμένη στα τέσσερα και χωμένη μέσα στο κουτί με τα φάρμακα του μπάνιου.

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που με φόβισε πραγματικά.

Δεν υπήρχε λόγος να τη βάλω εκεί. Δεν υπήρχε τρόπος να βρεθεί εκεί κατά λάθος. Και όταν την άνοιξα, είδα ότι στο πίσω μέρος της κάποιος είχε γράψει με μολύβι μία λέξη:

'Μητέρα'

Ο γραφικός χαρακτήρας δεν ήταν δικός μου.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά.

Τις επόμενες μέρες άρχισαν πάλι να χάνονται πράγματα.

Ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά.

Ένα κουταλάκι.

Το τηλεκοντρόλ.

Το κραγιόν μου.

Μικρά, ασήμαντα αντικείμενα που εμφανίζονταν μετά από μέρες σε σημεία που δεν είχαν καμία λογική. Το κουταλάκι μέσα σε ένα παπούτσι. Το λαστιχάκι δεμένο στο πόμολο της εξώπορτας. Το τηλεκοντρόλ στο καλάθι με τα άπλυτα. Το κραγιόν μέσα στην κατάψυξη.

Κάθε φορά έλεγα ότι θα βρω εξήγηση και κάθε φορά δυσκολευόμουν περισσότερο.

Πριν από τρεις μέρες, εξαφανίστηκε το παλιό μου δαχτυλίδι. Δεν είχε μεγάλη αξία, αλλά το φορούσα από παιδί. Το άφηνα πάντα στο ίδιο σημείο, δίπλα στον νιπτήρα, πριν κάνω μπάνιο. Όταν βγήκα, δεν ήταν εκεί.

Το βρήκα σήμερα το πρωί. Ήταν στο πάτωμα του υπνοδωματίου, ακριβώς μπροστά στον τοίχο πίσω από το κρεβάτι.

Στεκόταν όρθιο. Όχι πεσμένο. Όρθιο, ακουμπισμένο στην άκρη του, όπως δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο του για περισσότερο από μισό δευτερόλεπτο.

Κάθισα στο κρεβάτι και κοιτούσα τον τοίχο για πολλή ώρα. Ήταν ένας απλός λευκός τοίχος. Λίγη κερωμένος στη γωνία. Μια λεπτή ρωγμή κοντά στο πάτωμα. Τίποτα άλλο.

Το βράδυ προσπάθησα να κοιμηθώ νωρίς. Δεν τα κατάφερα.

Έσβησα το φως λίγο πριν τις δύο και έμεινα ξαπλωμένη, κοιτώντας το σκοτάδι πάνω από το κρεβάτι μου. Κάθε μικρός ήχος του σπιτιού μού φαινόταν πιο δυνατός απ’ ό,τι συνήθως. Το ψυγείο. Οι σωληνώσεις. Ένα μηχανάκι που πέρασε από τον δρόμο.

Κάποια στιγμή, δεν ξέρω τι ώρα ήταν, νόμισα ότι άκουσα κάτι. Όχι δυνατό. Όχι καθαρό.

Έναν μικρό ήχο, τόσο χαμηλό που στην αρχή δεν ήμουν σίγουρη αν ήρθε απ’ έξω ή μέσα από το ίδιο μου το κεφάλι.

Σηκώθηκα αργά από το κρεβάτι.

Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, αλλά ήξερα ακριβώς πού βρισκόταν κάθε πράγμα. Το κομοδίνο. Η καρέκλα με τα ρούχα. Η πόρτα. Ο τοίχος πίσω από το κρεβάτι.

Ο ήχος ακούστηκε ξανά. Πιο καθαρά αυτή τη φορά. Από πού ερχόταν; Από τον πάνω όροφο; Από το πάτωμα; Από τον τοίχο;

Πλησίασα.

Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Ίσως επειδή ήθελα μια λογική εξήγηση. Ίσως επειδή ήθελα να ακούσω σωλήνες, ποντίκια, οτιδήποτε γνώριμο.

Ακούμπησα το αυτί μου στον τοίχο. Στην αρχή δεν άκουσα τίποτα. Κράτησα την αναπνοή μου.

Και τότε ακούστηκε. Ένα αργό σύρσιμο. Πολύ κοντά. Σαν κάτι να μετακινούνταν μέσα στον τοίχο. 

Όχι γρήγορα. Όχι τυχαία.  Αργά.  Προσεκτικά.  

Σαν να ήξερε ότι το άκουγα.

Αν θέλεις να φέρεις λίγο από αυτό το vibe και στον χώρο σου:

Spirit Board

Κάθισα στο κρεβάτι με το φως αναμμένο, κοιτάζοντας τη ρωγμή κοντά στο πάτωμα.

Δεν ξέρω τι είναι.

Δεν ξέρω αν κρύβεται εκεί μέσα ή αν απλώς περνάει από εκεί.

Δεν ξέρω αν ψάχνει τα πράγματά μου.

Ή εμένα.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι μετά από λίγο, το σύρσιμο σταμάτησε.

Έχει συμβεί και σε κανέναν άλλο; Ξέρετε τι μπορεί να είναι; Κινδυνεύω;

Πριν φύγεις, έχουμε άλλη μία πρόταση για σένα:
One Piece Roronoa Zoro

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Μαρία για την ιστορία που μας έστειλε.

Για τις καλοκαιρινές σου διακοπές:

Brandit US Cooper

Διαβάστε επίσης:

Ζώα με μεταφυσικές ικανότητες

Πανσιόν στα Καρπάθια

Θέλει να έρθει μαζί μας...

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.