Στα τέλη του 1980 πέθανε η γιαγιά μου και κληρονομήσαμε το σπίτι στο χωριό.
Οι γονείς μου αποφάσισαν να κάνουν μια μικρή ανακαίνιση στο σπίτι κι έτσι περνούσαμε κάποιες μέρες, κάθε μήνα, εκεί.
Το χωριό μου είναι ορεινό, κρυμμένο μέσα σε τεράστια πλατάνια, με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα γεφύρια, από τα οποία περνάει ένα μικρό ποταμάκι.
Η υγρασία, κυρίως κατά τους χειμερινούς μήνες, δίνει μια πιο τρομακτική νότα στη περιοχή, με την ομίχλη να αγκαλιάζει τα πέτρινα σπίτια του χωριού.
Στο σπίτι θέλαμε να αλλάξουμε τα κουφώματα και τα πατώματα, αν θυμάμαι σωστά και στη συνέχεια τις εσωτερικές πόρτες, τα ντουλάπια της κουζίνας και το μπάνιο.
Αν και διώροφο, η γιαγιά μου χρησιμοποιούσε μόνο το ισόγειο γιατί δε μπορούσε να ανέβει άνετα τη σκάλα, λόγω ηλικίας. Επίσης έχει κι ένα υπόγειο που χρησιμοποιούμε ως αποθήκη. Εδώ πρέπει να πω ότι όταν ήμουν μικρός φοβόμουν να κατέβω εκεί κάτω. Μη σας πω ότι το ίδιο συμβαίνει ακόμη και τώρα, μετά από τόσα χρόνια.
Και θα σας εξηγήσω γιατί.
Όταν αρχίσαμε να μένουμε στο σπίτι, για να κάνουμε την ανακαίνιση, άρχισα να παραπονιέμαι στους γονείς μου για ένα θόρυβο που άκουγα: κάθε βράδυ μόλις έπεφτα για ύπνο άκουγα ένα επαναλαμβανόμενο θόρυβο. Ένα δυνατό χτύπο, κάτω από το υπόγειο.
Το υπνοδωμάτιό μου ήταν στο ισόγειο, εκεί που κοιμόταν δηλαδή η γιαγιά μου τα τελευταία χρόνια της ζωής της, ενώ οι γονείς μου κοιμόταν στο υπνοδωμάτιο στο πάνω όροφο.
Κάθε βράδυ λοιπόν, λίγα λεπτά αφότου με έβαζαν για ύπνο οι γονείς μου, άρχισα να ακούω αυτό το χτύπημα από το υπόγειο. Ήταν σαν να χτυπούσε κάποιος τις σωληνώσεις του σπιτιού που περνούσαν από εκεί κάτω.
Φυσικά εγώ έτρεχα στους γονείς μου φοβισμένος για να τους πω τι συνέβαινε! Κάθε φορά!
Τρομαγμένος, άνοιγα την πόρτα του δωματίου μου και έτρεχα μέσα στο σκοτεινό σπίτι για να ανέβω τη σκάλα και να προλάβω να φτάσω στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου!
Και σας μιλάω ειλικρινά, κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι, ένιωθα σα να υπήρχε κάποιος στο χώρο και με παρακολουθούσε!
Όσο περνούσαν οι μέρες, ένιωθα ότι αυτή η παρουσία με πλησίαζε ακόμη περισσότερο! Ένα βράδυ, που κοντοστάθηκα στις σκάλες, ένιωσα στο σβέρκο μου ένα αεράκι, σαν μια κρύα ανάσα να ακουμπάει το δέρμα μου!
Το περίεργο ήταν ότι μόλις το έλεγα στους γονείς μου όλα σταματούσαν. Στην αρχή ο πατέρας μου κατέβαινε ακόμη και στο υπόγειο για να δει από που προερχόταν ο ήχος που άκουγα. Ανησυχούσε μήπως είχε παγιδευτεί κανένα ζώο εκεί κάτω.
Όταν όμως διαπίστωνε πως δεν ακουγόταν τίποτα άρχισε να ανησυχεί για εμένα και για την φαντασία μου. Από ένα σημείο και μετά εκνευριζόταν όταν έτρεχα τρομαγμένος στο δωμάτιό τους τα βράδια.
Μέχρι που όλα άλλαξαν ξαφνικά. Όσα θα σας διηγηθώ από εδώ και πέρα, πρέπει να σας ομολογήσω ότι δε τα θυμάμαι. Θα πρέπει να βασιστώ σε όλα όσα μου έχουν περιγράψει οι γονείς μου και ο παπάς του χωριού.
Είχε περάσει ακόμη ένα βράδυ όπως τα άλλα. Μόλις ξάπλωσα πρέπει να άκουσα και πάλι αυτό το περίεργο θόρυβο από το υπόγειο και να σηκώθηκα για να πάω στο δωμάτιο των γονιών μου.
Αυτοί είχαν μόλις ξαπλώσει όταν με άκουσαν να τσιρίζω και να φωνάζω "φύγε, φύγε φύγε"! Η μητέρα μου πετάχτηκε από το κρεβάτι για να κατέβει να δει τη συνέβη ενώ ο πατέρας μου αρχικά είχε εκνευριστεί γιατί πίστευε ότι και πάλι θα τους έλεγα το παραμύθι με το θόρυβο. Όταν όμως η μητέρα μου γύρισε και του είπε "κι αν μπήκε κάποιος στο σπίτι;" πετάχτηκε από το κρεβάτι και έτρεξαν να με βρουν.
Μόλις βγήκαν από το δωμάτιό τους με είδαν να στέκομαι όρθιος στα εσωτερικά σκαλιά, κοντά στα κάγκελα. Το σώμα μου, σαν εκκρεμές, έκανε μικρές, αργές κινήσεις προς και από τα κάγκελα της σκάλας.
Άναψαν τον διακόπτη του διαδρόμου αλλά τα φώτα δεν άναψαν. Το ίδιο και τα φώτα της σκάλας.
Έτρεξαν μέσα στο σκοτάδι προς το μέρος μου φωνάζοντας το όνομά μου αλλά εγώ δεν ανταποκρινόμουν. Τα πόδια μου συνέχιζαν να είναι καρφωμένα στο έδαφος και το σώμα μου να κινείται αργά και σταθερά μπρος - πίσω.
Ο πατέρας μου ορκίζεται ότι, καθώς βγήκε από το δωμάτιο και έτρεχε μέσα στο σκοτάδι προς το μέρος μου, είδε κάποιον να στέκεται δίπλα μου! Μια ψηλή, αδύνατη φιγούρα - δε μπόρεσε να διακρίνει άλλα χαρακτηριστικά μέσα στο σκοτάδι. Όταν όμως έφτασε στο μέρος μου δεν υπήρχε κανείς άλλος.
Μου μιλούσαν, με κουνούσαν αλλά εγώ δεν ανταποκρινόμουν. Με μετακίνησαν στο σαλόνι και άναψαν μερικά κεριά - τα φώτα ακόμη δε λειτουργούσαν.
Ήμουν χλωμός σα κάτασπρο σεντόνι. Το δέρμα μου ήταν παγωμένο και το πρόσωπό μου ανέκφραστο. Δε μιλούσα στους γονείς μου και το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στο κενό.
Ο πατέρας μου σηκώθηκε να βρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να με πάει στο νοσοκομείο, όταν άκουσε για πρώτη φορά κι αυτός τον χτύπο κάτω από το υπόγειο. Ήταν λέει τόσο δυνατός που πίστευε ότι θα τον είχε ακούσει όλο το χωριό μέσα στη νύχτα.
Άνοιξε αμέσως την πόρτα που οδηγεί στο υπόγειο κι άρχισε να κατεβαίνει τη σκάλα κρατώντας μόνο ένα κερί. Τότε ένιωσε ένα δυνατό χτύπημα στο κορμί του από το πουθενά! Κάτι που δεν μπορούσε να δει, τον χτύπησε στο στήθος και τον πέταξε έξω από την πόρτα του υπογείου.
Η μητέρα μου δεν ήξερε ποιον να φροντίσει πρώτο: εμένα ή τον πατέρα μου; Καθώς έτρεξε προς το μέρος του για να τον βοηθήσει να σηκωθεί, οι πόρτες του σπιτιού άρχισαν να ανοιγοκλείνουν από μόνες τους με δύναμη, ενώ τα φώτα να αναβοσβήνουν ασταμάτητα!
Η μητέρα μου πάγωσε από το φόβο της. Ο πατέρας μου σηκώθηκε, με άρπαξε από τον καναπέ με το ένα του χέρι, ενώ το με άλλο έπιασε τη μητέρα μου και μας έβγαλε έξω από το σπίτι, στην αυλή.
Εκείνο το βράδυ μου είπαν ότι δεν επιστρέψαμε στο σπίτι. Πήγαμε στο σπίτι του παπά και κοιμηθήκαμε εκεί. Ο παπάς μου διάβαζε προσευχές και ευχές - δε ξέρω τι ακριβώς- μέχρι τα ξημερώματα. Μόλις ξημέρωσε με πήγαν στην εκκλησία και συνέχισε ο παπάς να μου διαβάζει προσευχές του Αγίου Κυπριανού. Τότε ήταν που άρχισα να συνέρχομαι.
Το ίδιο έκανε ο παπάς και στο σπίτι μας. Το θυμάμαι αυτό, θυμάμαι και που στο τέλος έριξε αγιασμό σε κάθε δωμάτιο, σε κάθε γωνιά του σπιτιού και στην αποθήκη.
Από τότε, έχουμε ανακαινίσει το σπίτι άλλες δύο φορές. Από τότε, δεν έχω ακούσει ξανά αυτό το θόρυβο. Από τότε, κάθε φορά που περνάω από τις σκάλες νιώθω μια διαφορά στη θερμοκρασία, μια ψύχρα.
Δεν έχω μείνει πότε βράδυ με τα μικρά μου παιδιά εκεί. Όχι μέχρι να μεγαλώσουν τουλάχιστον.
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Στέφανο για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Το ΝΕΟ iPhone 16e σε ΦΟΒΕΡΗ Προσφορά
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου