Δεν μιλάω εύκολα για αυτό. Έχουν περάσει πάνω από τριάντα χρόνια, κι όμως όταν κλείνω τα μάτια μου τον βλέπω ακόμη — όπως τότε, όταν ήμουν μόλις οκτώ χρονών.
Ο πατέρας μου με είχε πάει στο τσίρκο που είχε έρθει στην άκρη της πόλης. Θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του πριονιδιού ανακατεμένη με καραμέλα και σκουριά από τα σίδερα. Ήταν όλα λαμπερά, με πολύχρωμες τέντες, μουσική από μισοχαλασμένα μεγάφωνα, ζώα σε κλουβιά. Εκείνος είχε πάει να πληρώσει τα εισιτήρια και μου είπε να μην φύγω από κοντά του. Μα το βλέμμα μου έπεσε σε μια καντίνα με ποπ κορν και γλυκά. Ήταν μόλις λίγα μέτρα πιο πέρα — σκέφτηκα ότι θα προλάβω να πάω μόνος μου.
Δεν πρόλαβα ποτέ να φτάσω στην καντίνα.
Ανάμεσα από δύο σκισμένες κουρτίνες της τέντας στεκόταν ένας κλόουν. Ήταν πολύ ψηλός, αφύσικα λεπτός, με στολή ριγέ, ξεθωριασμένη σαν να είχε βγει από παλιά φωτογραφία. Το πρόσωπό του λευκό, μα όχι βαμμένο· σαν γύψος, με ένα χαμόγελο κολλημένο, ξένο. Τα μάτια του ήταν μικρές μαύρες σχισμές που δεν αντανακλούσαν φως.
«Έλα, μικρέ…» είπε με φωνή που ακουγόταν σαν να έβγαινε από χαλασμένο γραμμόφωνο. «Θες να δεις ένα κόλπο που δεν δείχνω σε κανέναν;»
Δεν ξέρω γιατί τον ακολούθησα. Ίσως γιατί ήταν σαν μαγνήτης, σαν κάτι απαγορευμένο. Περπατήσαμε πίσω από τις τέντες, σε ένα σημείο που δεν υπήρχε κανείς. Εκεί, κάτω από μια λάμπα που τρεμόπαιζε, έβγαλε από την τσέπη του μια μικρή μαύρη κούκλα με κόκκινα νήματα. Τα δάχτυλά του ήταν μακριά, λεπτά, σαν κλαδιά.
«Κοίτα καλά…» μου είπε και το χαμόγελό του άνοιξε λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, σαν να σκίστηκε το πρόσωπο. Άρχισε να ψιθυρίζει λόγια που δεν καταλάβαινα, μια γλώσσα που έμοιαζε με σφύριγμα του ανέμου μέσα σε σπηλιά. Το κεφάλι μου ζαλίστηκε, τα φώτα έσβησαν για μια στιγμή — και μετά άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει το όνομά μου.
Όταν γύρισα, ο κλόουν είχε εξαφανιστεί. Μόνο η κούκλα έμεινε πεσμένη στο χώμα. Την πέταξα έντρομος και έτρεξα στον πατέρα μου, που ορκιζόταν ότι με έψαχνε μόνο λίγα δευτερόλεπτα.
Έκτοτε, κάθε φορά που περνάω μπροστά από τσίρκο, παιδικό πάρτι ή ακόμα και βιτρίνα με αποκριάτικες στολές, τον βλέπω. Στο βάθος, πίσω από το πλήθος. Ίδιος. Δεν γερνάει, δεν αλλάζει. Στέκεται εκεί και με κοιτάει, με εκείνο το χαμόγελο που είναι πολύ μεγάλο για ανθρώπινο πρόσωπο.
Κάποιες φορές, τη νύχτα, νομίζω πως τον ακούω έξω από το σπίτι μου — το τριζόνισμα του γέλιου του πίσω από τον τοίχο. Δεν ξέρω αν με σημάδεψε εκείνη η μέρα ή αν άνοιξε μια πόρτα μέσα μου. Μόνο ένα πράγμα φοβάμαι περισσότερο από το να τον ξαναδώ:
Τη μέρα που θα με πλησιάσει ξανά και θα μου ψιθυρίσει το υπόλοιπο του «κόλπου».
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γρηγόρη για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου