Σας γράφω από το σπίτι των γονιών μου, όπου μένω τις τελευταίες τέσσερις ημέρες.
Είμαι τριάντα δύο ετών και μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα δεν πίστευα στα φαντάσματα. Για οτιδήποτε παράξενο άκουγα, έβρισκα πάντοτε κάποια λογική εξήγηση.
Αυτό που συνέβη στο καινούργιο μου διαμέρισμα, όμως, δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Μετακόμισα εκεί πριν από περίπου έναν μήνα. Βρίσκεται στον δεύτερο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας, σε μια σχετικά ήσυχη γειτονιά της Αθήνας. Το κτίριο είναι κακοσυντηρημένο, αλλά το διαμέρισμα ήταν μεγάλο και το ενοίκιο πολύ χαμηλότερο από όσα ζητούν στην περιοχή.
Ο ιδιοκτήτης μού είπε ότι βιαζόταν να το νοικιάσει επειδή έμενε κλειστό αρκετό καιρό.
Δεν τον ρώτησα γιατί.
Την πρώτη εβδομάδα δεν συνέβη τίποτα. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν οι θόρυβοι από το επάνω διαμέρισμα.
Κάθε βράδυ άκουγα ένα παιδί να τρέχει από τη μία άκρη του σπιτιού στην άλλη. Τα βήματά του ήταν γρήγορα και ελαφριά. Μερικές φορές σταματούσαν ακριβώς πάνω από την κρεβατοκάμαρά μου και ύστερα ξεκινούσαν πάλι.
Υπέθεσα ότι η οικογένεια του επάνω ορόφου είχε μικρό παιδί και δεν έδωσα σημασία.
Ώσπου ένα βράδυ κοίταξα την ώρα.
Ήταν 3:17.
Την επόμενη νύχτα ξύπνησα πάλι από τα ίδια βήματα. Κοίταξα το κινητό μου.
3:17.
Το παιδί έτρεξε πάνω από το κεφάλι μου και μια γυναίκα φώναξε:
«Μην ανοίξεις την πόρτα!»
Ακολούθησαν τρεις δυνατοί χτύποι.
Έπειτα απόλυτη σιωπή.
Το πρωί συνάντησα τον διαχειριστή στην είσοδο και του παραπονέθηκα. Περίμενα να μου πει ότι θα μιλούσε στους ενοίκους.
Αντί γι’ αυτό, με κοίταξε παράξενα.
«Ποιο παιδί;» με ρώτησε.
Του εξήγησα ότι οι θόρυβοι έρχονταν από το διαμέρισμα ακριβώς πάνω από το δικό μου.
Το πρόσωπό του άλλαξε.
«Εκεί δεν μένει κανείς», είπε. «Είναι άδειο εδώ και χρόνια».
Γέλασα, πιστεύοντας ότι μου έκανε πλάκα. Εκείνος, όμως, έβγαλε τα κλειδιά του και με πήγε επάνω.
Το διαμέρισμα ήταν πράγματι εγκαταλελειμμένο.
Τα δωμάτια ήταν άδεια, τα παράθυρα κλειστά και το πάτωμα καλυμμένο με ένα παχύ στρώμα σκόνης. Δεν υπήρχαν έπιπλα, παιχνίδια ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να προκαλεί τους θορύβους.
Πριν φύγουμε, πρόσεξα τρία βαθιά σημάδια στην εξώπορτα, περίπου στο ύψος του κεφαλιού μου. Έμοιαζαν σαν κάποιος να την είχε χτυπήσει με βαρύ μεταλλικό αντικείμενο.
Ρώτησα τον διαχειριστή τι είχε συμβεί εκεί.
Στην αρχή απέφευγε να απαντήσει. Όταν επέμεινα, μου είπε ότι πριν από είκοσι χρόνια ζούσε στο διαμέρισμα μια γυναίκα με τον οκτάχρονο γιο της.
Ένα βράδυ κάποιος χτύπησε την πόρτα τους.
Λίγες ώρες αργότερα, βρέθηκαν και οι δύο νεκροί.
Ο άντρας που καταδικάστηκε για τις δολοφονίες δεν ήταν κάποιος άγνωστος. Ήταν ο ένοικος του κάτω διαμερίσματος.
Του δικού μου διαμερίσματος.
Ο διαχειριστής προσπάθησε να με καθησυχάσει. Μου είπε ότι ο δολοφόνος είχε πεθάνει στη φυλακή πριν από χρόνια και ότι όλα αυτά ανήκαν στο παρελθόν.
Δεν του είπα τι είχα ακούσει τη νύχτα.
Επέστρεψα στο σπίτι αποφασισμένος να μη δώσω συνέχεια. Πίστευα ότι οι παλιοί σωλήνες και τα ξύλινα πατώματα δημιουργούσαν τους ήχους. Όσο για τη γυναικεία φωνή, ίσως να είχε έρθει από κάποιο άλλο διαμέρισμα.
Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Περίμενα.
Στις 3:17 ακριβώς, τα παιδικά βήματα ακούστηκαν ξανά.
Αυτή τη φορά δεν έτρεχαν.
Προχωρούσαν αργά μέχρι που σταμάτησαν ακριβώς πάνω από το σημείο όπου καθόμουν.
Έπειτα άκουσα καθαρά τη φωνή του παιδιού.
«Μαμά… γύρισε».
Μια γυναίκα τού ψιθύρισε κάτι που δεν κατάλαβα.
Το παιδί μίλησε ξανά, δυνατότερα:
«Είναι πάλι στο κάτω διαμέρισμα».
Αμέσως μετά, ο επάνω όροφος σείστηκε.
Έπιπλα άρχισαν να σέρνονται, παρόλο που είχα δει με τα μάτια μου ότι το σπίτι ήταν άδειο. Ένα ποτήρι έσπασε. Η γυναίκα ούρλιαξε. Το παιδί έτρεξε προς την εξώπορτα και ακούστηκαν τρεις δυνατοί χτύποι.
Τότε κάποιος χτύπησε και τη δική μου πόρτα.
Τρεις φορές.
Δεν πλησίασα για να κοιτάξω από το ματάκι. Πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου, βγήκα στο μπαλκόνι και κατέβηκα στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου από την εξωτερική σκάλα κινδύνου.
Έφυγα χωρίς να πάρω τίποτα μαζί μου.
Από τότε μένω με τους γονείς μου. Ο ιδιοκτήτης επιμένει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να λύσουμε το συμβόλαιο. Λέει ότι τρόμαξα επειδή άκουσα την ιστορία των δολοφονιών και ότι το μυαλό μου δημιούργησε όλα τα υπόλοιπα.
Ίσως να έχει δίκιο.
Τα πράγματά μου βρίσκονται ακόμη εκεί και πρέπει σύντομα να αποφασίσω.
Να επιστρέψω στο διαμέρισμα ή να το ξενοικιάσω και να φύγω οριστικά;
Και αν φύγω, πρέπει να προειδοποιήσω τον επόμενο ενοικιαστή;
Ή να τον αφήσω να καταλάβει μόνος του γιατί το παιδί στον επάνω όροφο πιστεύει ότι ο δολοφόνος επέστρεψε;
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Θεόφιλο για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου