Καλησπέρα. Είδα την προηγούμενη ανάρτηση για τον Μπαμπούλα και πήρα το θάρρος να σας στείλω κι εγώ κάτι. Αυτό που θα διαβάσετε μου συνέβη πριν από πέντε χρόνια. Από τότε, δεν έχω ξανακοιτάξει ποτέ καθρέφτη μέσα στο σκοτάδι. Ελπίζω οι αναγνώστες σας να καταλάβουν ότι μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μένουν κρυφά...
Πάντα πίστευα ότι η μαντεία είναι μια αθώα απάτη. Τράπουλες Ταρώ αγορασμένες από τουριστικά μαγαζιά, φλιτζάνια του καφέ γεμάτα με αυθαίρετες ερμηνείες και απατεώνες που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων για ελπίδα. Ήμουν ο κλασικός σκεπτικιστής. Μέχρι το βράδυ που βρήκα το ημερολόγιο της προγιαγιάς μου στο υπόγειο.
Ανάμεσα σε κιτρινισμένες συνταγές και ξερά λουλούδια, υπήρχε μια σελίδα γραμμένη με τρεμάμενο γραφικό χαρακτήρα. Περιέγραφε μια παλιά, ξεχασμένη μέθοδο κατοπτρομαντείας που ονομαζόταν «Το Τρίτο Κερί». Οι οδηγίες ήταν απλές: Ένας καθρέφτης, ένα σκοτεινό δωμάτιο, μεσάνυχτα, και τρία μαύρα κεριά αναμμένα σε σειρά. Το ημερολόγιο έγραφε:
«Το πρώτο κερί δείχνει αυτό που πέρασε. Το δεύτερο δείχνει αυτό που ζεις. Το τρίτο... δείχνει αυτό που δεν μπορείς να αποφύγεις. Μην κοιτάξεις το τρίτο κερί για πάνω από τρία δευτερόλεπτα».
Εκείνο το βράδυ, υποκύπτοντας στην περιέργειά μου, αποφάσισα να το δοκιμάσω. Ήμουν μόνος στο σπίτι.
Στις 23:55, έστησα τα κεριά μπροστά από τον μεγάλο, ολόσωμο καθρέφτη του διαδρόμου. Έσβησα τα φώτα. Το σπίτι βυθίστηκε σε μια απόλυτη, σχεδόν αφύσικη σιωπή. Μόλις το ρολόι έδειξε ακριβώς 00:00, άναψα το πρώτο κερί.
Στο τζάμι του καθρέφτη, η αντανάκλασή μου φάνηκε αμυδρά. Καθώς το φως τρεμόπαιζε, πίσω από τον ώμο μου είδα μια φευγαλέα εικόνα: το παλιό μου σχολείο, ένα μέρος που είχα να σκεφτώ χρόνια. Το δέρμα μου άρχισε να μυρμηγκιάζει. «Σύμπτωση, παιχνίδια του μυαλού», ψιθύρισα.
Άναψα το δεύτερο κερί. Η αντανάκλαση έγινε πιο καθαρή. Αυτή τη φορά, είδα τον εαυτό μου να κάθεται ακριβώς όπως ήμουν εκείνη τη στιγμή, κρατώντας τον αναπτήρα. Όμως υπήρχε μια λεπτομέρεια που με πάγωσε. Στον καθρέφτη, η έκφραση του προσώπου μου δεν ήταν η ίδια. Εγώ ήμουν σοκαρισμένος, αλλά η αντανάκλασή μου... χαμογελούσε. Ένα πλατύ, αφύσικο χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά.
Η λογική μου ούρλιαζε να σταματήσω, να ανάψω τα φώτα και να φύγω. Αλλά η περιέργεια της μαντείας είναι σαν μαγνήτης. Σε παραλύει. Με τρεμάμενο χέρι, πλησίασα τη φλόγα στο τρίτο κερί.
Μόλις άναψε, το φως της αντανάκλασης έγινε κατακόκκινο. Το δωμάτιο στον καθρέφτη άλλαξε. Δεν ήταν πια ο διάδρομός μου. Ήταν ένα στενό, πέτρινο δωμάτιο που έμοιαζε με νεκροτομείο. Και στο κέντρο, πάνω σε ένα μεταλλικό τραπέζι, βρισκόταν ένα σώμα καλυμμένο με ένα λευκό σεντόνι.
Η καρδιά μου σταμάτησε. Θυμήθηκα την προειδοποίηση: Όχι πάνω από τρία δευτερόλεπτα.
Ένα...
Το σεντόνι στον καθρέφτη άρχισε να γλιστράει. Αποκαλύφθηκε το πρόσωπο. Ήμουν εγώ. Νεκρός, με τα μάτια ορθάνοιχτα και θολά.
Δύο...
Το νεκρό σώμα στον καθρέφτη άρχισε να κινείται. Σηκώθηκε από το τραπέζι, γύρισε το κεφάλι του και με κοίταξε κατάματα μέσα από το γυαλί.
Τρία...
Αντί να σβήσω το κερί, από τον απόλυτο τρόμο μου, πάγωσα. Έχασα τον χρόνο.
Το νεκρό μου είδωλο πλησίασε την επιφάνεια του καθρέφτη. Άπλωσε το χέρι του και, αντί να χτυπήσει στο τζάμι, το χέρι του πέρασε μέσα στον δικό μου κόσμο. Ένα παγωμένο, σαπισμένο χέρι με άρπαξε σφιχτά από τον λαιμό. Η μυρωδιά του θανάτου και του φορμαλδεΰδη πλημμύρισε το δωμάτιο.
Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Με την τελευταία μου δύναμη, έριξα μια κλοτσιά στη βάση του καθρέφτη. Το γυαλί έσπασε σε χίλια κομμάτια. Το χέρι εξαφανίστηκε ακαριαία, αφήνοντας με να πέσω στο πάτωμα, βήχοντας και αναζητώντας αέρα.
Αυτό συνέβη πριν πέντε χρόνια. Γιατί σου τα γράφω όλα αυτά σήμερα;
Επειδή η μαντεία δεν σου δείχνει απλά το μέλλον. Σου το κλειδώνει. Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που περνάω μπροστά από οποιοδήποτε σπασμένο γυαλί, από οποιαδήποτε γυαλιστερή επιφάνεια στο σκοτάδι, βλέπω τα κομμάτια να ενώνονται για λίγα δευτερόλεπτα.
Και μέσα τους, ο νεκρός εαυτός μου με περιμένει, κρατώντας ένα ρολόι που μετράει αντίστροφα. Απομένουν μόνο λίγες μέρες. Μην παίζετε με το μέλλον. Αυτό ξέρει πάντα πότε θα πεθάνετε... και καμιά φορά, έρχεται νωρίτερα για να σας πάρει.
Για όσους αγαπούν τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και πέρα από τις ιστορίες:
Διαβάστε επίσης:
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου