SlideShow

  • alt
0

Ταπ Ταπ Ταπ



Ταπ ταπ ταπ, ταπ ταπ ταπ... Αν ακούσεις αυτό το θόρυβο το βράδυ, τότε είναι πλέον πολύ αργά... Ότι και να κάνεις... Όσο και να προσπαθήσεις να απαλλαγείς από το κακό που σε βρήκε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Ή μήπως υπάρχει λύση που μπορεί να σπάσει την "γέφυρα" μεταξύ του εδώ και του εκεί, μεταξύ του υλικού και του άυλου, μεταξύ των ζωντανών και των πνευμάτων; Η απάντηση στην ιστορία που ακολουθεί...


Δείτε επίσης:

Πριν τα μεσάνυχτα

Ο λαβύρινθος


0

Η ικανότητα


Η δική μου ιστορία μπορεί να σας φανεί απάτη αλλά είναι 100% αληθινή. Δεν έχω καμία σχέση με τους τσαρλατάνους που κυκλοφορούν και κοροϊδεύουν τον κόσμο για να τους φάνε λεφτά. Δε το έχω κάνει και ούτε θα το κάνω ποτέ. Σκοπός μου δεν είναι να γίνω γνωστός, αλλά να δείξω στο κόσμο ότι δεν κυκλοφορούν μόνο απατεώνες εκεί έξω.

Από μικρός ένιωθα διαφορετικός. Σα να μην ταίριαζα σε αυτή την κοινωνία, σε αυτό το κόσμο. Έβλεπα τα άστρα και ονειρευόμουν ότι ζούσα κάπου εκεί πάνω. Δε ξέρω γιατί, ακόμη αναρωτιέμαι.

Όσο μεγάλωνα άρχισα να νιώθω, να αισθάνομαι κάποια πράγματα. Έβλεπα κάποιον και καταλάβαινα τι αισθάνεται, αν υποκρίνεται, τι σκέφτεται. Στην αρχή ήμουν σίγουρος ότι όλοι μας το έχουν αυτό. Έτσι κλεινόμουν στον εαυτό μου για να μη με καταλάβουν οι υπόλοιποι. Να μη μάθουν τα μυστικά μου, όπως τα καταλάβαινα εγώ όταν μιλούσα μαζί τους.






Όσο μεγάλωνα τόσο περισσότερο μεγάλωνε και αυτή η "ικανότητά" μου.  Ειδικά όταν άγγιζα κάποιον αισθανόμουν πάρα πολλά πράγματα. Όχι μόνο τι ένιωθε και τι σκεφτόταν, όχι μόνο αν είναι καλός ή κακός χαρακτήρας, αλλά και πράγματα για το παρελθόν του και το μέλλον του.

Μόνο όταν μεγάλωσα αρκετά,  εμπιστεύτηκα αυτή την ικανότητα σε ένα δυο άτομα της παρέας μου. Το κακό είναι ότι όταν αποδείχτηκε ότι έλεγα αλήθεια, τότε ήθελαν να τους λέω το μέλλον τους. Ήθελαν να ξέρουν τι θα γίνει. Έτσι κι έκανα για να μην τους χάσω από φίλους. Αλλά το μέλλον δεν είναι πάντα όπως το θέλουμε. Δυστυχώς απομακρυνθήκαμε. Έχασα 2-3 φίλους που τους θεωρούσα πολύ καλούς.

Από τότε δεν ανέφερα ποτέ σε κανένα αυτή την ικανότητα. Πλαγίως άφηνα ένα δύο υπονοούμενα και βοήθησα κάποια άτομα που πιστεύω ότι το άξιζαν.

Φυσικά και φρόντισα να αποφύγουμε ατυχήματα, τροχαία κτλ, διακριτικά πάντα και με προσοχή. Πρέπει να θυμόμαστε ότι όταν ξέρουμε ποιο λάθος μας θα μας οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις μπορούμε να αλλάξουμε τα γραμμένα. Είναι στο χέρι μας.

Δεν έχω συναντήσει κάποιον άλλο σαν εμένα, ή δε το έχω καταλάβει.

Γιατί σας έστειλα την ιστορία αυτή; Γιατί θα ήθελα πολύ να γνωρίσω κι άλλους σαν κι εμένα. Να μάθω τι νιώθουν, τι αισθάνονται, πως κι αν βελτιώνουν την ικανότητα αυτή. Γιατί ένιωθα ότι δεν είμαι από αυτόν τον κόσμο; Ίσως να βρω κάποιες απαντήσεις.

Και κυρίως για να εγγυηθώ εγώ ο ίδιος, ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που αντιλαμβανόμαστε περισσότερα πράγματα από ότι οι άλλοι. Μπορούμε να βοηθήσουμε!








Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον ανώνυμο αναγνώστη μας για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.

1

Το Παγγαίο


Μένω στην Ελευθερούπολη Καβάλας. Όσοι δεν το γνωρίζετε, η πόλη μου είναι χτισμένη στους πρόποδες του Παγγαίου. Οι περισσότεροι θα ξέρετε για τη φυσική ομορφιά της περιοχής και για τους Φιλίππους. Πόσοι όμως από εσάς γνωρίζετε για τις περίεργες βραχογραφίες που βρέθηκαν στα σπήλαια του βουνού; 

Αντί να σας τις περιγράψω εγώ, σας δίνω ένα μικρό απόσπασμα από το  thesecretrealtruth.blogspot.com, πριν σας πω τη δική μου ιστορία:

"Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε ότι οι αρχαιότερες βραχογραφίες του κόσμου έχουν χαραχθεί σε ελληνικούς βράχους και μάλιστα πριν 500.000 χρόνια (!). Πρόκειται για τις προϊστορικές βραχογραφίες του όρους Παγγαίο, κοντά στο χωριό Κρυονέρι Καβάλας

Κατά την παράδοση λοιπόν από το όρος Παγγαίο απογειώνονταν τα μυθικά ιπτάμενα άρματα των θεών Απόλλωνα και Ήλιου. Σε μία από τις βραχογραφίες του Παγγαίου λοιπόν υπάρχει κάτι που όταν το πρωτοείδα ανατρίχιασα! Δεν ξέρω αν θέλετε να το πιστέψετε ή όχι, το αφήνω στην προσωπική άποψη του καθενός. Όμως το σίγουρο είναι πως υπάρχει και είναι χαραγμένο στον ίδιο βράχο την τελευταία μισή χιλιετία. Πρόκειται και την αναπαράσταση ενός διαστημικού οχήματος με ραντάρ, δεξαμενή καυσίμου, πίνακα ελέγχου, καμπίνα πλοήγησης και πλοηγό!(φωτό) Είναι παρόμοιο με σχέδια που βρέθηκαν στον πολιτισμό των Μάγιας της Λατινικής Αμερικής και γίνετε λόγος γι αυτά τόσο συχνά στους κύκλους των εραστών του μυστηρίου. Εμείς όμως (αν μου επιτρεπόταν ο όρος) έχουμε το πρωτότυπο σχέδιο! Σε μία άλλη βραχογραφία που και πάλι απεικονίζει ένα UFO αλλά το κάτω μέρος του οχήματος, δηλαδή όπως θα το έβλεπε κάποιος από το έδαφος, υπάρχει χαραγμένος ο αγκυλωτός σταυρός.


(Πηγή: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/01/blog-post_6414.html)





Ας πάμε τώρα στη δική μου ιστορία.

Πριν το Πάσχα περίπου, πήγα με το θείο μου στο Κρυονέρι. Έπρεπε να παραδώσουμε κάτι σακιά με κοπριά. Μας γνωρίζει καλά ο πελάτης, έχουμε φιλικές σχέσεις, κι έτσι όταν τελειώσαμε τη δουλειά αποδεχτήκαμε τη πρότασή του να πάμε σε μια καλή ταβέρνα της περιοχής για ένα ουζάκι και μεζέδες.

Η ώρα πέρασε κι έτσι ήταν σχεδόν βράδυ όταν πήραμε το δρόμο της επιστροφής. 

Ο δρόμος είναι επαρχιακός, κι όπως καταλαβαίνετε, πολύ σκοτεινός.

Ακούγαμε μουσική στο ραδιόφωνο στη διαδρομή. Λόγω του βουνού, ο σταθμός χανόταν και επανερχόταν. Συνηθισμένο φαινόμενο στη περιοχή.

Σε κάποια στιγμή ο σταθμός χάθηκε τελείως και ακούγαμε μόνο χιόνια για αρκετή ώρα. Έψαξα να βρω άλλο σταθμό αλλά τίποτα. Έκανα μια τελευταία προσπάθεια. 

Τότε βρήκα κάτι. Δεν ακουγόταν καθαρά κι έτσι προσπάθησα να πιάσω καλύτερα τη συχνότητα. Όμως αντί για μουσική άκουσα περίεργε ομιλίες. Δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τη γλώσσα. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέρουμε ούτε εγώ ούτε ο θείος μου κάποια άλλη εκτός από τα Ελληνικά και τα βασικά αγγλικά.

Όμως σίγουρα αυτό που ακούγαμε δεν ήταν ανθρώπινη ομιλία. Περίεργες λέξεις σαν κραυγές διακόπτονταν από λέξεις που έμοιαζαν με ελληνικά αλλά δεν καταλαβαίναμε τι σημαίνουν.

Κοίταξα με απορία το θείο μου κι αυτός εμένα. Δε μπορέσαμε να εξηγήσουμε τι ακούγαμε. Έτσι ο θείος μου, μου είπε να κλείσω το ραδιόφωνο.  Η βόλτα μας μέσα στην άγρια διαδρομή του βουνού άρχισε να με τρομάζει.

Πάτησα το κουμπί να κλείσω το ραδιόφωνο, αλλά αυτό συνέχιζε να παίζει τις ακαταλαβίστικες ομιλίες. Ξέχασα να σας πω ότι ακουγόταν παραπάνω από μία φωνή. Ήταν σαν να ακούγαμε κάποια συζήτηση.  

Ξαναπάτησα το off  πολλές φορές αλλά το ραδιόφωνο συνέχιζε να παίζει. Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά και δε συναντούσαμε κανένα αμάξι στο δρόμο.

Καθόμασταν αμίλητοι, φοβισμένοι στο αυτοκίνητο. Νομίζω ότι και οι δύο προσευχόμασταν να φτάσουμε γρήγορα και με ασφάλεια στο σπίτι.

Όμως ξαφνικά μπροστά μας εμφανίστηκε ξαφνικά μια λάμψη, σαν αστραπή, χωρίς θόρυβο και το αμάξι μας έσβησα στα ξαφνικά. Τίποτα δεν ανταποκρινόταν. Ο θείος μου κατάφερε να σταματήσει το αμάξι στην άκρη του δρόμου. Τα κινητά μας δεν είχαν σήμα.

Δε μιλούσαμε. Δε κοιταζόμασταν καν. Βλέπαμε με τρόμο έξω από το αμάξι ότι μπορούσαμε να διακρίνουμε μέσα στο σκοτάδι. Ακόμη μια λάμψη εμφανίστηκε από πίσω μας και χάθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα.





"Τι θα κάνουμε;" ρώτησα το θείο μου, χωρίς να πάρω αρχικά κάποια απάντηση. 

Μετά από λίγο μου πρότεινε να βγει έξω για να σκουντήξει το φορτηγάκι, ενώ εγώ αφού πάρω τη θέση του οδηγού να προσπαθήσω να το βάλω μπροστά.

Ο θείος μου έξω και με γρήγορες κινήσεις πήγε πίσω από τη καρότσα.  Εγώ πήδηξα σχεδόν, στη θέση του οδηγού και  άρχισα να γυρνάω το κλειδί ελπίζοντας ότι θα πάρει μπρος.

Γύρισα πίσω να δω το θείο μου που σκουντούσε και τότε ήταν η στιγμή που εμφανίστηκε η τρίτη λάμψη. Όλα άσπρισαν, δε μπορούσα να διακρίνω τίποτα. Η λάμψη χάθηκε και σιγά σιγά άρχισα να μπορώ να βλέπω και πάλι στο σκοτάδι. Ο θείος μου προσπαθούσε να σκουντήξει το αμάξι κι εγώ έκανα ακόμη μια προσπάθεια να γυρίσω το κλειδί. Και ναι, σαν θαύμα το αμάξι πήρε μπροστά. Ο θείος μου μπήκε τρέχοντας μέσα και ξεκινήσαμε.

Όταν πλησιάζαμε στο σπίτι άρχισε να ξημερώνει. Περίεργο. Όταν φύγαμε από το Κρυονέρι μόλις είχε αρχίσει να βραδιάζει.

Μετά από λίγο φτάσαμε στο σπίτι. Εκεί μας περίμεναν οι γονείς μου και η θεία μου μέσα στην αγωνία.

"Που είσασταν τόσες ώρες;" ήταν το πρώτο που ρώτησε ο πατέρας μου. Ανησύχησαν.

Είδα το ρολόι. Ήταν 630 το πρωί. Κι όμως για τη διαδρομή που διανύσαμε και το λίγο χρόνο που έμεινε το αμάξι μας νεκρό θα πρέπει να ήταν 12 τα μεσάνυχτα.

Χάσαμε περίπου 6 ώρες που δε θυμόμαστε τι έγινε. Ο θείος μου από τότε, μερικές φορές συμπεριφέρεται περίεργα, είναι πολύ νευρικός.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε το φίλο μας Ανέστη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.


11

Ποιος;



Μικρός έμενα στο χωριό της μητέρας μου. Εκεί πήγαινα σχολείο.

Ένα βράδυ, έμεινα μόνος στο σπίτι.  Η μητέρα μου είχε βγει μια βόλτα και η αδερφή μου έμεινε στη γιαγιά μας, το σπίτι της οποίας ήταν δίπλα στο δικό μας. Έπεσα νωρίς για ύπνο, γιατί την επόμενη μέρα έπρεπε να πάω στο σχολείο.




Καθώς κοιμόμουν, κατάλαβα τη μητέρα μου που ήρθε στο κρεβάτι μου και με σκέπασε. Μου ευχήθηκε καλό βράδυ και της είπα το ίδιο. Δεν πρέπει να πέρασαν ούτε δύο λεπτά, όταν σηκώθηκα για να πάω στην τουαλέτα.

Καθώς περπατούσα στο διάδρομο του σπιτιού άκουσα τα κλειδιά στην εξώπορτα. Κοντοστάθηκα. Ποιος να ήταν αναρωτήθηκα. Η μητέρα μου με είχε σκεπάσει πριν λίγο. Μήπως ήταν η αδερφή μου; Το μετάνιωσε και γύρισε πίσω;

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα η μητέρα μου!

Πάγωσα! Έμεινα ακίνητος να κοιτάω τη μητέρα μου που μόλις επέστρεφε από τη βόλτα της!

Κυριευμένος από τρόμο είχα την απορία: Ποιος με σκέπασε;





Our Horror Stories: Ευχαριστούμε το φίλο μας Παναγιώτη για την ιστορία που μας έστειλε!

Διαβάστε επίσης:

Η Πρωτοχρονιά του άλλου κόσμου

Φοβάμαι τη σκιά μου





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Το χτύπημα



Γεια σας, με λένε Στέλιο και μένω σε ένα χωριό κοντά στην Νικόκλεια.

Θέλω καταρχήν να σας ευχαριστήσω για τις ιστορίες που γράψατε και για την σελίδα σας. Είναι πολύ ωραία και ελπίζω να συνεχίσετε έτσι. 

Ένα βράδυ, καθόμουν στον υπολογιστή μου. Ξαφνικά άκουσα έναν θόρυβο από την ντουλάπα.  Ένα κανονικό χτύπημα, σαν κάποιος να χτυπάει μια φορά από μέσα από τη ντουλάπα.




Γύρισα και κοίταξα, αλλά η ντουλάπα ήταν κλειστή. Δεν ξέρω παιδιά αν μου φάνηκε, αλλά είμαι σίγουρος ότι το άκουσα. 

Αν έχει τύχει και σε κάποιον άλλον ας μου πει, γιατί τρόμαξα δεν τόλμησα να ανοίξω την ντουλάπα για να δω.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε το φίλο μας Στέλιο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:


0

Άγνωστος νυχτερινός επισκέπτης


Καλησπέρα. Aπό τα 7 μου έχω πολλές μεταφυσικές εμπειρίες ( άλλες φορές ήταν από θαύματα και άλλες φορές τρομακτικές-ανεξήγητες) και τώρα είμαι 26. Επειδή είναι παρά πολλές θα σας διηγηθώ μια από αυτές που με έκανε να τρομάξω πολύ. Έχω άλλη μια πιο τρομακτική περίπου πάλι με το ίδιο θέμα αλλά σε άλλη ηλικία.

Ήταν καλοκαίρι, συγκεκριμένα Αύγουστος του 2008. Θα πήγαινα δευτέρα λυκείου. Μου είχαν κάνει δώρο ένα βιβλίο με θαύματα του Αγίου Ραφαήλ. Κάθισα και διάβασα το μισό βιβλίο μέσα σε ένα βράδυ. 

Σε μια στιγμή ένιωσα ότι κάποιος ήταν στο δωμάτιο μου ενώ ήμουν μόνη μου. Άρχισα να ακούω διάφορους ήχους στο πάτωμα. Φοβήθηκα. Είχα να φοβηθώ πολλά χρόνια. Κατά λάθος πήρα μαζί μου το βιβλίο που διάβασα πριν και πήγα στο δωμάτιο της μικρότερης αδελφής μου. Της ζήτησα να κοιμηθούμε μαζί. (Δεν της είπα τι ένιωσα πιο πριν για να μην τη τρομάξω).  Κλείσαμε τα φώτα και την πόρτα και κοιμηθήκαμε. 

Εγώ πριν κοιμηθώ είχα αφήσει το βιβλίο του Αγίου Ραφαήλ πάνω στο γραφείο της. Κάποια στιγμή τα ξημερώματα και συγκεκριμένα στις 5 παρά τέταρτο, ξύπνησα για να πάω τουαλέτα, το θυμάμαι πολύ καλά. Σηκώθηκα και καθώς πήγα να περπατήσω, άρχισα να ακούω βήματα να ανεβαίνουν πάνω στην σοφίτα μας. 

Ξανά ξάπλωσα γρήγορα πλάι στην αδερφή μου. Τα βήματα άρχισαν να πλησιάζουν το δωμάτιο της αδελφής μου. Αυτή δεν ξύπναγε με τίποτα. Σε μια δόση κάποιος άνοιξε την πόρτα…




Εγώ έκανα πως κοιμάμαι, αλλά δεν άντεξα και άνοιξα τα μάτια μου. Με το ένα χέρι μου τσιμπούσα την αδερφή μου για να ξυπνήσει αλλά μάταια. Απέναντι μου καθόταν ένας άγνωστος άντρας γύρω στο 1,75. Φορούσε ρούχα κυνηγού και μπότες μαύρες. Προσπάθησα να φωνάξω βοήθεια αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω, δεν μου έβγαινε φωνή. Δεν ήξερα τι να κάνω ένιωθα σαν κάποιος να με ακινητοποίησε. 

Τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν, δεν είχα δυνάμεις να τα ανοίξω πιο πολύ. Ξαφνικά ήρθε δίπλα μου και με έπιασε από το λαιμό. Άρχισε να με πνιγεί. Έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια μου. Αποκλείεται να ήταν όνειρο, τα ένιωθα όλα. Καθώς μου τελείωσε η αναπνοή μου ακούστηκε ένας δυνατός ήχος στο δωμάτιο, παρά πολύ δυνατός, ανεξήγητος θα έλεγα. 

Αυτό το πλάσμα, που είχε ανθρώπινη μορφή, εξαφανίστηκε. Άρχισα να ουρλιάζω, τους ξύπνησα όλους στο σπίτι, ήρθαν όλοι στο δωμάτιο της αδελφής μου να δουν τι έπαθα. Έκλαιγα, είχα τρομοκρατηθεί. 

Η αδερφή μου με κοιτούσε και απορούσε τι έπαθα. Είπα στους δικούς μου τι έγινε και μου έλεγαν ότι ήταν όνειρο. Δεν με πίστευαν. Μετά τους είπα για τον δυνατό ήχο που ακούστηκε στο δωμάτιο και κοίταξαν κάτω από το κρεβάτι.




Εκεί βρήκαν το βιβλίο με τα θαύματα του Αγίου Ραφαήλ. Είχε πάει στην μέση κάτω από το κρεβάτι. Εγώ πιστεύω ότι ο Άγιος με έσωσε. Γιατί διάβαζα το βιβλίο του με πίστη και αγάπη.  Γιατί πως εξαφανίστηκε αυτό το πλάσμα με ανθρώπινη μορφή μόλις άκουσε τον ήχο; 

Είχα τρομάξει παρά πολύ, έκανα χρόνια να ξανά κοιμηθώ στο δωμάτιό της. Ο πάτερ της ενορίας μου, μου είπε ότι αυτό το πλάσμα ήταν δαίμονας ή ο ίδιος ο διάβολος μεταμορφωμένος για να με τρομάξει ώστε να φοβηθώ και να μην ξανά διαβάσω τέτοιου είδους βιβλία. 

Έλενα.



Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Έλενα για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:





2

Το περίεργο αυτοκίνητο



Γεια σας! Η σελίδα σας είναι υπέροχη!
               
Λοιπόν, θα ήθελα να σας πω και εγώ την ιστορία  που μου συνέβη πριν περίπου ένα μήνα.


Μια μέρα, όπως πάντα, κατέβηκα στην γειτονιά μου με τις φίλες μου.  Μιλούσαμε για διάφορα σημαντικά θέματα μας και, τέλος πάντων, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια βόλτα. Ήταν σχεδόν 12 το (βράδυ) και καθώς περπατούσαμε στον ήσυχο δρόμο, πέρασε ένα αμάξι.


(με 13€ x 24 άτοκες δόσεις)


Εμείς πήγαμε στην άκρη του δρόμου, επειδή ήταν στενός, και κοιτάξαμε, ασυναίσθητα,  μέσα στο αμάξι.  Τότε διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε κανείς μέσα σε αυτό.  Ανατριχιάσαμε!

Η μια από τις φίλες μου ήταν έτοιμη να φωνάξει από τον τρόμο και της κλείσαμε το στόμα. Σκεφτήκαμε ότι μπορεί έτσι να νομίζαμε, ότι κάναμε λάθος, αλλά μείναμε κάγκελο όταν είδαμε το αμάξι να περνάει ξανά, αυτή τη φορά πάρα πολύ αργά από μπροστά μας.

Σταμάτησε και διαπιστώσαμε πάλι ότι δεν υπήρχε κανείς μέσα.  Αποφάσισα να το πλησιάσω.

 Όταν το πλησίασα αρκετά ώστε να είμαι σε σημείο να δω καθαρά αν υπήρχε κανείς μέσα, ξεκίνησε και απομακρύνθηκε με ταχύτητα. Αρχίσαμε να τρέχουμε για να πάμε σπίτια μας. Ευτυχώς μένουμε κοντά η μια στην άλλη.

Την επόμενη μέρα το πρωί βρεθήκαμε πάλι όλες και πήγαμε στο περίπτερο για να πάρουμε κάτι να φάμε. Καθώς ήμουν στο περίπτερο έριξα μια ματιά στις εφημερίδες.

Μόλις είδα ένα άρθρο σε μία από αυτές, φώναξα κατευθείαν τις φίλες μου. Σύμφωνα με το άρθρο της εφημερίδας, το βράδυ που ήμασταν έξω, λίγες ώρες πριν περάσουμε από το στενό δρόμο που είδαμε το κενό αυτοκίνητο, είχε συμβεί ένα πάρα πολύ άσχημο τροχαίο.  


Ένα αυτοκίνητο τράκαρε πάνω σε ένα άλλο. Ο οδηγός του πρώτου αυτοκινήτου τραυματίστηκε σοβαρά, ενώ στο δεύτερο αμάξι δεν βρέθηκε κανένας.  Το ποιος προκάλεσε το ατύχημα και γιατί εγκατέλειψε ο δεύτερος οδηγός το αμάξι αποτελούσε ακόμη μυστήριο για την αστυνομία, καθώς πρώτος οδηγός ήταν πολύ σοβαρά τραυματισμένος και δε μπορούσε ακόμη να δώσει κατάθεση. Είχε ο δεύτερος οδηγός εγκαταλείψει το τόπο του τροχαίου γιατί φοβήθηκε ή μήπως συνέβη κάτι άλλο;



(προσφορά -50%)




Με τις φίλες μου πήγαμε κάπου να ηρεμήσουμε και δεν είπαμε τίποτα σε κανέναν γι αυτό που μας συνέβη....

Αυτή ήταν η ιστορία παιδιά, είναι αληθινή, όποιος θέλει πιστεύει και όποιος δεν θέλει δεν πειράζει. 

Πάντως ακόμη και όταν την έγραφα έτρεμα και δάκρυζα ακόμη και όταν την έγραφα έτρεμα και δάκρυζα...

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Μαριάννα για την ιστορία που μας έστειλε.


Διαβάστε επίσης:


5

Επίθεση στον ύπνο μου



Γεια σας! 

Ήθελα να σας πω τι έγινε πρόσφατα, πρώτη φορά μου έτυχε και εάν μπορείτε να μου πείτε τι ήταν αυτό το πράγμα που έγινε.

Προχθές το βράδυ κοιμήθηκα μια χαρά, μέχρι που τα μεσάνυχτα πετάχτηκα από τον ύπνο μου και ένιωθα ένα πόνο στο στήθος.  Δε μπορούσα να πάρω καθόλου ανάσα. 

Προσπαθούσα να πάρω ανάσες όσο μπορώ για να μη πεθάνω, γιατί κυριολεκτικά ένιωσα ότι έφυγα από την ζωή για λίγα δευτερόλεπτα και ξαναγύρισα. Λες και κάποιος μου είπε  ''Δεν είναι η ώρα σου ακόμα, γυρνά πίσω!''.




Με δυσκολία ανέπνεα, ένιωθα λες και μου χε κάτσει η ανάσα στο λαιμό και δεν έφευγε. Ένιωθα ότι πεθαίνω σιγά σιγά. Από την μια να έχω πλαντάξει στο κλάμα, κι από την άλλη να νιώθω πως έχω φύγει από την ζωή.

Έφτασα στο σημείο να πω ''αυτό ήταν,θα πεθάνω".  Δεν μπορούσα να φωνάξω, μονάχα μπορούσα να κάνω αυτόν τον ήχο που έχουμε όταν λαχανιάζουμε πολύ.

Όταν πέρασε όλο αυτό, όταν πήγα σχολείο την επόμενη μέρα, με είχε πιάσει ένας δυνατός κόμπος στο στομάχι. Ένιωθα άσχημα και στο μάθημα το σκεφτόμουν και αυθόρμητα δάκρυσα 3 φορές.

Δεν είχα δει κάποιο κακό όνειρο για να πω ότι ξύπνησα επειδή ήταν εφιάλτης. Μου πέρασε η σκέψη ότι μπορεί να ήταν το φαινόμενο ''Μόρα'', αλλά δεν ξέρω. Εκείνη την νύχτα, δεν ξέρω τι με έσωσε, αλλά πραγματικά, εάν δεν ανάσαινα κι άλλο, επειδή τα'χα παρατήσει, θα ήμουν νεκρή τώρα.




Πείτε μου την γνώμη σας και εσείς,τι μπορεί να ήταν,σας ευχαριστώ!

Με εκτίμηση,
Κατερίνα

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Κατερίνα για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης: 





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.


0

Επίθεση δαιμονικών πνευμάτων


Θα ήθελα να διηγηθώ και εγώ μια προσωπική ιστορία, πολύ τρομακτική θα έλεγα, που έζησα πριν από χρονιά. Την ιστορία αυτή την διηγούμαι για να αποτρέψω άτομα, κυρίως νεαρά, από το να κάνουν κάποια πράγματα που έκανα εγώ, με κάποιους φίλους εκείνο το διάστημα προς χάριν αστειότητας.... 

Όλα άρχισαν όταν μαζί με κάποιους φίλους μαζευόμαστε σπίτι μου κάποια βράδια και κάναμε επικλήσεις πνευμάτων με ένα μικρο ποτήρι και μια αλφάβητο. Ακουμπούσαμε τα δάκτυλα απαλά στο ποτήρι και αυτό υποτίθεται ότι θα μας απαντούσε μεσώ της αλφαβήτου.... 





Στην αρχή γελάγαμε, κάποιες φόρες όμως αισθανόμασταν ότι κάτι έσερνε το ποτήρι επάνω στο χαρτί και εμείς άπλα ακολουθούσαμε.  Σε πολλές περιπτώσεις μέσα στο δωμάτιο υπήρχε μια άσχημη μυρωδιά. Επίσης ακούγαμε διάφορους χτύπους από σημεία που δεν μπορούσες να εντοπίσεις. 

Ένα απόγευμα γεμάτος περιέργεια, πήρα ένα κασετόφωνο, το έβαλα σε λειτουργιά θέλοντας να καταγράψω τι θα συμβεί και έκανα μόνος μου επίκληση σε ένα πνεύμα... όχι σε κάποιο συγκεκριμένο.

Απευθύνθηκα λοιπόν σε οποιοδήποτε, αυτό όταν έμαθα αργότερα ήταν μεγάλο λάθος. Συνήθως όταν δεν καλείς κάποιο συγκεκριμένο, έρχονται τα δαιμονικά πνεύματα. τ

Την ώρα της επίκλησης ένοιωσα μια μικρή ενεργεία να θέλει να κουνήσει το ποτήρι, άλλα μόνο για λίγο. Μέτα τίποτα.  Έκλεισα το κασετόφωνο και γύρισα την ταινία από την αρχή. Σε ένα σημείο άκουσα μια απόκοσμη φωνή, χωρίς να καταλάβω καλά τι έλεγε.  Τρόμαξα, έκλεισα το κασετόφωνο γρήγορα και έφυγα αμέσως σχεδόν τρέχοντας. 

Από αυτό το σημείο άρχισαν τα προβλήματα μέσα στο σπίτι. Ακούγαμε θορύβους, πολλές φορές ακούγαμε ομιλίες και ψιθύρους γύρω μας. Αυτά συνεχίστηκαν για αρκετό καιρό.

Ένα βράδυ καλοκαιριού, ενώ επέστρεψα από έξοδο στο σπίτι, μόλις μπήκα έβηξα και ενώ περάσαν κάποια δευτερόλεπτα, άκουσα διπλά μου κάποιον να βήχει προσπαθώντας να μιμηθεί τον δικό μου βήχα. 

Ταράχτηκα αλλά προσπάθησα να μη δώσω σημασία. Βγήκα στη βεράντα... έμενα στο δεύτερο όροφο και κοιμόμουν έξω,  σε ένα μικρο σιδερένιο κρεβάτι.  Οι υπόλοιποι μέσα στο σπίτι κοιμόντουσαν ήσυχα. Μόλις ξάπλωσα, τύλιξα το σεντόνι γύρω από το κεφάλι μου για τα κουνούπια,  έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να ηρεμήσω. 
Δεν περάσαν μερικά δευτερόλεπτα και κάποιος μου τραβούσε επιτακτικά το σεντόνι, σαν να ήθελε να σηκωθώ.  Νόμιζα ότι ήταν η μητέρα μου και τη ρώτησα τι θέλει... δεν πήρα απάντηση αλλά είχα το ίδιο τράβηγμα για δεύτερη φορά, πιο δυνατά και επίμονα.

Τότε είπα, υποτίθεται στη μητέρα μου, να με αφήσει και να τα πούμε το πρωί, αλλά αυτό που τραβούσε το σεντόνι με τράβηξε πολύ δυνατά. Η δύναμη αυτή ξεπερνούσε τη δύναμη ενός η δυο ανθρώπων.

Αντέδρασα αμέσως, προσπαθώντας να χτυπήσω με γροθιά αυτό που με τράβαγε. Τώρα για να με πετάξει κάτω από την βεράντα, σε αυτό το σημείο, δεν φοβόμουν... απλά πάλευα για τη ζωή μου. Το χτύπημα που έδωσα βρήκε τον αέρα και όταν ετοιμάστηκα να χτυπήσω ξανά, απλά με άφησαν.

Πετάχτηκα επάνω φωνάζοντας ότι κάποιος υπάρχει μέσα στο σπίτι. Σε καμιά περίπτωσή δεν σκέφτηκα ότι ήταν κάτι το υπερφυσικό. Κι όμως δεν υπήρχε κανένας μέσα στο σπίτι.  Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και τα κλειδιά στη θέση τους. Σίγουρα δεν ήταν κάποιος άνθρωπος πάντως.

Μετά από αυτό το περιστατικό, κατά καιρούς, υπάρχουν κάποιες μικράς ενοχλήσεις. Γι' αυτό να θυμάστε, με αυτά τα πράγματα δεν παίζουν...




Our Horror Stories: Ευχαριστούμε το φίλο μας Βασίλη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε Επίσης:

Η γριούλα

Στο νεκροταφείο με το κασετόφωνο 




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.



0

Το σπίτι μου στη Γερμανία



Γεια σας και πάλι. Είμαι ο Σάκης και θα σας διηγηθώ μια  ιστορία για κάτι που έζησα εγώ ο ίδιος.

Το 1993 μετακομίσαμε στην Γερμανία. Προσωρινά στην αρχή μέναμε σ΄ έναν θείο μου μέχρι να βολευτούν από δουλειά οι δικοί μου. Μετά από κάνα δυο μήνες μετακομίσαμε στο δικό μας διαμέρισμα.

Κύλισαν τρία χρόνια ώσπου είχα καταλάβει ότι στο δωμάτιό μου ακουγόταν κάθε βράδυ θόρυβοι. Θόρυβοι, όπως σιγανά χτυπήματα σε ότι ξύλινο υπήρχε στο δωμάτιο μέσα. Στην αρχή θεώρησα ότι ήταν η αλλαγή θερμοκρασίας ή κάτι τέτοιο, ότι ήταν κάτι το φυσιολογικό. Ώσπου μια μέρα, καθώς γύρισα απ το σχολείο, πρόσεξα πως η μητέρα μου λιβάνιζε το σπίτι. 



Μου είπε ότι ήταν έτσι για το καλό, εφόσον δεν το κάναμε όταν μπήκαμε σπίτι. Μετά από μια βδομάδα κατάλαβα ότι δεν ακουγόταν ο παραμικρός θόρυβος μέσα στο σπίτι. Τίποτα απολύτως.
Μετά από καιρό όμως έγιναν τρία διαφορετικά γεγονότα που με άφησαν με απορίες.

Ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ, την στιγμή που σκεπάστηκα, ακούω βήματα σαν κάποιος να περπατά πάνω στο χαλί. Σκέφτηκα πως θα ταν η μητέρα μου, αλλά αναρωτιόμουν γιατί δεν άκουσα την πόρτα του δωματίου μου να ανοίγει. Έτσι καθώς σκεφτόμουν αυτό, ανασηκώνομαι να δω ποιος είναι. Κανείς, απόλυτη ησυχία.

Ένα άλλο βράδυ κουνήθηκαν τα κλειδιά που ήταν στην πόρτα σαν κάποιος περνώντας από εκεί να τα σκούντηξε.



Και μετά από καιρό, για δυο συνεχόμενα βράδια, καθώς άκουγα μουσική με τα ακουστικά, νιώθω ένα παγωμένο αεράκι σαν κάτι να περνά γρήγορα από το πρόσωπό μου. Πετάχτηκα πάνω πετώντας τα ακουστικά και άνοιξα το φως. Δεν είδα τίποτα μέσα στο δωμάτιο. Ούτε θα μπορούσε να ήταν, πόρτες και παράθυρα ήταν όλα κλειστά. Αυτό ήταν που με τρόμαξε κ πιο πολύ. 

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε το φίλο μας Σάκη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.


1

Ο θόρυβος



Πετάχτηκα πάνω από ένα δυνατό θόρυβο που άκουσα! Πρέπει να με είχε πάρει ο ύπνος στο γραφείο. Είχα μείνει μέχρι αργά για να ενημερώσω τις καρτέλες των ασθενών μου. Πρέπει όμως να αποκοιμήθηκα. Κοίταξα το ρολόι. Η ώρα ήταν 23:23. Δεν πρέπει να ήταν κανείς άλλος στον όροφο.







Σηκώθηκα από το γραφεί μου και τεντώνοντας τα χέρια μου και τη πλάτη προσπαθούσα να ξεπιαστώ. Βγήκα από το γραφείο μου, στο κακώς φωτισμένο διάδρομο και κοίταξα δεξιά κι αριστερά. Κανείς. Μα τι ήταν αυτός ο περίεργος θόρυβος που με ξύπνησε;

Μήπως ήταν όνειρο; Πήγα να μπω πάλι μέσα στο γραφείο, όταν ο θόρυβος ακούστηκε και πάλι. Ένα δυνατό χτύπημα που προερχόταν από τη μικρή κουζίνα που έχουμε στον όροφο για να κάνουμε το καφέ μας και να βάζουμε τα πράγματά μας σε ένα ψυγείο. Μα ποιος να ήταν τέτοια ώρα εκεί;






Προχώρησα αργά αλλά σταθερά προς τη κουζίνα. Τα φώτα ήταν κλειστά. Έφτασα και πριν μπω, ψηλάφισα με το χέρι μου να βρω το διακόπτη και να ανάψω το φως. Καθώς έψαχνα στα τυφλά το διακόπτη, ακόμη ένας δυνατός χτύπος ακούστηκε από μέσα!

"Είναι κανείς εδώ;" ρώτησα με τρεμάμενη φωνή, αλλά δε πήρα απάντηση.

Επιτέλους βρήκα το διακόπτη και άναψα το φως. Είδα τότε μέσα στη κουζίνα, μια ασθενή μου, τη Νατάσα, ένα όμορφο κορίτσι στα 20 της, να έχει κόψει τα χέρια της με ένα μαχαίρι. το οποίο το κρατούσε ακόμη! Από τους καρπούς της κυλούσε σα κόκκινο ποτάμι το αίμα και λέρωνε το λευκό της φόρεμα. Όλη η κουζίνα ήταν γεμάτη αίμα! Κρατούσε το μαχαίρι και που και που το χτυπούσε με δύναμη στο τραπέζι. Να από που προερχόταν ο ήχος που άκουσα.

Προσπάθησα να τη καθησυχάσω, να τη ρωτήσω τι έγινε, να την ηρεμήσω, ώστε να της πάρω το μαχαίρι από το χέρι. Η υγεία της βρισκόταν σε κίνδυνο, όπως και η δική μου.

Δεν είχε ποτέ βίαιες αντιδράσεις παρά το ιστορικό της και τα προβλήματα με το πατέρα της. Τώρα όμως φαινόταν πολύ άγρια στην όψη. Σήκωνε τα γεμάτα αίματα χέρια της ψηλά, πάνω από το κεφάλι της και έβγαζε κραυγές. 

Όσο κι αν προσπαθούσα να της μιλήσω έκανε σα να μη με άκουγε, σα να μην ήταν εκεί! Προσπάθησα να την πλησιάσω. Τότε όμως έστρεψε απειλητικά το μαχαίρι προς το μέρος μου! Σταμάτησα... Αυτή γύρισε και μου είπε: "Εσύ φταις!" και έμπηξε το μαχαίρι στο λαιμό της, κόβοντάς το από τη μία άκρη ως την άλλη!

Έτρεξα να την σταματήσω αλλά το φως της κουζίνας έσβησε. Βρέθηκα μες στο σκοτάδι φωνάζοντας "Μη, μη το κάνεις αυτό!".




Άνοιξα απότομα τα μάτια μου! Ήμουν στο γραφείο, μόνη... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά...Ήταν τελικά ένας εφιάλτης. Έκλεισα τον υπολογιστή μου για να φύγω, όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνό μου...  Ήταν η μητέρα της Νατάσας. Μου είπε ότι η κόρη της έκανε απόπειρα δολοφονίας και μεταφερόταν στο νοσοκομείο. Είχε κόψει με μαχαίρι τους καρπούς των χεριών της...

Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τη φίλη μας για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

Εκδρομή με λεωφορείο

Άλλη διάσταση

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.