Τα παράσιτα στην τηλεόραση

 

Πάντα πίστευα ότι το "χιόνι" στις παλιές τηλεοράσεις ήταν απλά τυχαία ηλεκτρομαγνητικά σήματα. Μέχρι που αγόρασα εκείνη την παλιά CRT τηλεόραση από ένα παζάρι στο Μοναστηράκι για το ρετρό σαλόνι μου.

Την πρώτη νύχτα, η τηλεόραση άναψε μόνη της στις 4:00 το πρωί. Δεν έδειχνε κανάλι, μόνο παράσιτα. Αλλά δεν ήταν ο γνωστός λευκός θόρυβος. Τα παράσιτα σχημάτιζαν αργές, κυματιστές κινήσεις, σαν κάτι να κολυμπάει πίσω από το γυαλί.

Πλησίασα να την κλείσω. Καθώς το χέρι μου άγγιξε τον διακόπτη, ο ήχος των παρασίτων σταμάτησε απότομα. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, άκουσα μια βαριά ανάσα που δεν ήταν δική μου.

Κοίταξα την οθόνη. Στην αντανάκλαση του μαύρου γυαλιού, είδα τον εαυτό μου να στέκεται στο σκοτεινό σαλόνι. Αλλά πίσω από τον ώμο μου, υπήρχε κάτι άλλο. Μια φιγούρα ψηλή, αδύνατη, που το σώμα της δεν είχε δέρμα, αλλά ήταν φτιαγμένο από τρεμουλιαστά γκρίζα παράσιτα.

Δεν τόλμησα να γυρίσω. Στην οθόνη, είδα το "πλάσμα των παρασίτων" να απλώνει το χέρι του και να αγγίζει το κεφάλι μου. Ένιωσα μια ηλεκτρική εκκένωση να διαπερνά το κρανίο μου, τόσο δυνατή που με έριξε στο πάτωμα.

Όταν συνήλθα, η τηλεόραση ήταν κλειστή. Αλλά από εκείνη τη μέρα, κάτι έχει αλλάξει. Κάθε φορά που περνάω μπροστά από καθρέφτες ή σβηστές οθόνες, η αντανάκλασή μου καθυστερεί ένα κλάσμα του δευτερολέπτου να ακολουθήσει τις κινήσεις μου. Και μερικές φορές, όταν το σπίτι είναι τελείως ήσυχο, ακούω έναν χαμηλό στατικό θόρυβο να βγαίνει... μέσα από τους τοίχους.

Αν έφτασες μέχρι εδώ, μάλλον αγαπάς τις σκοτεινές ιστορίες.

Ίσως σε ενδιαφέρει και αυτή η πρόταση που ταιριάζει με την ατμόσφαιρα του σημερινού post:

Η Μάρτα κοιμάται

Μας παρακολουθούν μέσα από τα κενά σήματα; Κι αν ναι τι είναι; Σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο;

Μην αφήνετε τις οθόνες σας ανοιχτές σε κανάλια που δεν εκπέμπουν. Ίσως Τους δίνετε την πόρτα για να περάσουν στην πλευρά μας.

Για τους/τις λάτρεις του τρόμου και των thrillers:

Δες εδώ

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Αλέξανδρο για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

H ψαλμωδία

Το νυχτόσπιτο

Είσαι το επόμενο όνειρο

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.

Ο Ψηλός Κύριος

 

Τοποθεσία: Βουνά Cascade, ΗΠΑ.

Ημερομηνία: 2012.

Υπάρχουν αναφορές που η υπηρεσία δασών τις θάβει σε φακέλους με την ένδειξη "Ανεξήγητο". Μετά από 15 χρόνια στα βουνά, παραιτήθηκα και επέστρεψα στην Ελλάδα, στη πόλη των γονιών μου, γιατί δεν άντεχα άλλο να βλέπω τη λογική να καταρρέει μπροστά στα μάτια μου.

Στην Αμερική το φαινόμενο ονομάζεται "Missing 411". Άνθρωποι εξαφανίζονται από το πλευρό των δικών τους μέσα σε δευτερόλεπτα, λες και η γη ανοίγει και τους καταπίνει. Η περίπτωση του μικρού Sam το 2012, όμως, ήταν αυτή που με έκανε να μην ξαναπατήσω στο δάσος.

Ο Sam, μόλις 6 ετών, έπαιζε τρία μέτρα πίσω από τον πατέρα του σε ένα ανοιχτό, επίπεδο μονοπάτι στα βουνά Cascade. Ο πατέρας του γύρισε για μια στιγμή να πιάσει το παγούρι του. Όταν ξανακοίταξε, το μονοπάτι ήταν άδειο. Ο Sam είχε χαθεί. Χωρίς ούτε έναν ήχο, χωρίς μια κραυγή.

Τα λαγωνικά που φέραμε αρνήθηκαν να δουλέψουν. Μόλις έφτασαν στο σημείο της εξαφάνισης, άρχισαν να τρέμουν και να κοιτούν τον ουρανό βγάζοντας έναν απόκοσμο θρήνο. Η μυρωδιά του παιδιού είχε απλά σβηστεί από τον χάρτη.

Τον βρήκαμε δύο μέρες μετά, στην κορυφή μιας απόκρημνης πλαγιάς, 12 χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που χάθηκε. Ένας ενήλικας ορειβάτης θα χρειαζόταν 10 ώρες εξαντλητικής αναρρίχησης για να φτάσει εκεί. Ο Sam καθόταν πάνω σε έναν βράχο, στεγνός, παρόλο που η περιοχή είχε χτυπηθεί από καταρρακτώδεις βροχές όλη τη νύχτα.

Το πιο αδιανόητο; Τα παπούτσια του έλειπαν, αλλά οι κάλτσες του ήταν πεντακάθαρες. Ούτε ένα λεκέ από λάσπη, ούτε ένα σκίσιμο από τις πέτρες, ούτε ένα αγκάθι. Ήταν σαν να είχε τοποθετηθεί εκεί από ψηλά, χωρίς τα πόδια του να αγγίξουν ποτέ το έδαφος στη διαδρομή.

Όταν τον ρωτήσαμε πώς βρέθηκε εκεί, μας κοίταξε με ένα βλέμμα που δεν ανήκε σε παιδί.

Είπε μόνο:

"Ο ψηλός κύριος με το πρόσωπο από φως με σήκωσε. Δεν περπατούσαμε. Το δάσος γινόταν μικρό κάτω από τα πόδια μου."

Τα παπούτσια του βρέθηκαν αργότερα, τρία χιλιόμετρα μακριά, δεμένα με τα κορδόνια τους και κρεμασμένα σε ένα κλαδί δέντρου, σε ύψος τεσσάρων μέτρων.

Μην πιστεύετε τις επίσημες ανακοινώσεις. Τα εθνικά πάρκα κρύβουν κάτι που δεν έχει όνομα. Αν ποτέ περπατάτε στο δάσος και νιώσετε μια ξαφνική, απόλυτη σιωπή, σαν να σταμάτησε ο χρόνος... μην γυρίσετε να κοιτάξετε πίσω. Τρέξτε.

Mike R., πρώην δασοφύλακας (Oregon, USA)

Αν σου αρέσουν ιστορίες με ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, ίσως θέλεις να ρίξεις μια ματιά και εδώ:

Village

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Mike R. για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

Το όνειρο της φωτιάς

Κρυμμένες ζωγραφιές (Ένα άκρως επινοητικό υπερφυσικό θρίλερ, για τους φαν του Stranger Things και του Riley Sager – όπου μια γυναίκα εργάζεται ως νταντά ενός παιδιού με παράξενα και ανατριχιαστικά μυστικά)

Η προφητεία

Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook 

Our Horror Stories  

 Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.

Η τραγουδίστρια της ακτής

Τοποθεσία: Κέρκυρα 

Ημερομηνία: Ιούλιος 2014

Δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω αυτό.

Αλλά αν κάποιος έχει ακούσει κάτι παρόμοιο… θέλω να μου πει ότι δεν είμαι τρελή.

Ήρθα στην Κέρκυρα με το αγόρι μου τον Βασίλη για σεζόν. Δουλεύαμε σε ένα μικρό boutique ξενοδοχείο, λίγο έξω από την πόλη. Ήσυχο μέρος, λίγα δωμάτια, κυρίως ζευγάρια.

Τις πρώτες μέρες όλα ήταν φυσιολογικά.

Μέχρι που άκουσα το τραγούδι.

Δεν ήταν κάτι ξεκάθαρο.

Όχι μουσική όπως την ξέρουμε.

Ήταν… μια φωνή.

Μια γυναικεία φωνή που τραγουδούσε κάτι αργό, μονότονο.

Χωρίς λόγια που μπορούσα να καταλάβω.

Πριν συνεχίσεις…

Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν στην τελευταία τους γραμμή. Αν αγαπάς το σκοτεινό μυστήριο, δες και αυτό:

Η Πρόσκληση της Ιρενέ Άντλερ

Στην αρχή νόμιζα ότι κάποιος έβαζε μουσική από δίπλα.

Αλλά το περίεργο ήταν ότι το άκουγα μόνο τη νύχτα.

Και ποτέ από το ίδιο σημείο.

Το αγόρι μου ο Βασίλης δεν άκουγε τίποτα, αλλά η αλήθεια είναι πως πάντα κοιμόταν πολύ βαριά. 

Ένα βράδυ, κατέβηκα στη ρεσεψιόν να δω αν κάποιος πελάτης είχε παράπονα.

“Ακούσατε κι εσείς κάτι;” ρώτησα.

Η ιδιοκτήτρια με κοίταξε για λίγο.

Και μετά χαμογέλασε… περίεργα.

“Αν το ακούς… μην το ακολουθήσεις.”

Γέλασα.

Νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα.

Δεν ήταν πλάκα.

Το επόμενο βράδυ, το τραγούδι ήταν πιο κοντά.

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω.

Δεν ήταν πιο δυνατά.

Ήταν πιο… μέσα μου.

Σαν να μην ερχόταν από έξω, αλλά από κάπου πίσω από το κεφάλι μου.

Άρχισα να ψάχνω.

Στο ίντερνετ, σε παλιά forums, σε ιστορίες του νησιού.

Και τότε το βρήκα.

“Η Τραγουδίστρια της Ακτής.”

Ένας παλιός αστικός θρύλος της Κέρκυρα.

Λένε ότι παλιά, μια γυναίκα πνίγηκε κοντά στα βράχια, περιμένοντας κάποιον που δεν γύρισε ποτέ.

Και από τότε…

τραγουδάει.

Όποιος την ακούσει, λένε, αρχίζει να την ακούει όλο και πιο καθαρά.

Μέχρι που μια νύχτα… βγαίνει να τη βρει.

Και δεν επιστρέφει.

Σταμάτησα να το διαβάζω εκεί.

Γιατί εκείνη τη στιγμή…

άκουσα το τραγούδι μέσα στο δωμάτιο.

Γύρισα απότομα.

Δεν υπήρχε κανείς. Ο Βασίλης κοιμόταν ατάραχος. 

Αλλά η φωνή ήταν δίπλα μου.

Σχεδόν στο αυτί μου.

Δεν είχε μελωδία πια.

Ήταν πιο… προσωπικό.

Σαν να μου μιλούσε.

Την επόμενη μέρα είπα στον Βασίλη ότι θα φύγω. Δεν με ενδιέφερε η δουλειά. Δεν με ενδιέφερε τίποτα.

Η ιδιοκτήτρια με κοίταξε.

“Άργησες,” είπε.

Δεν κατάλαβα τι εννοούσε. Μέχρι το βράδυ.

Δεν θυμάμαι πώς βγήκα από το δωμάτιο. Δεν θυμάμαι να άνοιξα πόρτα. Δεν θυμάμαι να περπάτησα. Θυμάμαι μόνο ότι…

ήμουν ήδη στην παραλία.

Και το τραγούδι…

δεν ήταν πια μέσα στο κεφάλι μου.

Ήταν μπροστά μου.

Την είδα.

Δεν ήταν όπως στις ιστορίες. Δεν είχε πρόσωπο που να ξεχωρίζει. Ήταν σαν να την έβλεπες μέσα από νερό. Σαν να μην είχε σταθερή μορφή.

Αλλά ήξερα.

Ήξερα ότι ήταν αυτή.

Στεκόταν εκεί.

Και τραγουδούσε.

Και τότε…

σταμάτησε.

Και γύρισε προς εμένα.

Δεν είχε μάτια.

Αλλά ήξερα ότι με κοιτάζει.

Και τότε έκανε κάτι που δεν περίμενα.

Σταμάτησε να τραγουδάει.

Και άκουσα τη φωνή…

μέσα στο κεφάλι μου.

“Άργησες.”

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα.

Και τότε κατάλαβα κάτι που με τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Δεν με καλούσε.

Με περίμενε.

Σαν να είχα ήδη έρθει… πριν.

Ξαφνικά ένιωσα κάτι να με αρπάζει από τον ώμο και να με τραβάει. Να με τραβάει με δύναμη.

Δεν μπορούσα να αντισταθώ. Δεν είχα τη δύναμη να αντιδράσω. Είχα παραδοθεί. Δε μπορούσα να προβάλω καμία αντίδραση.

Άνοιξα μόνο τα μάτια. Είδα το Βασίλη να με τραβάει από τους ώμους έξω από τη θάλασσα. Προσπαθούσε να με βγάλει έξω από το νερό καθώς τα κύματα προσπαθούσαν να με ξαναπάρουν μέσα στο βυθό τους. 

Δε θυμάμαι πως μπήκα μέσα στη θάλασσα. Δε θυμάμαι πως με κατάπιαν τα κύματα. 

Ευτυχώς ο Βασίλης κατάλαβε ότι λείπω από το δωμάτιο και έψαξε να με βρει. 

Αν δεν είχε προλάβει να με σώσει, η τραγουδίστρια της ακτής θα με είχε πάρει μαζί της. 

Γνωρίζετε εσείς αυτό το θρύλο της Κέρκυρας; Μήπως έχετε ακούσει την τραγουδίστρια της ακτής; Στείλε την ιστορία σου στο Our Horror Stories.

Αν σου άρεσε το vibe αυτής της ιστορίας,

ίσως σου ταιριάξει και αυτό το μουσικό σκοτάδι από τους Bad Mood Bad Luck: 

Άκουσε στο Spotify

Άκουσε στο Youtube

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Γεωργία για την ιστορία που μας έστειλε. 

Αν σου αρέσουν ιστορίες με ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, ίσως θέλεις να ρίξεις μια ματιά και εδώ:

Medical Mysteries

Διαβάστε επίσης:

Νύχτα στο Πανδοχείο του Τρόμου

Το μέλλον

Γιοβάννη Λάκκος

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.

Μην απαντήσεις

 

Δεν ξέρω αν πρέπει να το γράψω αυτό, γιατί κάθε φορά που το σκέφτομαι, νομίζω ότι το τηλέφωνό μου κάνει έναν περίεργο στατικό θόρυβο. Αλλά πρέπει να σας προειδοποιήσω.

Η αδερφή μου η Ελένη σκοτώθηκε σε τροχαίο πριν από έξι μήνες. Την περασμένη Τρίτη, στις 3:33 τα ξημερώματα, το κινητό μου άρχισε να δονείται πάνω στο κομοδίνο. Στην οθόνη έγραφε: "Κλήση FaceTime: Ελένη".

Το αίμα μου πάγωσε. Το τηλέφωνό της είχε καταστραφεί ολοσχερώς στο ατύχημα. Από ένστικτο, και μέσα στη θολή μου κατάσταση, πάτησα το πράσινο κουμπί.

Πριν συνεχίσεις, νομίζω ότι θα ήθελες πολύ να κάνεις αυτό: 

Πάρτε μέρος σε ένα νυχτερινό παιχνίδι στην Αθήνα και ζωντανέψτε την ελληνική μυθολογία.

Η εικόνα ήταν κρυστάλλινη. Ήταν η Ελένη. Καθόταν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που έμοιαζε με το παλιό της υπνοδωμάτιο, αλλά οι τοίχοι έμοιαζαν να "κυλάνε" σαν υγρό μέταλλο. Η εικόνα ήταν υπερβολικά τέλεια. Καμία καθυστέρηση, καμία ατέλεια στα πίξελ. Φορούσε τα ρούχα που την θάψαμε.

"Κώστα, με ακούς;" είπε. Η φωνή της ήταν η δική της, αλλά είχε μια μεταλλική αντήχηση, σαν να μιλούσε μέσα από έναν μακρύ σωλήνα.

"Ελένη; Πώς είναι δυνατόν;" ψιθύρισα τρέμοντας.

Τότε το πρόσωπό της έκανε ένα στιγμιαίο "glitch". Το ένα της μάτι μεγάλωσε αφύσικα για ένα δευτερόλεπτο και το δέρμα της έμοιαζε να τεντώνεται πάνω από το κρανίο της. Δεν ήταν η αδερφή μου. Ήταν κάτι που χρησιμοποιούσε την εικόνα της.

"Μην ακούς τι λένε για το 'μετά', Κώστα" συνέχισε, και το χαμόγελό της άρχισε να μεγαλώνει περισσότερο από όσο επιτρέπει η ανθρώπινη ανατομία. "Δεν υπάρχει φως. Υπάρχει μόνο ο κώδικας. Μας αντιγράφουν. Όλους μας. Κάθε φωτογραφία που ανεβάσατε, κάθε video, κάθε λέξη σας... τους δίνει τροφή για να χτίσουν τη φυλακή μας."

Πλησίασε την κάμερα. Το πρόσωπό της τώρα έπιανε όλη την οθόνη. Τα μάτια της ήταν δύο κενές, μαύρες τρύπες.

"Έρχονται για τους ζωντανούς τώρα. Θα σας καλέσουν με τις φωνές των αγαπημένων σας. Θα σας ζητήσουν να τους 'αφήσετε να μπουν'. Μην ανοίξεις την πόρτα όταν ακούσεις τη φωνή μου έξω από το σπίτι αύριο το βράδυ. Αυτό που θα βλέπεις δεν θα είναι το πρόσωπό μου. Θα είναι το κενό που προσπαθεί να πάρει σχήμα."

Η κλήση έπεσε. Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα μήνυμα συστήματος: "Η κλήση τερματίστηκε από τον διακομιστή: NULL_ENTITY".

Αν κατάφερες να διαβάσεις μέχρι εδώ τότε πρέπει να διαβάσεις κι αυτό: 

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Χθες το βράδυ, κάποιος χτυπούσε την πόρτα μου για δύο ώρες. Φώναζε το όνομά μου με τη φωνή της Ελένης. Κοίταξα από το ματάκι. Δεν υπήρχε κανείς. Μόνο μια μαύρη, πυκνή σκιά που έμοιαζε να τρεμοπαίζει σαν κακή σύνδεση internet.

Μην ανεβάζετε άλλες φωτογραφίες. Μας μαθαίνουν. Μας αντιγράφουν. Και σύντομα, δεν θα χρειάζονται πια τους πρωτότυπους.

Επειδή κάποιες ιστορίες δε τελειώνουν στην τελευταία πρόταση, δες κι αυτό: 

Η εμφάνιση πνευμάτων και όσα σχετίζονται με αυτήν

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Κώστα για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας

Μόρα: Σκιές στο Χιόνι

Ποιος είναι;

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.