Καλησπέρα. Σου στέλνω αυτή την ιστορία με αφορμή τις προηγούμενες αναρτήσεις σου. Οι γιατροί το ονομάζουν "υπνική παράλυση" και σου λένε να μην αγχώνεσαι, ότι είναι απλά ένα κόλλημα του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του ύπνου REM. Ήθελα να το πιστέψω. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι η επιστήμη καμιά φορά δίνει ονόματα σε πράγματα που δεν μπορεί να εξηγήσει, απλά για να μην τρελαθούμε από τον φόβο μας. Διάβασε τι μου συνέβη και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας...
Το έπαθα για πρώτη φορά στα είκοσι δύο μου. Ξύπνησα μέσα στη νύχτα και συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να κουνήσω ούτε το μικρό μου δάχτυλο. Ήμουν απόλυτα ξύπνιος, έβλεπα το δωμάτιό μου, αλλά το σώμα μου ήταν νεκρό. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, ένιωσα μια έντονη πίεση στο στήθος, σαν κάποιος να είχε γονατίσει πάνω μου, κόβοντάς μου την ανάσα.
Όταν το έψαξα, ηρέμησα. Η επιστήμη το εξηγεί ξεκάθαρα: ο εγκέφαλος ξυπνάει, αλλά οι μύες παραμένουν σε κατάσταση ύπνου. Οι παραισθήσεις, η αίσθηση μιας «παρουσίας» στο δωμάτιο και η δύσπνοια είναι κλασικά συμπτώματα του άγχους. Έτσι, έμαθα να μην φοβάμαι. Κάθε φορά που με «κλείδωνε» η παράλυση, έκλεινα τα μάτια, έπαιρνα βαθιές ανάσες (όσο μου επιτρεπόταν) και περίμενα να περάσει.
Μέχρι την περασμένη Τρίτη.
Ήταν γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα όταν άνοιξα τα μάτια μου. Η γνωστή, γνώριμη παγωμάρα. Ήμουν ξανά παράλυτος, ξαπλωμένος ανάσκελα. «Εντάξει, πάλι τα ίδια», σκέφτηκα, προσπαθώντας να μείνω ψύχραιμος.
Όμως αυτή τη φορά η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Το δωμάτιο ήταν υπερβολικά κρύο, σε σημείο που η ανάσα μου έβγαινε σαν αχνός στο σκοτάδι. Και τότε, άκουσα τον ήχο. Ένα αργό, συρτό βήμα στο χαλί, δίπλα από το κρεβάτι μου. Σαν κάποιος να έσερνε βαριά, λασπωμένα ρούχα.
Από την άκρη του ματιού μου, είδα μια φιγούρα να υψώνεται πάνω από το κεφάλι μου. Δεν είχε πρόσωπο. Ήταν μια μάζα από μαύρα, κουρελιασμένα ράσα που έμοιαζαν να στάζουν υγρασία. Η «Μόρα» των παραμυθιών.
Άρχισα να ουρλιάζω από μέσα μου, αλλά από το στόμα μου δεν έβγαινε ούτε ψίθυρος. Η φιγούρα ανέβηκε αργά πάνω στο κρεβάτι. Ένιωσα το στρώμα να βουλιάζει από το βάρος της. Κάθισε πάνω στο στήθος μου. Η πίεση ήταν ασήκωτη, ένιωθα τα πλευρά μου έτοιμα να σπάσουν. Το χειρότερο όμως ήταν η μυρωδιά της. Μύριζε σαν χώμα... σαν φρεσκοσκαμμένος τάφος μετά τη βροχή.
Έσκυψε πάνω από το πρόσωπό μου. Εκεί που έπρεπε να είναι τα μάτια της, υπήρχαν μόνο δύο βαθιές, μαύρες τρύπες. Ένιωσα ένα παγωμένο, σχεδόν ανύπαρκτο άγγιγμα στο λαιμό μου. Η λογική μου πάλευε: «Είναι παραίσθηση. Είναι οξύ σύνδρομο REM. Δεν είναι πραγματικό».
Με μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, κατάφερα να κουνήσω τον δείκτη του δεξιού μου χεριού. Το «κλείδωμα» έσπασε ακαριαία.
Τινάχτηκα πάνω στο κρεβάτι, παίρνοντας βαθιές, λαχανιασμένες ανάσες. Το δωμάτιο ήταν άδειο. Το φως του φεγγαριού έπεφτε ήσυχα πάνω στα έπιπλα. Κοίταξα το ρολόι: 04:12.
Έβαλα τα γέλια. Ένα νευρικό, ανακουφισμένο γέλιο. «Θεέ μου, τι παιχνίδια παίζει το μυαλό», ψιθύρισα. Η επιστήμη είχε δίκιο για άλλη μια φορά. Ήταν απλά μια εξαιρετικά ζωντανή παραίσθηση λόγω της κούρασης των ημερών. Η μυρωδιά, ο ήχος, η πίεση... όλα κατασκευάσματα των νευρώνων μου.
Σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου. Άναψα το φως και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.
Ήμουν χλωμός, αλλά όλα έδειχναν φυσιολογικά. Γύρισα να πάρω την πετσέτα για να σκουπιστώ.
Και τότε, το μάτι μου έπεσε στο πάτωμα, ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι μου, εκεί όπου είχα ακούσει τα βήματα.
Πάνω στο ανοιχτόχρωμο χαλί, υπήρχε μια μικρή, νωπή κηλίδα από μαύρο, λασπωμένο χώμα. Και πάνω στο σεντόνι μου, στο ύψος του στήθους μου, δύο ξερά, καφέ φύλλα δέντρου που δεν υπήρχαν όταν ξάπλωσα.
Όταν ο τρόμος στοιχειώνει τη κούπα σου:
Από εκείνη τη νύχτα, φοβάμαι να κοιμηθώ. Γιατί ξέρω ότι την επόμενη φορά που θα ξυπνήσω και δεν θα μπορώ να κουνηθώ, δεν θα φταίει ο εγκέφαλός μου. Θα φταίει ότι αυτή... έχει ήδη καθίσει πάνω μου.
Βάλε λίγο τρόμο στο καλοκαίρι σου:
Διαβάστε επίσης:
