«Καλησπέρα. Σου στέλνω αυτή την ιστορία από ένα χωριό έξω από τη Λάρισα. Δεν πρόκειται να σου πω το όνομά μου, ούτε το ακριβές σημείο. Όσοι με ξέρουν, νομίζουν ότι απλά κάηκε ένα μέρος της σοδειάς μου από κάποιο βραχυκύκλωμα σε μετασχηματιστή της ΔΕΗ και ότι έχω πάθει εμμονή. Όμως, τα σημάδια στα δέντρα είναι ακόμα εκεί. Κι εγώ, κάθε φορά που ακούω τον ήχο ελικοπτέρου, κλειδώνω τις πόρτες και αρχίζω να τρέμω.»
Το Τέλος της Σοδειάς
Όλα ξεκίνησαν μια Τρίτη εκεί στη δεκαετία του 80. Είχα βγει με το τρακτέρ νωρίς το πρωί για να ελέγξω τα σπαρτά στο πίσω κτήμα, κοντά στην άκρη του δάσους. Από μακριά πρόσεξα μια έντονη μυρωδιά καμένου, σαν θειάφι και λιωμένο πλαστικό. Όταν έφτασα, είδα έναν τέλειο κύκλο, διαμέτρου περίπου πέντε μέτρων, όπου τα σιτάρια είχαν γίνει μαύρη στάχτη, λες και είχε πέσει κεραυνός από το πουθενά.
Στο κέντρο αυτού του κύκλου, μισοθαμμένα στο χώμα, υπήρχαν τρία μεταλλικά αντικείμενα. Είχαν το μέγεθος παλάμης, ένα περίεργο ασύμμετρο σχήμα και ένα χρώμα που δεν είχα ξαναδεί – ήταν ένα σκούρο γκρίζο που, ανάλογα με το πώς έπεφτε το φως, έβγαζε μια ιριδίζουσα, μοβ λάμψη. Το πιο παράξενο; Παρόλο που το χώμα γύρω τους έκαιγε, αυτά τα μέταλλα, όταν τα άγγιξα, ήταν παγωμένα σαν πάγος.
Τα πήρα, τα τύλιξα σε ένα πανί και τα έφερα στο σπίτι. Τα άφησα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος.
Από εκείνο κιόλας το απόγευμα, η φάρμα άρχισε να «συμπεριφέρεται» περίεργα. Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο έβγαζαν μόνο παράσιτα. Ο σκύλος μου, ο Μπόμπη, αρνιόταν να μπει μέσα στο σπίτι· καθόταν στην αυλή και γάβγιζε μανιασμένα προς την κουζίνα. Όταν έπεσε η νύχτα, άρχισαν οι θόρυβοι. Ένας χαμηλός, υπόκωφος βόμβος, σαν γεννήτρια που δουλεύει κάτω από το πάτωμα, και μεταλλικά γδαρσίματα στους εξωτερικούς τοίχους. Δύο φορές νόμισα ότι είδα ψηλές, αδύνατες σκιές να περνάνε γρήγορα έξω από το παράθυρο, αλλά όταν έβγαινα με τον προβολέα, δεν υπήρχε τίποτα.
Κάτι που μπορεί να ταιριάξει απόλυτα με την ατμόσφαιρα αυτής της ιστορίας:
Το επόμενο μεσημέρι, ένα περιπολικό της αστυνομίας σταμάτησε έξω από την αυλή μου. Δεν ήταν οι αστυνομικοί του τμήματος της περιοχής. Ήταν δύο άντρες με πεντακάθαρες στολές, σοβαροί, που δεν συστήθηκαν ποτέ. Δεν με ρώτησαν αν είμαι καλά. Άρχισαν να κάνουν περίεργες, επίμονες ερωτήσεις:
«Είδατε κάποια περίεργη λάμψη προχθές το βράδυ;», «Βρήκατε κάτι ασυνήθιστο στα χωράφια σας;», «Μήπως πέρασε κάποιος ξένος από εδώ;».
Φοβήθηκα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τους είπα ψέματα. Τους είπα ότι δεν είδα τίποτα. Με κοίταξαν ανέκφραστα, μπήκαν στο αμάξι και έφυγαν αργά.
Το ίδιο βράδυ, γύρω στις τρεις τα ξημερώματα, ξύπνησα από έναν εκκωφαντικό θόρυβο. Το σπίτι έτρεμε ολόκληρο. Έμοιαζε με τον ήχο βαρέων ελικοπτέρων που πετούσαν ακριβώς πάνω από τη σκεπή μου, αλλά χωρίς τον ρυθμικό ήχο των ελίκων – ήταν ένας συνεχής, ηλεκτρικός βρυχηθμός.
Τότε, ένα εκτυφλωτικό, καθαρό λευκό φως μπήκε από τα παράθυρα, κάνοντας τη νύχτα μέρα.
Προσπάθησα να σηκωθώ από το κρεβάτι, αλλά δεν μπορούσα. Το σώμα μου ήταν εντελώς παράλυτο. Μπορούσα μόνο να κουνήσω τα μάτια μου. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, αλλά οι μύες μου δεν υπάκουαν. Κοίταξα προς το παράθυρο του δωματίου. Μέσα από το θολό, λευκό φως, είδα ανθρώπινες φιγούρες να κινούνται στην αυλή. Φορούσαν σκούρες, ομοιόμορφες στολές και κρατούσαν αντικείμενα που έμοιαζαν με όπλα. Οι κινήσεις τους ήταν γρήγορες, σχεδόν μηχανικές.
Τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν, η όρασή μου θόλωσε και ένιωσα μια έντονη ζαλάδα, σαν να έχανα τις αισθήσεις μου. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι πριν σβήσουν όλα, ήταν η μυρωδιά του όζοντος και ένας ήχος σαν ηλεκτρική εκκένωση μέσα στο ίδιο μου το κεφάλι.
Για τους λάτρεις του gothic / spooky αισθητικού:
Όταν συνήλθα, ο ήλιος είχε ήδη ανέβει ψηλά. Μπορούσα να κινηθώ ξανά, αλλά ένιωθα το σώμα μου βαρύ, σαν να είχα δεχτεί χτύπημα.
Έτρεξα αμέσως στην κουζίνα. Το πανί στο τραπέζι ήταν ανοιχτό. Τα μεταλλικά αντικείμενα είχαν εξαφανιστεί.
Βγήκα έξω σαν τρελός. Ο σκύλος μου ήταν μαζεμένος κάτω από τη βεράντα, τρέμοντας ολόκληρος. Όταν κοίταξα γύρω μου, πάγωσα. Οι κορυφές όλων των μεγάλων δέντρων που κυκλώνουν το σπίτι και τη φάρμα ήταν τελείως καμένες και ξερές, σαν να είχε περάσει μια τεράστια πηγή θερμότητας από πάνω τους χωρίς να αγγίξει το έδαφος.
Και εκεί, στο κέντρο της αυλής, στο σημείο όπου το χώμα ήταν πατημένο, υπήρχε ένα τεράστιο, βαθύ αποτύπωμα. Ένας τέλειος, γεωμετρικός κύκλος με τρία βαθουλώματα περιμετρικά, σαν τα πόδια κάποιου βαρέος σκάφους που είχε προσγειωθεί μέσα στη νύχτα.
Ξέρω τι είδα. Ξέρω τι μου συνέβη. Δεν ξέρω αν αυτοί που μπήκαν στη φάρμα μου ήταν ο στρατός, η αστυνομία ή κάτι που δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πήραν αυτό που ήθελαν... αλλά άφησαν πίσω τους τον τρόμο.
Πριν φύγεις, έχουμε άλλη μία πρόταση για σένα:
Our Horror Story: Ευχαριστούμε τον ανώνυμο φίλο μας για την ιστορία που μας έστειλε.
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
