Καλησπέρα. Σου στέλνω αυτή την ιστορία γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο μετρό πλέον, κοιτάζω το ρολόι μου κάθε τριάντα δευτερόλεπτα. Αυτό που μου συνέβη την προηγούμενη Τρίτη στη Γράμμη 3 δεν ήταν μια απλή αφηρημάδα. Όταν το είπα στην αδερφή μου, μου είπε ότι "κόλλησε το μυαλό μου από την κούραση". Όμως, τα δεδομένα στο κινητό μου λένε μια τελείως διαφορετική, τρομακτική αλήθεια. Κάτι υπάρχει ανάμεσα στους σταθμούς Κατεχάκη και Αμπελόκηποι. Κάτι που "κλέβει" τον χρόνο.
Τα Τρία Τραγούδια
Κάνω τη διαδρομή Εθνική Άμυνα - Σύνταγμα σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια για να πάω στο γραφείο. Ξέρω το χρονόμετρο της διαδρομής απέξω. Από την Εθνική Άμυνα μέχρι την Κατεχάκη είναι ακριβώς ενάμιση λεπτό. Από την Κατεχάκη στους Πανόρμου άλλα δύο, και μετά ένας γρήγορος διπλανός σταθμός μέχρι τους Αμπελόκηπους. Συνολικά, σε λιγότερο από επτά λεπτά έχεις φτάσει.
Την προηγούμενη Τρίτη, επιβιβάστηκα στον συρμό γύρω στις εννέα το πρωί. Το βαγόνι είχε τον κλασικό κόσμο της αιχμής: άνθρωποι σκυμμένοι πάνω από οθόνες κινητών, άλλοι να κρατάνε καφέδες, όλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους. Κάθισα σε μια θέση, έβαλα τα ακουστικά μου και πάτησα play στο Spotify.
Οι πόρτες έκλεισαν, ο συρμός ξεκίνησε και μπήκε στο σκοτεινό τούνελ προς Κατεχάκη.
Το πρώτο τραγούδι, μια indie μελωδία διάρκειας τεσσάρων λεπτών, τελείωσε. Ο συρμός έτρεχε κανονικά, έβλεπα τα φώτα του τούνελ να περνάνε με τη γνωστή, μεγάλη ταχύτητα από το παράθυρο. Όμως, η αποβάθρα της Κατεχάκη δεν φαινόταν πουθενά.
Ξεκίνησε το δεύτερο τραγούδι. Κοίταξα γύρω μου. Κανείς στο βαγόνι δεν έμοιαζε να ανησυχεί. Ένας άντρας απέναντί μου διάβαζε ένα βιβλίο, μια κοπέλα δίπλα του έστελνε μηνύματα. Το μετρό συνέχιζε να τρέχει, χωρίς να κόβει ταχύτητα, χωρίς να σταματάει. Το τούνελ έμοιαζε ατελείωτο, σαν μια μαύρη τρύπα που δεν κατέληγε πουθενά.
Όταν άρχισε να παίζει το τρίτο τραγούδι, ένιωσα τον ιδρώτα να κυλάει στην πλάτη μου. Έβγαλα το ένα ακουστικό. Ο γνώριμος, μεταλλικός θόρυβος του μετρό πάνω στις ράγες ακουγόταν ακριβώς όπως πάντα. Η ταχύτητα ήταν εκεί. Αλλά ο χρόνος είχε ξεχειλώσει. Σύμφωνα με τη λογική, θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ήδη στο Σύνταγμα, ίσως και πιο πέρα. Κι όμως, ήμασταν ακόμα εγκλωβισμένοι στο σκοτάδι ανάμεσα στους πρώτους σταθμούς.
Κοίταξα το κινητό μου για να δω την ώρα. Η οθόνη έδειχνε 09:09.
Το τρίτο τραγούδι έφτανε στο τέλος του όταν ο συρμός μπήκε επιτέλους σε σταθμό. Κοίταξα έξω από το τζάμι με κομμένη την ανάσα, περιμένοντας να δω τις ταμπέλες.
«Κατεχάκη».
Το ίδιο συνεχίστηκε και στις υπόλοιπες στάσεις, μέχρι που ήρθε η στιγμή για τη στάση Αμπελόκηποι.
Μόλις ο συρμός άρχισε να επιβραδύνει για να σταματήσει στους Αμπελόκηπους, ένιωσα ένα απότομο, βίαιο ταρακούνημα. Ολόκληρο το βαγόνι κουνήθηκε δεξιά και αριστερά, πολύ πιο έντονα από το συνηθισμένο στρίψιμο των γραμμών, σαν να πέσαμε πάνω σε έναν αόρατο τοίχο. Αμέσως μετά, μια περίεργη αίσθηση πίεσης στα αυτιά μου εξαφανίστηκε, σαν να ξεβούλωσαν μετά από πτήση.
Οι πόρτες άνοιξαν. Ο κόσμος άρχισε να μπαινοβγαίνει φυσιολογικά. Από εκείνο το σημείο και μετά, η διαδρομή μέχρι το Σύνταγμα έγινε στον κανονικό, συνηθισμένο χρόνο της.
Όταν έφτασα στο γραφείο, το μυαλό μου είχε κολλήσει. Άνοιξα αμέσως την εφαρμογή του Spotify στο κινητό και πήγα στο ιστορικό αναπαραγωγής (Recently Played). Εκεί είδα τα τρία τραγούδια που είχαν παίξει διαδοχικά, από τις 09:01 έως τις 09:13.
Δώδεκα λεπτά.
Το μετρό έκανε δώδεκα λεπτά για μια απόσταση που παίρνει λιγότερο από δύο, χωρίς να μειώσει ταχύτητα ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Δείξε την αγάπη σου για τις ταινίες τρόμου:
Τι συνέβη σε αυτά τα χαμένα λεπτά; Πού βρισκόταν ο συρμός καθώς έτρεχε με 80 χιλιόμετρα την ώρα μέσα σε ένα τούνελ που δεν τελείωνε;
Δεν ξέρω τι υπάρχει κάτω από αυτές τις περιοχές τις Αθήνας. Ίσως κάποια μαγνητική ανωμαλία, ίσως μια πύλη που ανοίγει σπάνια και «καταπίνει» τον χρόνο.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι από εκείνη τη μέρα, όταν το μετρό μπαίνει στο τούνελ, δεν ακούω πια μουσική. Κλείνω τα μάτια και μετράω τα δευτερόλεπτα, προσευχόμενη να μην ακούσω ποτέ ξανά τρίτο τραγούδι.
Αν η ιστορία αυτή σου άφησε κάτι, ίσως αξίζει να δεις και αυτό:
Our Horror Story: Ευχαριστούμε την φίλη μας Σούλα για την ιστορία που μας έστειλε.
Κάτι που δε πρέπει να σου λείπει αν αγαπάς τον τρόμο:
Διαβάστε επίσης:
Ακολουθήστε μας στη σελίδα μας στο Facebook
Ένα LIKE, SHARE και σχόλιο θα βοηθήσει να συνεχίσουμε το έργο μας!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου