Παράξενη δραστηριότητα στο σπίτι μου

Γεια σας. 

Θέλω να σας πω κι εγώ την ιστορία μου.  Μετακόμισα πριν 3 μήνες στα Πατήσια, σε ένα αρκετά παλιό σπίτι, αλλά με φθηνό ενοίκιο. Όλα πήγαιναν μια χαρά αλλά την τελευταία εβδομάδα άρχισαν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα.

Ήμουν στο σαλόνι. Βράδυ. Έβλεπα τηλεόραση όταν δίψασα και σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα για να πιω νερό. Με το που σηκώθηκα ένιωσα λίγο ζαλισμένος, ένιωσα μια μικρή πίεση στο κεφάλι μου.

Με το που έφτασα στην κουζίνα είδα κάτι που δεν έπρεπε να δω... Το θερμοσίφωνο ήταν πεταμένο στο πάτωμα (ενώ κανονικά είναι τοποθετημένο στο πατάρι πάνω από το μπάνιο), υπήρχαν δοχεία με χρώματα σαν να επρόκειτο κάποιος να βάψει το δωμάτιο και καλώδια πεταμένα στο πάτωμα...

Κοντοστάθηκα... Αισθανόμουν σα να βρισκόμουν αλλού... Ένιωσα σε όλο μου το κορμί να σηκώνεται η τρίχα μου από το φόβο... Πήγα να μπω στη κουζίνα αλλά τελευταία στιγμή το μετάνιωσα... Κάτι μου έλεγε να απομακρυνθώ...

Πήγα στο μπάνιο. Κι εκεί ήταν όλα διαφορετικά! Άλλα πλακάκια, άλλος νιπτήρας, σπασμένος καθρέφτης!!! Φοβήθηκα και άρχισα να ζαλίζομαι ακόμη περισσότερο! Έκανα βήματα να βγω από το μπάνιο...

Με το που βγήκα το βλέμμα μου έπεσε στην κουζίνα...Στον τοίχο άρχισε να σχηματίζεται μια περίεργη σκιά! Μια σκιά από ένα πράγμα που δεν είχα ξαναδεί ποτέ! Σαν ένα τέρας με 4 μακριά χέρια σαν δαγκάνες...

Πήγα να απομακρυνθώ κατατρομαγμένος από την κουζίνα. Προσπαθούσα να φωνάξω βοήθεια αλλά από τον φόβο μου δεν έβγαινε η φωνή μου!

 Ζαλιζόμουν πάρα πολύ...Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι...

Ξύπνησα μετά από πολύ ώρα στο κρεβάτι μου. Δεν μπορούσα να εξηγήσω τι συνέβη...Ήταν όλα ένα όνειρο; Ένας εφιάλτης;

Την επόμενη μέρα πήγα με την κοπέλα μου για μπάνιο προς το Σούνιο. Δεν της είπα τίποτα για το όνειρο που είδα. Όταν έβγαλα τη μπλούζα και πήγα προς τη θάλασσα η κοπέλα μου με ρώτησε ποια μου έκανε τις γρατσουνιές στη πλάτη μου.

"Ποιες γρατσουνιές;" τη ρώτησα.

Η πλάτη μου ήταν γεμάτη πληγές. Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να εξηγήσω πως έγιναν...

Ένα παιχνίδια μόνο για τους λάτρεις των θρίλερ

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Λευτέρη για την ιστορία που μας έστειλε.

Κάτι που μπορεί να ταιριάξει απόλυτα με την ατμόσφαιρα αυτής της ιστορίας:

Καλό μου παιδί

Διαβάστε επίσης:


Zombie – Welcome to Greece

Παρουσία ή παραίσθηση;

Οι γείτονες της πολυκατοικίας

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Άλλη διάσταση

Καλησπέρα σας. Τώρα πρόσφατα ανακάλυψα το σάιτ σας και διάβασα μια ιστορία που με έκανε να θυμηθώ ένα περιστατικό που μου συνέβη και μπορώ να πω ότι με αναστάτωσε πάρα πολύ.

(Σημείωση Our Horror Stories: Καθώς η φίλη Κωνσταντίνα που μας έστειλε την ιστορία δεν μας λέει σε ποια παλιά μας ανάρτηση αναφέρεται, από το περιεχόμενο της ιστορίας της υποθέτουμε ότι είναι η : Εγκλωβισμένος στο Πουθενά)

Μένω στην Παλλήνη και εργάζομαι στο κέντρο της Αθήνας. Χρησιμοποιώ συνέχεια το μετρό για τις μετακινήσεις μου. Ένα απόγευμα, μετά τη δουλειά βρέθηκα με μια φίλη μου στο κέντρο της Αθήνας για ένα καφέ, ο καφές έγινε φαγητό και έτσι μόλις που πρόλαβα τον τελευταίο συρμό για Παλλήνη.

Στο μετρό, σε κάποια στάση μετά τον Ευαγγελισμό, πρέπει να με πήρε ο ύπνος. Έτσι πίστευα δηλαδή, γιατί ότι έζησα ήταν πολύ περίεργο. Μόνο ως όνειρο θα μπορούσα να το δικαιολογήσω. Μέχρι που διάβασα την ιστορία σας...

Εκεί που καθόμουν λοιπόν στο κάθισμα στο μετρό, ξαφνικά αναβόσβησαν τα φώτα δυο - τρεις φορές και μετά έσβησαν τελείως. Θυμάμαι ότι ανησύχησα λίγο στην αρχή...γιατί μετά άρχισαν τα πιο περίεργα...

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα άναψαν τα φώτα και πάλι. Μόνο που τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Το βαγόνι ήταν σταματημένο και άδειο! Δεν υπήρχε κανείς μέσα! Μόνο εγώ.

Όλα ήταν διαφορετικά. Σαν να ήταν τα πάντα σκουριασμένα και να έτρεχε η σκουριά από διάφορα σημεία του τοίχου, του βαγονιού, των καθισμάτων.

Πλησίασα σαστισμένη το παράθυρο. Είδα έξω μια στάση του μετρό, σκουριασμένη κι αυτή. Δεν μπορούσα να διαβάσω στην πινακίδα το όνομα της στάσης. Ήταν σκουριασμένη και καλυμμένη από ένα παράξενο μαύρο αντικείμενο.

Κοίταξα λίγο πιο δεξιά και έπαθα σοκ.... Είδα ένα ανθρώπινο κορμί, κολλημένο στο τοίχο... Το κεφάλι του, το κάτω μέρος των ποδιών του και τα χέρια ήταν καλυμμένα με αυτό το μαύρο πράγμα που σας είπα πιο πάνω.

Πήγα να φωνάξω από την τρομάρα μου αλλά τότε ένιωσα ένα χτύπημα στο κορμί μου...

Άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν στο κάθισμά μου. Όλα έδειχναν πάλι φυσιολογικά μέσα στο μετρό. Το χτύπημα που ένιωσα ήταν μάλλον ο αντίθετος συρμός που πέρασε από δίπλα μας εκείνη τη στιγμή.

Όνειρο ή πραγματικότητα μιας άλλης διάστασης; Δεν ξέρω... Σκέφτηκα όμως να σας αναφέρω την εμπειρία μου.

Βάλε λίγο τρόμο στο καλοκαίρι σου:

Annabelle Towel

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Κωνσταντίνα για την ιστορία που μας έστειλε.

Ένα παιχνίδια μόνο για τους λάτρεις των θρίλερ

Διαβάστε επίσης:

Τρομακτικό ξύπνημα

Η γέννηση

Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  ή στη σελίδα μας στο facebook για να την δημοσιεύσουμε.

Το Φάντασμα Στην Αποθήκη Του Νοσοκομείου

Στο νοσοκομείο της Καβάλας, εποχή κάπου 1960, εργαζόταν η μητέρα μου ως βοηθός νοσοκόμου. Μετά τα μεσάνυχτα ακουγόταν ομιλίες και παράξενες φωνές στο υπόγειο. 

Αρχικά η μητέρα μου νόμισε ότι γιατροί ή νοσοκόμες ήταν κάτω στο υπόγειο και για αρκετό καιρό δεν έδωσε σημασία. Μια μέρα, μια συνάδελφος της είπε να πάνε παρέα μέχρι το υπόγειο για να πάρουν κάτι πράγματα. Η μητέρα μου δέχτηκε. Εκείνη την ώρα 01:00 μεσάνυχτα, ήταν μόνες οι δύο τους στον όροφο. Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το υπόγειο, οι απόμακρες φωνές ακουγόταν σα δυνατά μουρμουρητά. 

Η μητέρα μου παραξενεύτηκε αλλά από φύση της είναι πολύ θαρραλέα και δε τρομάζει εύκολα. Με την άκρη του ματιού της, πρόσεξε τις αντιδράσεις της άλλης νοσοκόμας αλλά εκείνη δεν εκδήλωσε καμιά αντίδραση. Κάνοντας να ξεκλειδώσει την πόρτα η συνάδελφος, η μητέρα μου άκουσε κάτι να σπάει από τη μέσα μεριά της πόρτας, κάτι σα πήλινη κανάτα. Η μητέρα μου κοντοστάθηκε, κοίταξε και πάλι την συνάδελφο νοσοκόμα αλλά και πάλι εκείνη έδειχνε σα να μην συνέβαινε τίποτα. Πρόσεξε την αντίδραση της μητέρας μου και τη ρώτησε αν συμβαίνει κάτι. Η μητέρα μου απάντησε ήρεμα πως της φάνηκε πως κάτι άκουσε… Η συνάδελφος τη ρώτησε «από που;». Και τότε η μητέρα μου κατάλαβε πως κάτι παράξενο συμβαίνει. 

Η συνάδελφος νοσοκόμα, ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε πρώτη. Στην είσοδο της συναδέλφου στο χώρο, η μητέρα μου πρόσεξε μια διάφανη-αέρινη μορφή να την κοιτά στα μάτια για 5 δευτερόλεπτα και σε απόσταση κάπου 5 μέτρων. Έπειτα η μορφή ξεγλίστρησε ήσυχα φεύγοντας από το κλειστό παράθυρο. Η μητέρα μου πάγωσε αλλά δε πανικοβλήθηκε. 

Η συνάδελφος ήδη έπαιρνε τα πράγματα που ήθελε και δε πρόσεχε τη μητέρα μου που βρισκόταν πίσω της. Η μητέρα μου έπειτα κοίταξε στο πάτωμα αλλά δεν είδε τίποτα κομμάτια από κάτι που θα είχε σπάσει. Αφού η συνάδελφος νοσοκόμα πήρε τα πράγματα που ήθελε, κλείδωσαν και ανέβηκαν σιωπηλές τις σκάλες. 

Πέρασαν κάπου 3-4 μέρες και μια νύχτα πάλι, η μητέρα μου ακούει φωνές και πάλι από κάτω. Κάπου μισή ώρα μάζευε κουράγιο και τελικά πήρε την απόφαση να πάει μόνη της στην αποθήκη. Και πάλι, πριν ξεκλειδώσει, άκουγε φωνές, κάτι σα μουρμουρητά. Ξεκλειδώνει, οι φωνές σταματούν. 

Προχωρά αργά προς το κέντρο του δωματίου, κοντοστέκεται, τίποτα. Έπειτα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Λίγο πριν φτάσει, ακούει μια φωνή σαν να ήταν 10 μέτρα πίσω της να τη ρωτάει σε απλό τόνο «η γυναίκα μου πως είναι;». Η μητέρα μου γύρισε αλλά δεν είδε τίποτε. Άναψε όλα τα φώτα στο υπόγειο, έψαξε παντού αλλά δε βρήκε κανένα άλλο ίχνος. Αυτή η ερώτηση την παραξένεψε πολύ. 

Έπειτα από 15 μέρες περίπου, ήτανε νυχτερινή βάρδια. Έσβηνε τα φώτα σε ένα θάλαμο ασθενών και ακούστηκε μια φωνή. «Κορίτσι μου, έρχεσαι λίγο σε παρακαλώ;». Ήταν η φωνή μιας πολύ ευγενικής ηλικιωμένης γυναίκας η οποία ήταν βαριά άρρωστη. Κουβέντιαζαν για πολλή ώρα για διάφορα θέματα και σε μια στιγμή αυτή η κυρία λέει στη μητέρα μου «είσαι πολύ καλός άνθρωπος… γι’ αυτό τον είδες». 

Η μητέρα μου την ευχαρίστησε και τη ρώτησε για ποιο πράγμα μιλάει. Η ηλικιωμένη κυρία της είπε τότε ότι συχνά, πολλά βράδια την επισκεπτόταν ο άνδρας της που είχε πνιγεί πριν δυο χρόνια στο καράβι που δούλευε. «Αρχικά» λέει «τον έβλεπα πολύ μακριά στο διάδρομο» δεν ήθελε να με τρομάξει. «Όσο πλησίαζε σε άλλες εμφανίσεις του, σιγά σιγά άρχισε να μου μιλά. Μου έλεγε ότι δε πρέπει να ανησυχώ και να μη στενοχωριέμαι. Πολλές φορές τον έβλεπα μόνο για 10 δευτερόλεπτα, άλλοτε λίγο περισσότερο. Τελευταία μου είπε για σένα, όχι με το όνομά σου, σε περιέγραψε. Κορίτσι μου το νοιώθω πως δε θα ζήσω πολύ. Αλλά ήθελα πριν φύγω να το ξέρεις για να ηρεμήσεις κι εσύ». 

Η μητέρα μου συγκινήθηκε και έκλαιγε με αναφιλητά. Την καληνύχτισε. Στη δουλειά πήγε τη μεθεπόμενη μέρα γιατί την προηγούμενη είχε ρεπό. Περνώντας από το δωμάτιο της ηλικιωμένης γυναίκας το είδε άδειο και καλά στρωμένο. Ρώτησε μια συνάδελφο και της είπε πως η γυναίκα αυτή, πέθανε την προηγούμενη μέρα. Περιττό να σας πω ότι την πρώτη φορά που μου το είπε η μητέρα μου, ήμουν κάπου 18 χρονών και είχα καθηλωθεί. Σε κανέναν άλλον δε το είπε παρά μόνο στην καλύτερή της φίλη και σε μένα.

Ένα παιχνίδι μόνο για όσους δε φοβούνται το σκοτάδι

Πηγή: https://www.facebook.com/tromaktikes.istories.gr

Διαβάστε επίσης:

Νυχτερινή Βάρδια 

Οι δύο φίλοι

Ένα παιχνίδια μόνο για τους λάτρεις των θρίλερ

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Μόρα και 666

Καλησπέρα σας πρώτα θέλω να σας πω συγχαρητήρια ​για την ιστοσελίδα σας.

​Και να σας πω την δικιά μου ιστορία. Τώρα τελευταία ψάχνω στο ίντερνετ για διάφορους θρύλους ή μύθους. Έτσι λοιπών μια μέρα έτυχε να πέσω στον μύθο της Μεσοποτάμιας για την Λίλιθ (μαύρη μόρα).

Το ίδιο βράδυ κατά της 2 άνοιξα τα μάτια και δεν μπορούσα να κουνηθώ, έβλεπα το ταβάνι καλυμμένο με ένα  μαύρο σύννεφο και ένιωθα ένα πόνο στο στήθος μου. Ξαφνικά άκουσα τον μικρο μου​ αδερφό να κλαίει στον ύπνο του  και να φωνάζει την μαμά μου. Μετά από λίγη ώρα μπήκε μέσα στο δωμάτιο η μαμά μου . Μόλις άνοιξε την πόρτα τα πάντα σταμάτησαν και για μια στιγμή πίστευα ότι όλα τελείωσαν αλλά είχα ακόμα μια αμφιβολία.

Ό,τι διάβασες μόλις τώρα ίσως είναι μόνο η αρχή:

UFOria

Το επόμενο απόγευμα πήγαν οι γονείς μου μαζί με τον αδερφό μου σε ένα παιδότοπο και εγώ έμεινα μόνη μου στο σπίτι και ήμουν στο laptop. Μέχρι που ξαφνικά η οθόνη του  laptop έσβησε. Το φόρτισα αλλά τίποτα. Του έκανα επανεκκίνηση αλλά πάλι τίποτα. Εκείνη την στιγμή πάλι ένα μαύρο σύννεφο κάλυψε το δωμάτιο.

Τότε το πήρα απόφαση και κατάλαβα ότι κάτι πρέπει να κάνω για αυτή την κατάσταση και έτσι άρχισα να λέω το πάτερ ημών (τι άλλο να έκανα;). Έτσι πάλι όλα σταμάτησαν ευτυχώς μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί κάτι παρόμοιο.

Λοιπόν κάτι που θεωρώ σημαντικό: άμα θέλετε βάλτε το:  Δεν ξέρω άμα σας ενδιαφέρει εσάς, πάντως πρέπει να σας πω ότι ο αριθμός του Διαβόλου δεν είναι το 666 και σας το λέω αυτό γιατί όλοι αυτό νομίζουν. Εάν ρωτάτε ποιος είναι, λοιπόν τελικά μετά από μια ανασκαφή που έγινε το 2005 (δεν θυμάμαι που) αποκαλύφθηκε ότι ο αριθμός του Διαβόλου είναι το 616. Λογικά δεν θα το ξέρατε (μην παρεξηγηθείτε), αλλά αυτό είναι γιατί θέλουν να σας φοβίζουν με τον συγκεκριμένο αριθμό (προσωπική γνώμη). 

Μια ακόμα στάση πριν φύγεις:

Η μεγάλη προετοιμασία

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Σταυρούλα για την ιστορία που μας έστειλε.  

Διαβάστε επίσης:

Μαύρη σκια πάνω από το κρεβάτι μου

Μαύρη σκιά πάνω από το κρεβάτι μου 2

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Δεν ήμουν εγώ

Το περασμένο καλοκαίρι πήγα διακοπές στην Μήλο με την κοπέλα μου. Νοικιάσαμε ένα πολύ ωραίο δωμάτιο σε ένα αρκετά ακριβό για το νησί ξενοδοχείο. 

Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο, πήγαμε στη ρεσεψιόν και πήραμε το κλειδί. Η κοπέλα μου με περίμενε στη ρεσεψιόν μέχρι να πάω να φέρω εγώ τις αποσκευές μας.

Όταν γύρισα πίσω στη ρεσεψιόν με τις βαλίτσες μας, η κοπέλα μου δεν ήταν εκεί. Θα ανέβηκε στο δωμάτιο σκέφτηκα και ξεκίνησα βιαστικά κι εγώ προς το δωμάτιο, καθώς είχα εγώ το κλειδί. Την είχε πειράξει το ταξίδι με το καράβι και δεν ήθελα να περιμένει από έξω από το δωμάτιο.

Όταν έφτασα στο δωμάτιο, η πόρτα ήταν ανοιχτή. Θα ζήτησε από τη ρεσεψιόν να της ανοίξουν σκέφτηκα. Μπήκα μέσα. Βρήκα την κοπέλα μου ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Το χρώμα του δέρματός της ήταν κάτασπρο.

"Ζαλίστηκες πολύ από το ταξίδι τελικά" της είπα. "Ξάπλωσε λίγο να συνέλθεις".

Δε μου απάντησε τίποτα. Με κοιτούσε μόνο ανέκφραστα. Ακούμπησα τις βαλίτσες μας δίπλα στο κρεβάτι και της έσκασα ένα φιλί στο μέτωπο.

Ήταν παγωμένη! 

"Μήπως να πάμε σε ένα γιατρό;" την ρώτησα.

Δεν απάντησε. Σηκώθηκε απότομα από το κρεβάτι και πήγε στο μπάνιο.

Εγώ κινήθηκα προς την εξώπορτα του δωματίου που την είχα αφήσει ανοιχτή μπαίνοντας γιατί κρατούσα στα χέρια μου τις βαλίτσες.

Μόλις πήγα να κλείσω την πόρτα είδα στον διάδρομο την κοπέλα μου να έρχεται στο δωμάτιο!!!!

"Μα που είσαι; Είχα πάει στην τουαλέτα που έχει στη ρεσεψιόν μέχρι να φέρεις τις βαλίτσες μέσα και μετά σε έχασα. Γιατί ανέβηκες μόνος σου πάνω;" μου είπε.

Πάγωσα... Χωρίς να της πω τίποτα έτρεξα μέσα στη τουαλέτα του δωματίου. Δεν βρήκα κανένα.

Της εξήγησα τι έγινε, χωρίς όμως να της πω ότι η κοπέλα που είδα ήταν ολόιδια με αυτήν. Η κοπέλα μου διαμαρτυρήθηκε στη διεύθυνση του ξενοδοχείου πως υπήρχε κάποιος άλλος μέσα στο δωμάτιο! Το προσωπικό του ξενοδοχείου δεν μπορούσε να πιστέψει πως έγινε κάτι τέτοιο. Μας έκαναν αναβάθμιση σε all inclusive και μας άλλαξαν όλες τις πετσέτες και τα σεντόνια.

Για όσους δεν χορταίνουν μυστήριο και σκιές:

Τα ποντίκια στους τοίχους

Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησα πρώτος. Πήγα στην τουαλέτα. Κάτω στο πάτωμα υπήρχαν σημάδια πατημασιών από βρεγμένα πόδια...Δεν είπα στην κοπέλα μου τίποτα...

Το επόμενο σκοτεινό εύρημα σε περιμένει εδώ:

Στα βουνά της τρέλας

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Δημήτρη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:

Μια διαφορετική επικοινωνία

Η ντουλάπα στο δωμάτιο

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Η κυρία Διαλεκτή

Γεια σας, με την σειρά μου θα πω και εγώ αυτό που μου συνέβη πριν χρόνια σε ηλικία 10 ετών !

Ήμασταν στο σπίτι και κάθε βράδυ όταν κοιμόμασταν έβλεπα εφιάλτες, ούρλιαζα, φώναζα ακόμα και στον ύπνο μου !!

Έβλεπα συνέχεια έναν άνδρα με μαύρα να τρέχει προς τα εμένα και να με κοιτάει, να μην μπορώ να κουνηθώ να ορθώσω λέξη κουβέντα  τίποτα απολύτως!!!

Ώσπου ένα βράδυ σηκώθηκα για να πάω στην τουαλέτα.  Η τουαλέτα μας ήταν έξω (είχαμε δύο μία μέσα και μία έξω από το σπίτι) και πάντα εγώ πήγαινα στην έξω.  Τέλος πάντων, έτσι όπως ξύπνησα ένιωσα μία παρουσία μέσα στο σπίτι σαν να ήταν κάποιος. Δεν έδωσα σημασία διότι σκέφτηκα πώς θα'ταν ο αδερφός μου...

Έτσι συνέχισα προς τα έξω. Ήταν μεσάνυχτα και, σαν να μην έβλεπα καλά, αντίκρισα μια ανθρώπινη μορφή να τρέχει κατά πάνω μου. Λέω από μέσα μου δεν γίνετε όνειρο βλέπω σίγουρα, ναι αυτό είναι, αφού νυστάζω ακόμα το μυαλό μου παίζει παράξενα παιχνίδια...

Μα προς έκπληξή μου δεν ήταν όνειρο, ήταν πραγματικότητα! Όσο και να φώναζα κανείς δεν με άκουγε, ακόμα και να βαρούσα την εξώπορτα τίποτα κανείς δεν με άκουγε !!!

Ο Άνθρωπος αυτός στεκόταν ακριβώς μπροστά μου και το μόνο που έκανε ήταν να βγάλει ένα γέλιο πολύ βαρύ ένα πράγμα σατανικό...

Δεν είπα τίποτα σε κανένα. Θα με περνούσαν για τρελή... Όμως η κυρία Διαλεκτή που ήταν ξύπνια εκείνη την ώρα μου είπε πως κάθε βράδυ πρέπει να λέω την προσευχή μου και να μη βγω ξανά μόνη μου τέτοια ώρα το βράδυ.

Δυστυχώς δε μου εξήγησε ποτέ το λόγο ... Μάλλον η κυρία Διαλεκτή κάτι θα ήξερε διότι έχω ακούσει πως έχει συμβουλέψει και άλλους εκτός από εμένα.

Αν σου αρέσει ο τρόμος τότε πρέπει να έχεις αυτό:

A Nightmare On Elm Street 

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Όλγα για την ιστορία που μας έστειλε.

Βούτηξε στο τρομακτικό σύμπαν του Λάβκραφτ

Call of Cthulhu 7th Edition – Nameless Horrors

Διαβάστε επίσης:

Η νεκροκεφαλή

Η ντουλάπα

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Από εκείνη τη μέρα πιστεύω στο μεταφυσικό...

Γεια σας, θα ήθελα να σας διηγηθώ την δική μου τρομακτική ιστορία που έζησα:

Μια μέρα, εγώ με τον αδερφό μου, την αδελφή μου και την ξαδέρφη μου, πήγαμε σε ένα σπίτι έξω από το χωριό, που θεωρούσαμε στοιχειωμένο. Είχαμε λοιπόν πάρει φακούς. Μόλις μπήκαμε στο υπόγειο του σπιτιού, η αδελφή μου μας είπε ότι είδε μια μαύρη, περίεργη σκιά.

Ενώ αρχίσαμε να μπαίνουμε βαθύτερα μέσα στο υπόγειο, είδαμε μερικές τρομαχτικές εικόνες στους τοίχους, που η μία έδειχνε έναν δαίμονα μέσα στην εκκλησία και τον παπά  με σταυρό που προσπαθούσε να τον διώξει. 

Μετά από δέκα λεπτά, πήγαμε στον πρώτο όροφο του σπιτιού. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μπήκαμε σε ένα δωμάτιο, όπου αντικρίσαμε έναν παλιό καναπέ. Σηκώσαμε τα μαξιλάρια και είδαμε ένα μαχαίρι.

Μόλις βγήκαμε από το σπίτι, ενώ φεύγαμε είχε μία σημαία, δεν φυσούσε καθόλου αέρας, αλλά κουνιόταν σαν να υπήρχε τυφώνας!!! Μετά έστριψα το κεφάλι μου στον δρόμο και αντίκρισα ένα μαύρο άνθρωπο και άκουσα βαθιά μέσα στο αυτί μου ένα βρυχηθμό που έλεγε:  Έλα μαζί μου για να δεις τον καλό δρόμο.

Όταν πήγαμε στο σπίτι της ξαδέρφης μου, αποφασίσαμε να κοιμηθούμε εκεί. Εγώ μέσα στις 4 με 5 ή ώρα, ξύπνησα. Μισάνοιξα τα μάτια μου και πάνω μου είδα έναν δαίμονα να αιωρείται!!! Έκλεισα τα μάτια μου και κοιμήθηκα τρομοκρατημένος. Από εκείνη την ημέρα πιστεύω στο υπερφυσικό...

Αν σου αρέσει ο τρόμος τότε πρέπει να έχεις αυτό:

A Nightmare On Elm Street 

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Βασίλη για την ιστορία που μας έστειλε.

Όλοι οι ήρωες από τις ταινίες τρόμου μαζί:

Horror Series Bag Clip

Διαβάστε επίσης:

Ο Βραχνάς 

Παράξενη Παρουσία

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Ακάλεστος Επισκέπτης

Πόσο δύσκολο είναι να έχεις εφιάλτες; Πόσο ποιο δύσκολο είναι να ζεις συνέχεια με αυτούς; Είτε τους πιστεύεις είτε όχι σε στοιχειώνουν... Μήπως όμως όταν αρχίσεις να πιστεύεις στους εφιάλτες σου τότε τους κάνεις πιο δυνατούς; Μήπως τότε τους δίνεις σάρκα και οστά; Ή απλά τότε είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι όλα έχουν τελειώσει;

Παρακολουθήστε το βίντεο μόνοι σας, το βράδυ, με τα ηχεία σας ανοιχτά...

Όλοι οι ήρωες από τις ταινίες τρόμου μαζί:

Horror Series Bag Clip

Διαβάστε επίσης:

Βήματα από αλλού

Οι δύο φίλοι

Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com για να την δημοσιεύσουμε.

Εκδρομή με το λεωφορείο

Γεια σας. Με τη σειρά μου κι εγώ θέλω να σας εξιστορήσω μία προσωπική μου εμπειρία. Πριν ξεκινήσω, απλώς να αναφέρω ότι τέτοια θέματα μου προκαλούν το ενδιαφέρον αλλά γενικά η θέση μου τείνει στο να είναι όσο πιο αποστασιοποιημένη γίνεται. Δεν μπορώ όμως να μη δώσω σημασία σε ένα όνειρο που είδα πριν κάποιο καιρό γιατί με προειδοποίησε γι αυτό που θα ακολουθούσε.

Ήταν λοιπόν νύχτα και βρισκόμουν σε ένα πούλμαν με το αγόρι μου, τον Σ., πηγαίνοντας μία εκδρομή, μαζί μας φυσικά και άλλα άτομα. Ο οδηγός άρχισε να αναπτύσσει ιλιγγιώδη ταχύτητα και παρέκκλινε από την προκαθορισμένη πορεία του. Άρχισα να γίνομαι ανήσυχη, διότι ήξερα ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι ακολουθούσαμε λάθος διαδρομή. Συν τις άλλοις επικρατούσε το απόλυτο σκοτάδι κι ο μοναδικός φωτισμός που υπήρχε προερχόταν απ τα φώτα του οχήματος.

 Όταν του είπα για το φόβο μου προσπάθησε να με καθησυχάσει λέγοντας μου ότι όλα είναι καλά κι ότι τα φαντάζομαι αυτά που του λέω. Εγώ όμως εξακολουθούσα να έχω ένα άσχημο προαίσθημα ότι κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί και τον έπεισα να μιλήσει με τον οδηγό. Έτσι κι έγινε και παρόλο που είχε περάσει αρκετή ώρα δεν γύρισε πίσω. Εν τω μεταξύ το πούλμαν έμοιαζε να τρέχει όλο και περισσότερο και το σκοτάδι να γίνεται όλο και πιο πυκνό, σαν να βυθιζόμασταν μέσα του. Το παράξενο ήταν ότι κανένας από τους επιβάτες δεν έδειχνε να ενοχλούνταν. 

Αποφάσισα να πάω να δω τι γίνεται και είδα το αγόρι μου να κάθεται στην θέση του συνοδηγού. Κοίταξα προς το μέρος του και του έγνεψα με νόημα ''τι γίνεται;'' αλλά έμεινε απαθής. Απελπισμένη πλέον, φωνάζω στον οδηγό ''σταμάτα, θέλω να κατέβω τώρα'' αλλά όταν γύρισα το βλέμμα μου προς αυτόν, δεν υπήρχε οδηγός. Την ίδια στιγμή κοιτάζω πάλι το αγόρι μου αλλά δεν υπήρχε ούτε εκείνος, όπως επίσης και κανένας απ τους επιβάτες όταν γύρισα για να ζητήσω βοήθεια.

Ήμουν τελείως μόνη, ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, βρισκόμουν σε κατάσταση πανικού και ευχόμουν όλο αυτό να είναι απλά ένα όνειρο. Εκείνη τη στιγμή το πούλμαν σταματάει απότομα και οι πόρτες ανοίγουν. Τρέχω να πάρω την τσάντα μου από τη θέση μου για να φύγω αλλά εκεί καθόταν ένας άντρας με σκυμμένο το κεφάλι του. Σηκώνεται, με καρφώνει με το βλέμμα του και μου λέει με μια βαθιά αλλόκοσμη φωνή ''ότι κι αν κάνεις μην κατέβεις απ το πούλμαν''.

Πανικοβλημένη τον ρωτάω γιατί κι εκείνος σηκώνει το χέρι του και μου δείχνει έξω απ το παράθυρο.

Πάω κοντά για να δω και μέσα στο σκοτάδι διακρίνω δύο φιγούρες να πλησιάζουν αλλόκοτα γρήγορα. Τρέχω μπροστά στη θέση του οδηγού και πατάω ότι κουμπί υπήρχε για να κλείσω τις πόρτες χωρίς αποτέλεσμα όμως. Οι πόρτες παρέμεναν ανοιχτές κι αυτές οι φιγούρες, δύο άντρες ντυμένοι στα μαύρα, βρίσκονταν ακριβώς απ έξω. Κρύβομαι πίσω απ τα καθίσματα κι εκεί ακούω ένα ουρλιαχτό. 

Την ίδια στιγμή νιώθω ένα σκούντημα, ήταν το αγόρι μου που ήθελε να με ξυπνήσει επειδή κάναμε στάση για διάλειμμα. Όντως πηγαίναμε εκδρομή και ανακουφισμένη κατάλαβα ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο. Επηρεασμένη όμως ακόμα, δεν ήθελα να κατέβω και ξεκίνησα να του διηγούμαι τι είδα.

Μου είπε πολλές φόρες ότι ήταν απλά ένας εφιάλτης αλλά εγώ δεν άλλαζα γνώμη και επέμενα να κάτσουμε μέσα. Είχε περάσει η ώρα για να αναχωρήσουμε αλλά παρόλα αυτά καθυστερούσαμε.

Λίγα λεπτά αργότερα όταν ξεκίνησαν οι επιβάτες να διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση μάθαμε ότι μια κοπέλα που επέβαινε στο πούλμαν αγνοούνταν. Επειδή είχε περάσει ήδη πολύ ώρα οι δύο φίλες της κοπέλας παρέμειναν στο σημείο και το πούλμαν συνέχισε την πορεία του. Δεν μάθαμε ποτέ τι συνέβη στ' αλήθεια αλλά είμαι σίγουρη ότι αν δεν είχα ακούσει αυτόν τον άντρα απ το όνειρό μου θα ήμουν εγώ στη θέση της.

Υ.Γ.: Μετά από μέρες, αφότου είχαμε γυρίσει, εκεί που πίναμε καφέ με τους γονείς του Σ. μας λέει η μητέρα του ότι βρήκε κάτι παλιές φωτογραφίες. Εκεί που τις κοιτάζαμε πέφτει το μάτι μου πάνω στον άντρα που είχα δει στον ύπνο μου. Άσπρισα σαν το πανί και με διαπέρασε ένα συναίσθημα που δε μπορώ να περιγράψω. Ρωτάω τη μητέρα του Σ. ''ποιος είναι αυτός;'' και μου απαντάει ''ο παππούς του Σ., κούκλος δεν ήταν στα νιάτα του; Κρίμα που δεν τον γνώρισες έστω και στα γεράματά του...'

Όλοι οι ήρωες από τις ταινίες τρόμου μαζί:

Horror Series Bag Clip

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Σοφία για την ιστορία που μας έστειλε.

Πριν φύγεις, έχουμε άλλη μία πρόταση για σένα:

Τα Πηγάδια της Κολάσεως – Επίκληση του Απόλυτου Κακού

Διαβάστε επίσης:

Τρομακτικό ξύπνημα

Η γέννηση

Το Κοριτσάκι στο Πρώτο Θρανίο

Γεια σας! Με λένε Δήμητρα. Πρώτα απ' όλα θέλω να σας συγχαρώ για το μπλόκ σας με τις καταπληκτικές ιστορίες τρόμου και θα ήθελα να μοιραστώ και την δικιά μου.

Λοιπόν, όταν ήμουν 14 χρονών είχα μετακομίσει μαζί με τους γονείς μου στην Ηλιούπολη. Όταν πήγα στο καινούριο μου σχολείο δεν μου μιλούσε κάνεις.  Γι' αυτό το λόγο πήγα και έκατσα μόνη μου στο πρώτο θρανίο. Την δεύτερη μέρα πάλι τα ίδια. Δεν μου μιλούσε κάνεις. Το ίδιο και την τρίτη.

Το απόγευμα της τρίτης μέρας, ήρθε ένα κοριτσάκι στο σπίτι μου.Το κοριτσάκι φαινόταν στην ηλικία μου και είχε μια χαρακτηριστική ουλή στο μάγουλο.Μου συστήθηκε ως μια γειτόνισσα, που εκείνες τις μέρες ήταν άρρωστη,  πήγαινε στο ίδιο σχολείο και στην ίδια τάξη με εμένα και μου είπε ότι θα καθόμασταν μαζί .Μου ζήτησε τα μαθήματα και της τα έδωσα.

Το ίδιο σκηνικό συνεχίστηκε για καμιά βδομάδα.Το κοριτσάκι ήταν άρρωστο και κάθε απόγευμα περνούσε να πάρει τα μαθήματα.

Μέχρι που μια μέρα έρχεται μια συμμαθήτριά μου και μου λέει: "Συγνώμη που δεν σου μιλάμε, άλλα βλέπεις, στην θέση που κάθεσαι καθόταν παλιά μια φίλη μας, η Μ. Π. Την σκότωσε πρόσφατα ο πατέρας της με ένα τσεκούρι".

Όταν επέστρεψα από το σχολείο το είπα στον πάτερα μου και εκείνος μου απάντησε ότι δεν είναι ανησυχητικό και το πιο πιθανόν είναι να είναι μια απλή πλάκα-φάρσα.

Το απόγευμα ήρθε και πάλι το κορίτσι και αφού της έδωσα τα μαθήματα την ρώτησα αυτό που με έτρωγε όλη μέρα: "Σε λένε Μ. Π.;"

Τότε το κοριτσάκι με κοίταξε με ένα ύφος φιλικό αλλά και ταυτοχρόνως απειλητικό και μου είπε

"Ναι. Συγνώμη αλλά πρέπει να φύγω " Μετά από αυτό δεν την ξαναείδα.

Για τους λάτρεις της gothic / spooky αισθητικής:

Αξεσουάρ Τρόμου

 Our Horror Stories: Ευχαριστούμε την φίλη μας Δήμητρα για την ιστορία που μας έστειλε.

Μια επιλογή που ταιριάζει ιδανικά με horror διάθεση:

Skull

 Διαβάστε Επίσης:

Η κουρτίνα του μπάνιου

Παρουσία ή παραίσθηση;

Η Ανάσταση

Είναι η δεύτερη χρονιά που προσπαθώ να πάω στην Εκκλησία για την Ανάσταση και δεν τα καταφέρνω.

Πέρυσι με το που ντύθηκα και ετοιμάστηκα με έπιασε ένας δυνατός πόνος στο στομάχι. Ήταν τόσο δυνατός που έπεσα κάτω στο πάτωμα. Οι γονείς μου, μου έδωσαν ένα παυσίπονο αλλά ο πόνος επέμενε και με πήγαν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί μου έκαναν ορισμένες εξετάσεις, μερικές παυσίπονες ενέσεις αλλά ο πόνος πέρασε μερικά λεπτά μετά τις 12 το βράδυ. Έτσι ξαφνικά όπως ήρθε έφυγε. Οι γιατροί υπέθεσαν ότι ήταν κολικός.

Φέτος, όσες φορές κι αν προσπάθησα να πάω στην εκκλησία ένιωθα μια απίστευτη αδυναμία. Δεν είχα κουράγιο να σηκωθώ από τον καναπέ. Σαν να ήμουν 100 χρονών. Όταν αρχίσαμε το Μ Σάββατο να ετοιμαζόμαστε για την εκκλησία με έπιασε ένας δυνατός πονοκέφαλος. Δεν μπορούσα να σηκώσω το κεφάλι μου. 

Τελικά έμεινα στο σπίτι. Ένιωθα πολύ παράξενα. Δε ξέρω γιατί. Ένιωθα ένα βάρος. 

Δε ξέρω τι μου συμβαίνει... Ένα είναι μόνο σίγουρο... Όσες φορές προσπάθησα το τελευταίο χρόνο να πάω στην εκκλησία πάντα κάτι γινόταν και το ανέβαλα.

Μια επιλογή που ταιριάζει ιδανικά με horror διάθεση:

Skull

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.

Αν θέλεις να φέρεις λίγο από αυτό το vibe και στον χώρο σου:

Baphomet Statuette

Διαβάστε επίσης:

Πασχαλινό Θαύμα

Η Άγνωστη Γυναίκα