0

Ο μπάρμπα Γιαννάκης




Όπως στα περισσότερα χωριά της Ελλάδος, έτσι και στο δικό μου, διηγούνται οι μεγάλοι ιστορίες για φαντάσματα κι ό,τι άλλο μεταφυσικό έχει συμβεί στους ίδιους ή σε άλλους.

Ένα καλοκαιρινό βράδυ, όπως μερικά άλλα, στο καφενείο του θείου μου καθίσαμε πολύ αργά, μέχρι που είχε φύγει κι ο τελευταίος πελάτης. Τότε ήταν και η ευκαιρία μου και του ξαδέρφου μου, που διψάει κι αυτός για τέτοια θέματα, να μας πει ο θείος μια ιστορία τρόμου από το χωριό.

Μαζευτήκαμε στο τραπέζι, στο οποίο καθόταν και κρεμαστήκαμε από τα χείλη του, πριν καν αρχίσει να μας πει την πρώτη λέξη.

Και άρχισε να μας διηγείται για κάποιον από το χωριό που, όπως μας έλεγε, έχει δει πολλά στο χωριό. Μας διηγήθηκε για τον μπάρμπα Γιαννάκη,  που ο θείος μου τον έζησε από μικρός και ήταν συνέχεια κοντά του.

Μας έλεγε ότι, είχε μαζί του πάντα λίγο λιβάνι, αγιονέρι σ' ενα μικρό μπουκαλάκι και ένα βιβλιαράκι με προσευχές και ευχές, που κανένας δεν έχει δει.

Το αγιονέρι το χρειάστηκε πολλές φορές. Την μια ήταν ένα απόγευμα που, καθώς γυρνούσε απ' την Αγία Βαρβάρα, κάποια στιγμή αντιλήφθηκε βήματα πίσω του. Γύρισε να δει και αντίκρισε κάτι που γι' αυτόν ήταν συνηθισμένο, καθώς ο διάολος τον έβαζε πολλές φορές σε πειρασμό. 


Ασύρματος Φορτιστής Για Όλα Τα Κινητά -32%



Βλέπει λοιπόν μερικά μικρά ανθρωπάκια, κάτι σαν ξωτικά, ή αλλιώς καλικαντζαράκια. Δεν φοβήθηκε, συνέχισε το περπάτημα του με τον ίδιο ρυθμό και έβγαλε απ την τσέπη του το αγιονέρι. Όταν τον πλησίαζαν αυτά, τους έριχνε λίγες σταγόνες αγιονέρι και συνέχιζε. Τα πήγε έτσι ως το σπίτι του. Αυτός μπήκε μέσα κι αυτά παρέμειναν έξω στην αυλή κάνοντας φασαρία και κραύγαζαν σαν μικρά τερατάκια που ήταν. Αυτός μέσα στο σπίτι γελούσε αμέριμνος. Μέχρι που η γυναίκα, του φώναξε να κάνει κάτι γιατί φοβήθηκε μην μπουν μέσα και κάνουν κακό στους ίδιους και στην κόρη τους, που έκλαιγε απ' την στιγμή που τ' άκουσε.

Έτσι βγήκε έξω, έβγαλε το βιβλίο απ' την τσέπη το ξεφύλλισε μέχρι την σελίδα που ήθελε και άρχισε να διαβάζει. 

Η γυναίκα του ακόμα και τώρα, μετά από χρόνια θυμάται να ακούει τον άντρα της να διαβάζει κάτι σε άγνωστη γλώσσα γι' αυτήν και μετά να ακούει να φεύγουν τα "διαολάκια" με κραυγές χειρότερες από πριν. Τα βήματά τους ακουγόταν σαν καλπασμοί αλόγων.


Τραβήξτε Εκπληκτικές Φωτογραφίες 
με


         Android  ή  Android  ή  iPhone  ή   iPhone 6            


Ο θείος μου μετά απ' τον θάνατο του  μπάρμπα Γιαννάκη, ρώτησε τον εγγονό του για το βιβλίο εκείνο, μιας και του είχε πει ότι θα του το έδινε. Αλλά η απάντηση του εγγονού ήταν πως αυτά τα περίεργα πράγματα, δεν ξέρει κανείς που τα έχει κρύψει ο  μπάρμπα Γιαννάκης. 

Ο θείος μου κατάλαβε ότι το πήρε ο εγγονός κι ότι δεν ήθελε να το δώσει σε κανένα,ν ούτε για μια απλή ματιά κι ότι θα του μείνει μια παιδική ανάμνηση αυτό και οι υπόλοιπες διηγήσεις του.

Our Horror Stories:  Ευχαριστούμε τον φίλο μας Ισοβίτη για την ιστορία που μας έστειλε.




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Απρόσμενη επίσκεψη


Έχει περάσει λίγος καιρός από την μετακόμιση μαζί με την σύζυγό μου και τον πεντάχρονο γιο μου σε ένα καινούργιο διαμέρισμα, στο οποίο θα μπορούσα πλέον να καλύψω τις οικονομικές του ανάγκες. 

Είχα μόλις απολυθεί από την υπηρεσία, στην οποία δούλευα και προσπαθούσαμε όλοι μαζί να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Δύσκολα καταφέρναμε να τα βγάλουμε πέρα, ευτυχώς που ο γιος μου είναι ακόμα πολύ μικρός, για να κατανοήσει την δύσκολη οικονομική μας κατάσταση.

Πάντα ήταν ένα πολύ βολικό και καλόψυχο παιδάκι, δεν ήθελε να δημιουργεί προβλήματα και μας χάριζε καθημερινά χαρούμενες στιγμές. Έτσι δεν έφερε καμία αντίρρηση όταν αποφασίσαμε να μετακομίσουμε. 

Θυμάμαι ακόμα την μέρα που πρωτοήρθαμε εδώ. Το προσωπάκι του έλαμπε από χαρά! Κοιτούσε τον χώρο γύρω του, με βλέμμα μικρού εξερευνητή, που ετοιμάζετε για καινούργιες περιπέτειες. 

Οι μέρες κυλούσαν με εμένα να ψάχνω αγωνιωδώς για μία καινούργια δουλειά, έχοντας πάντα στο πλευρό μου την γλυκιά μου οικογένεια, που δεν έχανε ευκαιρία να με ενθαρρύνει να συνεχίσω την αναζήτηση, που πίστευαν ότι θα αποδειχτεί κερδοφόρα. 

Ένα βράδυ που καθόμουν αργά στον υπολογιστή μου κοιτάζοντας τυχαίες αγγελίες, άκουσα το τρομοκρατημένο γιo μου να ουρλιάζει με όλη του την δύναμη. Έτρεξα αμέσως προς το υπνοδωμάτιό του, σκοντάφτοντας πάνω στον καναπέ του σαλονιού. Εκεί τον αντίκρισα να με κοιτάει με δάκρυα στα μάτια, τρομοκρατημένος, κρατούσε το κουκλάκι ελέφαντα, που του είχα αγοράσει για τα γενέθλιά του, σφιχτά στην αγκαλιά του, λες και αυτό θα του προσέφερε ασφάλεια. Ήταν τόσο αφελής.. 

<< Είδα κάποιον στο παράθυρο! >> Επαναλάμβανε συνεχώς. 

Ευτυχώς που η σύζυγος μου δεν είχε ξυπνήσει, θα ήταν κρίμα να την ανησυχήσουμε για έναν απλό εφιάλτη, γιατί ήμουν σίγουρος πως για αυτό επρόκειτο και δεν χρειαζόταν να χαραμίσουμε άλλο χρόνο για αυτό. Αλλά καθώς κοιτούσα μέσα στο φωτεινό πράσινο χρώμα των ματιών του παιδιού, που καθόταν απέναντι μου και άκουγα τους απεγνωσμένους λυγμούς που έβγαιναν από τον λαιμό του, πείστηκα να πάω έξω να ελέγξω τι ήταν πράγματι αυτό που τον τρόμαξε τόσο. 

Το κρύο εκείνη την νύχτα ήταν τσουχτερό και διαπερνούσε τις λίγες στρώσεις υφάσματος που είχα πάνω μου. Δεν είχα βρει τίποτα το ύποπτο και αφού θα είχα ελέγξει και το πίσω μέρος του σπιτιού θα έμπαινα πάλι μέσα. Τότε ήταν που παρατήρησα αυτό το πλάσμα... 

Στεκόταν με τον κορμό του να γέρνει ελαφρώς προς τα αριστερά, ακριβώς απέναντι μου. Εκεί ακίνητο, χωρίς να κάνει καμία απολύτως κίνηση προς το μέρος μου. 

Μέσα στο σκοτάδι δεν μπορούσα καν να ξεχωρίσω το πρόσωπό του. Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν μία μεγάλη σκιά, έχοντας μία αφύσικη στάση σώματος, να απέχει από εμένα μόλις λίγα μέτρα. 

Σίγουρος ότι ήταν κάποιος που προσπαθούσε να μας τρομάξει, με μεγάλους δρασκελισμούς άρχισα να τον πλησιάζω. Το βήμα μου δυνατό αλλά σταθερό, η ανάσα μου βαριά και η απόσταση μεταξύ μας να μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Τώρα ήμουνα δίπλα του και ήμουν σίγουρος πια ότι δεν ήταν άνθρωπος. Δεν είχε κανένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό. 

Γρήγορα άρχισα να τρέχω όσο πιο μακριά του γίνεται. Μπήκα μέσα κλειδώνοντας την πόρτα και προσπάθησα να βρω τον γιο και την γυναίκα μου. Κανένας από τους δύο δεν βρισκόταν εκεί. Ανήσυχος άρχισα ψάχνω αγωνιωδώς όλα τα δωμάτια. << Δεν είναι πουθενά.. >> Συνειδητοποιώ καθώς κοιτάζω τις βαριές μας κουρτίνες. 

Τότε το κατάλαβα. Ήταν ένα ρεύμα αέρος που είχε εισχωρήσει στο δωμάτιο. Κοιτάζω πίσω μου ενθουσιασμένος, θα ήταν η οικογένειά μου που θα με έπαιρνε μακριά από αυτόν τον εφιάλτη. Ήρθα όμως αντιμέτωπος με το γαλάζιο. Δεν καταλάβαινα τι έβλεπα και ξανά κοίταξα ερευνητικά μήπως και είχα κάποια παραίσθηση από τον φόβο μου. 




ΤΏΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΩ, τα μάτια μου είναι καρφωμένα στα γαλάζια μάτια του πλάσματος που στέκεται απέναντι ακίνητο, όπως κάνει πάντα πριν επιτεθεί στο θήραμά του.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Κριστιάνα για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε επίσης:





Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Ποιος είναι εκεί;


Καλησπέρα.

Αποφάσισα να σας στείλω την ιστορία μου, γιατί ακόμα με ακολουθεί σαν σκέψη.

Ήταν Οκτώβριος του 2003 και μαζί με τον πρώην σύντροφό μου, φύγαμε από τη Θεσσαλονίκη για ψάρεμα, στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής. 

Επειδή η ώρα είχε περάσει και μας πίρε το βράδυ, αποφασίσαμε να κοιμηθούμε στο εξοχικό μου, στα Νέα Πλάγια Χαλκιδικής. Εκεί χάσαμε 10 χρονιά από την ζωή μας.

Όταν φτάσαμε, ήταν περίπου 12:40 το βράδυ και την ξαπλώσαμε στο μπροστά δωμάτιο, όπου μας πήρε ο ύπνος χαζεύοντας τηλεόραση.

Μέσα στον ύπνο μου, άρχισα να ακούω ένα δυνατό και συχνό θόρυβο. Νομίζοντας πως είναι από την τηλεόραση, πήρα μηχανικά  το τηλεκοντρόλ και την έκλεισα. Αλλά αντιλήφθηκα πως ο θόρυβος ερχόταν από την κλειστή πόρτα του δωματίου μας.

Άρχισα να σκουντάω τον φίλο μου να ξυπνήσει, άλλα ήταν λες και είχε πέσει σε λήθαργο και δεν ξυπνούσε με τίποτα. Μέχρι που άρχισα να λέω προσευχές και να παρακαλώ την Παναγιά να μας σώσει. Έτσι ξαφνικά  σταμάτησαν όλα.

Άνοιξα την τηλεόραση για να έχει λίγο φως το δωμάτιο και ξαναπροσπάθησα να ξυπνήσω τον φίλο μου. Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και  άρχισε να ακούγεται πάλι ο θόρυβος, πιο δυνατά από πριν. Γύρισα και είδα να ανεβοκατεβαίνει το χερούλι της πόρτας και συγχρόνως ακουγόταν λες και κάποιος ήταν από πίσω και βαρούσε μπουνιές στην πόρτα. 

Τότε άρχισα να τσιρίζω, με αποτέλεσμα επιτελούς να ξυπνήσει ο φίλος μου και να δει και να ακούσει ότι και εγώ.

Άρχισε να φωνάζει ποιος είναι εκεί. Δεν πήρε απάντηση καμιά και με το που άναψε το φως, ξαφνικά σταμάτησαν όλα. Άνοιξε την πόρτα, έψαξε όλο το σπίτι, ξεκλείδωσε την εξώπορτα, αλλά ψυχή πουθενά. Το απόλυτο τίποτα.

Γύρισε στο δωμάτιο χλωμός, όπως και εγώ φυσικά και χωρίς κουβέντα τα μαζέψαμε και όπου φύγει, φύγει.       

Ακόμα δεν ξέρω, άλλα ούτε θέλω να ξέρω τι υπήρχε μέσα στο σπίτι εκείνο το βράδυ. 




Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τη φίλη μας Πέννυ για την ιστορία που μας έστειλε





Διαβάστε επίσης:




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.

0

Οι δικές σας ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ | Weirdo




Καθίστε αναπαυτικά και ακούστε τις δικές σας τρομακτικές ιστορίες...

Όνειρα, διάολος, Μόρα, βασανισμένες ψυχές, φαντάσματα πρωταγωνιστούν σε απλές, καθημερινές στιγμές μας...

1

Η αδερφή μου η Νάντια (5ο Μέρος)



Ελπίζω να διαβάσατε τις προηγούμενες ιστορίες μου και να μη σας έκανα να βαριέστε.

(Σημείωση Our Horror Stories: Για την κατανόηση της ιστορίας διαβάστε αρχικά την πρώτη , τη δεύτερη την τρίτη και τέταρτη ιστορία του Γιάννη κάνοντας κλικ εδώ, εδώ, εδώ και εδώ αντίστοιχα)

Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο αναγκαστικά έφυγα από το χωριό μας και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα. Τότε ήταν που άρχισα να χάνω την επαφή με την αδερφή μου. Δε μου μιλούσε στο τηλέφωνο, δεν ερχόταν με τους γονείς μου στην Αθήνα. Δε μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Αναρωτιόμουν  μήπως είχα κάνει κάτι άθελά μου και είχε θυμώσει μαζί μου.

Οι γονείς μου απέφευγαν να μου απαντήσουν όταν τους ρωτούσα γιατί δε μου μιλάει η Νάντια και έτσι αποφάσισα ένα απόγευμα να πάω στο χωριό και να της μιλήσω.

Πήρα το λεωφορείο, το οποίο άργησε να φτάσει λόγω της κακοκαιρίας. Έβρεχε ασταμάτητα, ενώ οι αστραπές και τα μπουμπουνητά γέμιζαν το μαύρο του ουρανού. 

Έφτασα μούσκεμα στο σπίτι. Οι γονείς μου δε με περίμεναν. Παραξενεύτηκαν όταν με είδαν και με ρώτησαν πως και πήγα εκεί.

Εγώ τους εξήγησα αμέσως ότι απλά ήθελα να μιλήσω στην αδερφή μου, η οποία με απέφευγε από τη στιγμή που πήγα στο πανεπιστήμιο στην Αθήνα. 

Τότε η μητέρα μου σηκώθηκε και έφερε από ένα ντουλάπι ένα άλμπουμ με φωτογραφίες και κάτι χαρτιά και εφημερίδες.

Μου τα έδωσε και μου είπε με δάκρυα στα μάτια: "Πρέπει να αποδεχθείς ότι Νάντια πέθανε όταν ήταν 5 χρονών! Είναι πολύ δύσκολο να σε βλέπουμε έτσι, είναι πολύ δύσκολο και για μας να ακούμε τις ιστορίες σου με την αδερφή σου!". Έβαλε τα κλάματα.

Στα χέρια μου κρατούσα ένα άλμπουμ από φωτογραφίες της αδερφής μου όταν ήταν μικρή και αποκόμματα από εφημερίδες που μιλούσαν για την δολοφονία της,

Ένας ψυχοπαθής είχε μπει στο σπίτι μας και είχε κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι της αδερφής μου. Όταν οι γονείς μου την έβαλαν για ύπνο αυτή τον είδε και φώναζε ότι κάτω από το κρεβάτι της υπάρχει ένα τέρας. Αλλά κανείς δε τη πίστεψε...

Έτσι όταν έμεινε μόνη της ο ψυχοπαθείς τη σκότωσε κόβοντάς της το λαιμό. 

Την άλλη μέρα το πρωί οι γονείς μου ξύπνησαν από τις κραυγές μου. Εγώ ήμουν αυτός που τη βρήκε πρώτος.

Το σώμα της ήταν τεμαχισμένο σε κομμάτια και τοποθετημένο στο κρεβάτι της, σα να κοιμόταν.

Η αδερφή μου ήταν νεκρή. Δε μπορούσα να το πιστέψω.

"Όχι όχι δε γίνεται" έλεγα και ξαναέλεγα στους γονείς μου. "Εγώ μεγάλωσα με την αδερφή μου. Μέχρι πριν λίγες εβδομάδες ήμασταν μαζί εδώ σε αυτό το σπίτι"

Τότε ο πατέρας μου με έπιασε από το χέρι και με πήγε αψηφώντας τη βροχή και το περασμένο της ώρας στο νεκροταφείο, στο τάφο της αδερφής μου.

Έκλαιγα αθόρυβα πάνω από το τάφος της αδυνατώντας να το πιστέψω. Από πάνω μου στεκόταν κλαίγοντας ο πατέρας μου.

Δε ξαναείδα από τότε την αδερφή μου.

Την έχω νιώσει δίπλα μου όμως, να με βοηθάει σε δύσκολες στιγμές.

Αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε Επίσης:



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
6

Ο ράφτης


Τι συμβαίνει όταν, ενώ έχεις βάλει το κινητό σου να φορτίζει, αυτό στο τέλος μένει από μπαταρία; Ατυχία; Απροσεξία; Κακή ποιότητα κατασκευής; Ή μήπως κάτι χειρότερο; Μήπως δεν είσαι μόνος στο δωμάτιο; Μήπως κάτι κακό παραμονεύει πίσω από τις κουρτίνες; 

Αν βλέπεις μόνος σου αυτό το βίντεο σιγουρέψου.... Είσαι πράγματι μόνος αυτή τη στιγμή;


Δείτε ακόμη:

Ο λαβύρινθος

Θέλεις να γίνουμε φίλοι;


0

Η αδερφή μου η Νάντια (4ο Μέρος)


Όπως σας έχω πει, έχω περάσει μερικές πολύ περίεργες καταστάσεις με την αδερφή μου.

Σε αυτή την ιστορία δε θυμάμαι να ήταν παρούσα, αλλά τότε μου φάνηκε πολύ περίεργη η συμπεριφορά των γονιών μου και γι' αυτό θα ήθελα να σας την αναφέρω.

(Σημείωση Our Horror Stories: Για την κατανόηση της ιστορίας διαβάστε αρχικά την πρώτη , τη δεύτερη και την τρίτη ιστορία του Γιάννη κάνοντας κλικ εδώ, εδώ και εδώ αντίστοιχα) 

Ένα βράδυ, όταν ήμουν μικρός, αφού με έβαλε η μητέρα μου για ύπνο, σκέφτηκα να τους κάνω μια πλάκα! Έτσι άρχισα να φωνάζω ότι ένα τέρας ήταν κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι μου. Το θεώρησα πολύ αστείο τότε!

Μόλις άκουσε τις φωνές ο πατέρας μου, μπήκε μέσα στο δωμάτιο κρατώντας κάτι στο χέρι (δε θυμάμαι τι) και άρχισε να ψάχνει κάτω από το κρεβάτι και στο δωμάτιο γενικά.

Εγώ άρχισα να γελάω λέγοντάς τους ότι έκανα πλάκα και να τους ρωτάω κοροϊδευτικά πως το πίστεψαν αμέσως σα χαζοί! 

Τότε θυμάμαι ότι ο πατέρας μου, μου είπε: "Μια φορά δεν πιστέψαμε την αδερφή σου και βλέπεις τι έγινε".

Δε κατάλαβα τι εννοούσε. Τι τους είχε πει η αδερφή μου και δε τη πίστεψαν; Και τι είχε γίνει;

Το άλλο πρωί ρώτησα την αδερφή μου να μου πει τι ήξερε αυτή. Αλλά η Νάντια απλά χαμογέλασε και μου είπε ότι δε θυμάται κάτι. Και πως ήταν μάλλον καλό που δε το θυμάμαι ούτε εγώ.
Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε Επίσης:



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Η αδερφή μου η Νάντια (3ο Μέρος)


Όταν ήμασταν παιδάκια, η μικρή μου αδερφή Νάντια, πάντα έλεγε ότι έπρεπε να κοιμόμαστε νωρίς, όπως όλα τα μικρά παιδιά της ηλικίας μας.

(Σημείωση Our Horror Stories: Για την κατανόηση της ιστορίας διαβάστε αρχικά την πρώτη και δεύτερη ιστορία του Γιάννη κάνοντας κλικ εδώ και εδώ αντίστοιχα) 

Μου έλεγε ότι αν δε κοιμόμασταν νωρίς το βράδυ, μια κυρία που σέρνει αλυσίδες θα ερχόταν στο σπίτι και θα μας έπαιρνε.

Από τη πρώτη στιγμή που μου είπε αυτή την ιστορία, σκέφτηκα ότι σίγουρα ήταν κάποιο κόλπο των γονιών μου για να την τρομάξουν ώστε να κοιμάται νωρίς.

Ένα βράδυ, ενώ ήταν στο δωμάτιό μου και παίζαμε, η αδερφή μου είδε την ώρα και σηκώθηκε να πάει στο δωμάτιό της για να κοιμηθεί. Ήταν αργά και φοβόταν ότι θα έρθει η γυναίκα που σέρνει τις αλυσίδες.

Φυσικά εγώ την κορόιδεψα που πίστευε αυτές τις ιστορίες και επέμενα να καθίσουμε ξύπνιοι μέχρι αργά για να της αποδείξω πως όλη αυτή η ιστορία ήταν ένα παραμύθι.

Η αδερφή μου αν και φοβισμένη δέχτηκε.

Καθίσαμε ξύπνιοι μέχρι αργά λοιπόν. Οι γονείς μας είχαν πέσει για ύπνο και επικρατούσε απόλυτη ησυχία.

Εκεί που καθόμασταν και με κοιτούσε η αδερφή μου γεμάτη αγωνία, μέσα στην απόλυτη ησυχία, ακούστηκε ο ήχος από αλυσίδες να σέρνονται στο πάτωμα!

Ακουγόταν από το διάδρομο που οδηγούσε στο υπνοδωμάτιο των γονιών μας.

Βάλαμε αμέσως τις φωνές και οι γονείς μου ήρθαν στο δωμάτιο για να δουν τι συνέβη!

Τους είπα ότι ήθελα να αποδείξω στην αδερφή μου ότι δεν υπάρχει η κυρία που σέρνει τις αλυσίδες, αλλά τελικά τις ακούσαμε να σέρνονται στο διάδρομο.

Οι γονείς μου κοιτάχτηκαν με ανησυχία, με πήραν αγκαλιά να με καθησυχάσουν  και με έβαλαν για ύπνο. Η αδερφή μου θυμάμαι έμεινε εκείνο το βράδυ στο πλάι μου για να με προσέχει.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.




Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.



0

OK Google


Η τεχνολογία είναι εδώ για να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη. Όπως και η συσκευή φωνητικών εντολών OK Google. Σε βοηθάει να έχεις τον έλεγχο ολόκληρου του σπιτιού σου με μόνο μια λέξη, με ένα ΟΚ. Ή μήπως όχι; Μήπως νομίζεις ότι έχεις τον έλεγχο μέχρι να καταλάβεις ότι ισχύει το αντίθετο;

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τι εννοώ...


Δείτε επίσης:

Η κατάληψη

Ο λαβύρινθος

Μη χάσετε τις παρακάτω ευκαιρίες:



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Η αδερφή μου η Νάντια (2ο Μέρος)



Καλησπέρα και πάλι!

Όπως σας έχω πει σε προηγούμενο μήνυμά μου, εγώ και η αδερφή μου έχουμε ζήσει μερικές περίεργες τρομακτικές ιστορίες, τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

(Σημείωση Our Horror Stories: Διαβάστε την πρώτη ιστορία του Γιάννη κάνοντας κλικ εδώ)

Οι γονείς μας, όταν ήμασταν μικροί, συνήθιζαν να μας αφήνουν στο σπίτι της γιαγιά μας για μερικές μέρες τα καλοκαίρια. Το δωμάτιό μου ήταν στο πάνω όροφο, ενώ η αδερφή μου κοιμόταν στο ισόγειο. 

Ένα πρωί, καθώς κατέβαινα τη σκάλα, είδα την αδερφή μου να κάθετε ακίνητη στο τελευταίο σκαλοπάτι. Με κοιτούσε επίμονα, άγρια, με ένα βλέμμα κακίας που δύσκολα θα το ξεχάσω όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Παραξενεύτηκα. Τι να έγινε σκέφτηκα. Την φώναξα με το όνομά της: "Νάντια;"

Δε πήρα καμία απάντηση. Νόμισα ότι δε με άκουσε. Φώναξα λίγο πιο δυνατά: "Νάντια;"

Καμία απάντηση και πάλι. Συνέχισε να με κοιτάει ακίνητη με εκείνο το περίεργο βλέμμα.

Σκέφτηκα ότι το έκανε επίτηδες για να με τρομάξει αλλά ξαφνικά άκουσα τη πόρτα του δωματίου της αδερφής μου να ανοίγει και να μου απαντάει μισοκοιμισμένη: "Τι έγινε, γιατί με φωνάζεις πρωί πρωί;"

Γύρισα το κεφάλι μου προς το τελευταίο σκαλοπάτι και δεν υπήρχε κανείς! Γίνεται να το φαντάστηκα όλο αυτό;

Το είπα αμέσως φοβισμένος στη γιαγιά μου. Φυσικά δε με πίστεψε και μου είπε ότι μπορώ να πάω έξω να παίξω με τα παιδιά της γειτονιάς χωρίς να φάω πρωινό (που το μισούσα).

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Γιάννη για την ιστορία που μας έστειλε.

Διαβάστε Επίσης:



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.



0

Το ίδρυμα


Μπράβο για την σελίδα, κάνετε πολύ καλή δουλειά. 

Η παρακάτω ιστορία είναι πραγματική και θα ήθελα μια γνώμη. 

Θυμάμαι ήμουν 11-12 χρονών και ζούσα σε ίδρυμα, το οποίο ήταν μεγάλο, με 7 δωμάτια. Ο καθένας μας έμενε με άλλα 2-3 παιδιά. Εγώ ήμουν στο τελευταίο δωμάτιο με τον κολλητό μου. Το δωμάτιό μας ήταν ακριβώς απέναντι από το δωμάτιο του υπευθύνου και δίπλα στις σκάλες που οδηγούσαν κάτω στο σαλόνι ή στην 2η τουαλέτα. 

Ήταν νομίζω 1:30 ώρα το βραδύ, όταν ένιωσα να με σκουντάει κάποιος. Άνοιξα τα ματιά και είδα τον κολλητό μου να είναι τρομαγμένος. 

 - Έλα τι έγινε; Γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα; τον ρώτησα 

- Δε το ακούς; μου απάντησε ο κολλητός.

Άκουσα τότε μια γυναικεία φωνή. Ήταν σαν κλάμα και ενδιάμεσα σατανικό γέλιο, ακουγόταν κάπως έτσι "ιεχε ιεχε ιεχε" συνεχόμενα.

 -Νομίζω πως κάποιος κλαίει, μήπως είναι ο Στέλιος; αναρωτήθηκα εγώ.  

Ο Στέλιος ήταν το μικρότερο παιδί στο ίδρυμα, έτσι το μυαλό μου πήγε εκεί. Σηκώθηκα και πήγα μαζί με τον κολλητό στο δωμάτιο του Στέλιου. Μπήκα μέσα και είδα ότι κοιμόταν, όπως και ο αδερφός του.

Η φωνή, εν τω μεταξύ,ακουγόταν όλη αυτή την ώρα. Έτσι συνεχίσαμε και μπήκαμε και στα υπόλοιπα 6 δωμάτια.  Όλοι κοιμόντουσαν..

 - Η φωνή ακούγεται κάτω από το σαλόνι, είπα στον κολλητό. 

- Ναι, εγώ δεν πάω με τίποτα εκεί, μου απάντησε εκείνος

- Ωραία, περίμενε 1 λεπτό 

είπα εγώ και πήγα στο δωμάτιο του υπευθύνου, ο οποίος κοιμόταν και αυτός. 

Κοίταξα την σκάλα, και με αργά βήματα πήγα προς τα κάτω. Έφτασα στο 5 σκαλί. Εκεί το φως δεν έφτανε τόσο, και για να το ανάψω έπρεπε να πάω ακόμα πιο κάτω, αλλά ένιωθα πως κάτι είναι εκεί, απειλητικά κοντά μου. Μετάνιωσα για όλο το εγχείρημά μου και ανέβηκα πάνω.

 - Πάμε για ύπνο, θα τους ρωτήσουμε όλους αύριο αν άκουσαν και αυτοί τίποτα, είπα στον κολλητό

- Εντάξει πάμε γρήγορα, συμφώνησε εκείνος.

Ξαπλώσαμε, κουκουλωθήκαμε και προσπαθήσαμε να αγνοήσουμε την φωνή αυτή, καθώς ακουγόταν όλο το βραδύ. Μετά από 30 λεπτά, μας πήρε ο ύπνος. 

Τελικά την επόμενη δεν ρωτήσαμε κανέναν για αυτό το σκηνικό. 

Μετά από 2-3 χρονιά μου ήρθε πάλι στο μυαλό και είπα στον κολλητό μου: 

-Ακόμα να μάθουμε τι ήταν αυτό πρόπερσι.  

- Το είχα ψάξει λίγο ρε, και διάβασα πως όταν είναι όλα κλειστά και ροχαλίζει κάποιος, βγαίνει ένας αντίλαλος μου απάντησε εκείνος.

- Πως ρε; Αφού η φωνή ήταν γυναικεία και σε όλα τα δωμάτια που πήγαμε από τα παιδιά κανείς δεν ροχάλιζε τόσο πολύ, αναρωτήθηκα και πάλι.

-Δεν ξέρω και το θυμάμαι αυτό που λες, αλλά αφού δεν έχει ξαναγίνει καλά είμαστε, μου απάντησε. 

Τελικά όντως αυτή η φωνή δεν ακούστηκε ξανά. Αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι ήταν αυτό, τι με κράτησε να μην πάω εκεί κάτω. Δεν πιστεύω σε πνεύματα, αλλά ήταν ότι πιο περίεργο έχω ζήσει.

Our Horror Stories: Ευχαριστούμε τον φίλο μας Νεκτάριο για την ιστορία που μας έστειλε.




Διαβάστε Επίσης:






Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.

0

Η μπλε πόρτα


Η Gemma Whelan  από το "Game Of Thrones" υποδύεται μια νοσοκόμα, που πραγματικά ενδιαφέρεται για τους ασθενείς της. Η νέα της δουλειά, τής ανοίγει μια νέα πόρτα στη ζωή. Αλλά κάποιες πόρτες, ίσως θα πρέπει να παραμένουν για πάντα κλειστές...

Σβήστε τα φώτα, ανεβάστε την ένταση του ήχου και ... καλή διασκέδαση...


Δείτε επίσης:

Πριν τα μεσάνυχτα....

LOT 254

Μη χάσετε:

Τηλεόραση Hitachi 49" 4K Ultra HD Smart TV 49HK6000

TABLET ARCHOS 101F - HD QUAD CORE - 64GB -WIFI - ANDROID 8.1 



Το Our Horror Stories φιλοξενεί τις δικές σας παράξενες, περίεργες, ανεξήγητες, τρομακτικές ιστορίες! Στείλε τώρα τη δική σου εμπειρία ή αυτή που άκουσες στο ourhorrorstory@gmail.com  για να την δημοσιεύσουμε.
0

Κεφάλαιο Weirdo: Οι χειρότεροι ΔΑΙΜΟΝΕΣ στην Ιστορία


Ποιοι είναι οι χειρότεροι Δαίμονες στην ιστορία; Ποιοι τρομοκρατούν τους ανθρώπους από την απαρχή της ιστορίας; Αλήθεια ή μύθοι και δεισιδαιμονίες; Πραγματικότητα ή αδυναμία του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο; Υπάρχουν στην πραγματικότητα; Ας δούμε στο παρακάτω βίντεο τους χειρότερους από αυτούς.


Δείτε επίσης:

Τρομακτικά μέρη στην Ελλάδα

Τα πιο τρομακτικά βίντεο του Youtube


Προτάσεις:

Σκοτεινός διάδρομος

Δωμάτιο απόδρασης